IV SA/Wr 215/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] 2020 r. E. M. (dalej: wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) wniosła skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] 2019 r., nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji własnej w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za wyszczególnione w niej okresy z lat 2013-2018. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia wskazując, że zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla jej interesów ekonomicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia powołane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia NSA z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Wnioskodawczyni nie poparła swojego żądania jakimikolwiek dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie można zaś za takie przesłanki uznać ogólnych zarzutów stawianych wprost skarżonemu rozstrzygnięciu, gdyż mogą one zostać rozstrzygnięte dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Samo powołanie się na zagrożenie interesu ekonomicznego, bez chociażby próby opisania swojej aktualnej sytuacji materialnej, nie może być wystarczające do zabezpieczenia strony przed skutkami kwestionowanej decyzji. Ponadto należy zauważyć, że decyzja ta nie dotyczyła świadczeń bieżących, których wstrzymanie mogłoby prowadzić do pozbawienia skarżącej środków do życia, lecz odnosiła się do środków wypłaconych jej w latach 2013-2018. W konsekwencji strona może co najwyżej zostać zobowiązana do zwrotu wypłaconych jej świadczeń. Jednakże winno to być przedmiotem odrębnego postępowania, wszczętego dopiero po zakończeniu niniejszej sprawy. Poza tym warto zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie o uchyleniu decyzji – samo w sobie – ma głównie charakter procesowy i nie nakładana na stronę żadnych obowiązków materialnych. Trudno jest zatem z tego powodu dopatrywać się takich skutków wydanej decyzji, które bezpośrednio prowadziłyby do powstania znacznej szkody lub byłyby trudne, czy nawet niemożliwe do odwrócenia. Skoro więc brak było po stronie skarżącej wyjaśnień uzasadniających wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji, mającej przy tym zasadniczo procesowy charakter, to należało tym samym uznać, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.