IV SA/Wr 216/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spraw.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 88, art. 95 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.), jak również § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. nr 105, poz. 884 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. M. od decyzji nr [...] z dnia [...] wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie odmowy przydzielenia lokalu mieszkalnego, Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że K. M. jest funkcjonariuszem w służbie stałej od dnia 16.10.1992 r. Z dniem 15.03.2008 r. został przeniesiony z Komendy Miejskiej Policji w J. G. na własną prośbę do dalszego pełnienia służby do Komendy Powiatowej Policji w Z. W dniu 18.08.2009 r. złożył w Komendzie Powiatowej Policji w Z. wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Po przeanalizowaniu obowiązujących przepisów prawa oraz zgromadzonych w sprawie materiałów, Komendant Powiatowy Policji w Z. decyzją z dnia 15.10.2009 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy przydzielenia lokalu mieszkalnego. Od decyzji tej K. M. złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., ustanawiając w sprawie pełnomocnika w osobie Z N.. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Komendant Wojewódzki Policji we W. wydał w dniu 03.12.2009 r. decyzję, którą uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania z powodu naruszenia art. 9 i 10 k.p.a. Rozpatrując sprawę Komendant Powiatowy Policji w Z. dokonał ponownej oceny uprawnień K. M. do lokalu mieszkalnego i w dniu 07.01.2010 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą przydzielenia wnioskodawcy lokalu mieszkalnego. Organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy poinformował K. M. oraz jego pełnomocnika o możliwości czynnego udziału w postępowaniu poprzez wgląd do akt sprawy oraz możliwość zgłaszania dowodów. W dniu 23.12.2009 r. pełnomocnik wnioskodawcy, zapoznał się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wniósł o dołączenie do akt postępowania złożonych przez siebie dokumentów. W dniu 28.12.2009 r. zawiadomiono zainteresowanych o zakończeniu postępowania i możliwości ponownego zapoznania z się aktami sprawy. W dniu 04.01.2010 r. pełnomocnik wnioskodawcy ponownie zgłosił się do Komendy Powiatowej Policji w Z. i po zapoznaniu się z materiałem zebranym w toku postępowania złożył wniosek o przyjęcie w poczet dowodów załączonych przez siebie dokumentów. Organ I instancji podał, że wszystkie zawnioskowane przez zainteresowanych dokumenty zostały zaliczone w poczet dowodów w sprawie. Rozpatrując sprawę organ I instancji podał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w szczególności art. 88 ust. 1, który stanowi, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień, wynikających z odrębnych przepisów. Uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego nie mogą być interpretowane z pominięciem treści art. 95 ustawy. Zgodnie z ust. 2 owego przepisu prawa, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Komendant Powiatowy Policji w Z. rozstrzygając sprawę miał na uwadze przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, czyli w dniu 18.08.2009 r. Organ ten zauważył, że materiały dołączone do akt sprawy przez pełnomocnika ustanowionego w sprawie stanowiły przede wszystkim teksty ustaw i innych aktów prawnych, które według tego organu trudno zaliczyć do środków dowodowych z tego względu, że stanowią one podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, a nie źródło informacji służące dowodzeniu. Rozpatrując złożony w sprawie wniosek, organ I instancji miał na uwadze fakt, że K. M. ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, gdyż posiada dom jednorodzinny. Od powyższej decyzji organu I instancji K. M. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie wydanej decyzji i ponowne rozpoznanie złożonego w sprawie wniosku z dnia 18.08.2009 r. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy ustalił na podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr [...]r., zawiadomienia Sądu Rejonowego w Z.- V Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 25.04.2008 r. o dokonanym wpisie do Księgi Wieczystej o nr [...]i operatu wystawionego w dniu 05.09.2009 r. przez B. D. z Biura Wyceny Nieruchomości, że małżonkowie E. i K.M. są właścicielami domu mieszkalnego położonego w Ż. Ś. nr [...], gmina P. na prawach wspólności majątkowej. Organ podał, że w świetle treści art. 88 ust. 4 ustawy o Policji w/w miejscowość jest miejscowością pobliską w stosunku do miejscowości Z., w której K. M. wykonuje obowiązki służbowe. Z dniem 15.03.2008 r. K. M. został przeniesiony na własną prośbę do dalszego pełnienia służby z Komendy Miejskiej Policji w J.G. do Komendy Powiatowej Policji w Z. na podstawie rozkazu personalnego KWP we W. nr [...] i na dzień przeniesienia posiadał już w/w dom mieszkalny. Organ ustalił, że Komendant Powiatowy Policji w Z. przyznał K.M. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego domu jednorodzinnego. Takie świadczenie było wypłacane odwołującemu się w roku 2009 na podstawie złożonego przez niego w tym samym roku oświadczenia mieszkaniowego, w którym potwierdził fakt posiadania domu w Ż. Ś. nr [...] , zajmowanego na podstawie w/w aktu notarialnego. Z powyższego w ocenie organu wynika, że na dzień złożenia wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, tj. na dzień 18.08.2009 r., K. M., będąc policjantem w służbie stałej pełnił służbę w Komendzie Powiatowej Policji w Z. i posiadał dom mieszkalny położony w miejscowości pobliskiej. Mając powyższe na uwadze Komendant Wojewódzki Policji we W. uznał odwołanie za niezasadne i utrzymał wydaną w sprawie przez organ I instancji decyzję odmowną w mocy. Zważył, że ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ustanawia w art. 88 prawo policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Przy określeniu kręgu policjantów uprawnionych do takiego lokalu mieszkalnego należy, zdaniem organu odwoławczego, brać pod uwagę treść art. 95 ustawy o Policji, który zawiera wyłączenia od prawa do otrzymania lokalu mieszkalnego. W myśl art. 95 ust. 1 ustawy, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94, 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno - pensjonatowy, 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2, 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Mając na uwadze z jednej strony poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, z drugiej zaś wyżej powołane przepisy prawa, organ odwoławczy uznał, oceniając uprawnienia K. M. do lokalu mieszkalnego, że zachodzi przesłanka wyłączająca przydział lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej określona w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji albowiem K.M. posiada dom mieszkalny jednorodzinny położony w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejscowości, w której pełni służbę. Zatem prawo wnioskodawcy do lokalu mieszkalnego zostało zaspokojone. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przydzielenia odwołującemu się lokalu mieszkalnego. K. M. złożył skargę na powyższą decyzję, w której domagał się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji wydanej przez organ I instancji. Podniósł w niej zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie art. 96 ust. 1 w związku z art. 88 ustawy o Policji jako funkcjonariuszowi Policji w służbie stałej przeniesionemu do służby w innej miejscowości; pominięcie dowodów w postaci dokumentów opisanych w złożonych w toku postępowania pismach procesowych oraz w odwołaniu, z których wynika, że pomieszczenia mieszkalne znajdujące się w zajmowanej przez skarżącego i stanowiącej wspólność majątkową jego i jego żony nieruchomości położonej w Ż. nr [...] nie mają wysokości wymaganej przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności przepisem § 72 ust. 1, z którego wynika, że pomieszczenia mieszkalne w budynkach jednorodzinnych winny posiadać w świetle 2,5 metra, a z przedłożonego w toku postepowania administracyjnego operatu B.D. wynika, że pomieszczenia mieszkalne w budynku położonym na działce w miejscowości Ż.Ś. nr [...] mają wysokość 2,05 m w związku z czym w świetle obowiązującego prawa nie nadają się na pobyt ludzi, a co za tym idzie, w/w nieruchomość nie może być traktowana jako dom mieszkalny wobec jego nieodpowiedniości, o czym mowa w wyroku wydanym przez WSA we W. w sprawie skarżącego z dnia 22.10.2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 43/08, z którego zdaniem skarżącego wynika po stronie organu obowiązek przyznania mu prawa do lokalu mieszkalnego. Skarżący zarzucił również, że wydane w sprawie decyzje administracyjne nie zawierają wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 7- 9 k.p.a. i art. 11, art. 107 § 3, art. 77, art. 80 oraz art. 81 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto dodał, że w świetle okoliczności faktycznych sprawy nie może mieć zastosowania w sprawie art. 96 ust. 1 ustawy o Policji, wobec czego podniesiony w skardze zarzut naruszenia owego przepisu w zw. z art. 88 ustawy o Policji uznać należy za niezasadny. W ocenie organu, wydane w sprawie decyzje administracyjne w niczym także nie naruszają wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. W toku postępowania skarżący udzielił pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania go przed Sądem w niniejszej sprawie swojemu N.. Jednocześnie podał, że w przypadku przeszkód formalnych w przyjęciu tego pełnomocnictwa wnosi o nadanie jego teściowi Z. N. statusu uczestnika postępowania na prawach strony z tego względu, że aktywnie uczestniczył on w postępowaniu administracyjnym i bronił wspólnych interesów, godnie go reprezentując w toku w postępowań administracyjnych (k. 15). Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego teścia skarżącego – Z. N. albowiem zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z. N., będący teściem skarżącego, nie należy do kręgu osób mogących być pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie. Sąd odmówił także dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania teścia skarżącego Z. N. albowiem jak wynika z art. 33 § 2 p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika postępowania powinna zgłosić osoba, która domaga się dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Do zgłoszenia tego wniosku w jej imieniu nie jest legitymowany skarżący, jak również inny uczestnik postępowania. Z art. 33 § 1 p.p.s.a. wynika, że uczestnikiem postępowania na prawach strony jest osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Z. N. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania, lecz był pełnomocnikiem skarżącego. To skarżący był stroną postępowania administracyjnego i wyłącznie jego interesu prawnego dotyczy wynik niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawujący zgodnie z art. 2 i 3 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem uznał, że wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz przepisy wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 97 ust. 1 owej ustawy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz. 884 ze zm.). W świetle przepisu art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy, miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane powołaną ustawą formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, którymi są: 1. przydział policjantowi lokalu służbowego (art. 88 ust. 1 ustawy), 2. przyznanie policjantowi równoważnika pieniężnego, jeżeli policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy), 3. przyznanie policjantowi pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy). Z powyższego jednoznacznie wynika, że każdemu policjantowi w służbie stałej, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, bądź równoważnik pieniężny albo pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że przy określeniu kręgu policjantów uprawnionych do lokalu mieszkalnego należy brać pod uwagę treść art. 95 ustawy o Policji, który zawiera wyłączenia od prawa do otrzymania lokalu mieszkalnego. W myśl art. 95 ust. 1 ustawy, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94, 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno - pensjonatowy, 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2, 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Analiza powołanych przepisów wyraźnie wskazuje, że policjantowi mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 pkt 1 - 4 ustawy o Policji, nie przysługuje ani prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa udzielona na cel wymieniony w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że skarżący i jego żona są właścicielami domu mieszkalnego położonego w Ż. Nr[....], gmina P. na prawach ustawowej wspólności majątkowej. W świetle treści art. 88 ust. 4 ustawy o Policji w/w miejscowość jest miejscowością pobliską w stosunku do miejscowości Z., w której K. M. wykonuje obowiązki służbowe. Z dniem 15.03.2008 r. skarżący został przeniesiony na własną prośbę do dalszego pełnienia służby z Komendy Miejskiej P. w J. G. do Komendy Powiatowej Policji w Z. na podstawie rozkazu personalnego KWP we W. nr [...] i na dzień przeniesienia posiadał już w/w dom mieszkalny w Ż. Ś.. Z ustaleń tych wynika również, że skarżący otrzymał w roku 2009 na podstawie złożonego w tym samym roku oświadczenia mieszkaniowego równoważnik pieniężny za remont zajmowanego domu jednorodzinnego. W oświadczeniu tym potwierdził fakt posiadania domu w Ż. Ś. Nr [...]. Trafnie w tych okolicznościach faktycznych sprawy organ odmówił skarżącemu przydzielenia lokalu mieszkalnego, skoro wystąpiła w sprawie przesłanka negatywna do uwzględnienia złożonego w sprawie w dniu 18 sierpnia 2009 r. wniosku o przydział lokalu mieszkalnego określona w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, to jest posiadanie przez skarżącego w miejscowości pobliskiej, w której pełni służbę domu jednorodzinnego. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, bez znaczenia pozostaje w sprawie okoliczność, że pomieszczenia mieszkalne znajdujące się w zajmowanym przez skarżącego i stanowiącej wspólność majątkową jego i jego żony nieruchomości położonej w Ż. Ś. nr [...] nie mają wysokości wymaganej przepisami prawa budowlanego. Skarżący zarzucił, że pomieszczenia w zajmowanym przez niego domu jednorodzinnym nie odpowiadają przepisom rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze z.). Zauważyć należy, że przepisy w/w rozporządzenia utraciły moc z dniem 16.12.2002 r. na podstawie § 331 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Wprawdzie obowiązujące aktualnie rozporządzenie określa w § 72 wymagania, jakim powinna odpowiadać wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jednakże fakt, że pomieszczenia mieszkalne w stanowiącym własność skarżącego domu mieszkalnym nie odpowiadają owym warunkom technicznym nie daje podstaw do przyjęcia, że brak jest w sprawie przesłanki negatywnej określonej w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, a tym samym, że skarżący nie posiada w miejscowości pobliskiej w stosunku do miejscowości, w której pełni służbę domu jednorodzinnego, co miałoby przesądzać o tym, że nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Przesłanką uprawnień policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej jest według treści art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, niezaspokojenie potrzeb mieszkaniowych policjanta i członków jego rodziny wymienionych w art. 89 ustawy o Policji. W świetle przepisów ustawy o Policji oraz wydanych na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 97 ust.1 tej ustawy przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, okoliczność, że wysokość pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w stanowiącym własność policjanta domu jednorodzinnym nie odpowiada określonym w przepisach wykonawczych do ustawy prawo budowlane wysokości pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie ma wpływu na określone w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego. Jedynie w § 5 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. wskazano, gdy chodzi o stan techniczny, jakiemu powinien odpowiadać przydzielony policjantowi w trybie w/w rozporządzenia lokal mieszkalny, że lokal ten powinien się znajdować w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Z przepisu tego nie można jednak wywieść, że użyte w tym przepisie prawa wyrażenie stan techniczny lokalu jest równoznaczne z warunkami technicznymi, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew także zarzutom skarżącego, organy rozpatrujące sprawę w niczym nie naruszyły przepisu art. 96 ustawy o Policji albowiem przepis ten w niniejszej sprawie nie miał zastosowania. Żadna bowiem z przesłanek określonych w tym przepisie w sprawie nie występuje. W żaden także sposób na prawo skarżącego do przydziału lokalu mieszkalnego nie ma wpływu wyrok wydany w zakończonej przed tut. Sądem sprawie skarżącego sygn. akt IV SA/Wr 43/08. Rozpoznając sprawę Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w składanych przez skarżącego pismach procesowych z tego względu, że zaoferowane dowody sprowadzały się do tekstów ustaw i innych aktów prawnych, a także artykułów prasowych i kopii pism składanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Wnioskowanych przez skarżącego "dowodów" nie można zaliczyć do sytemu środków dowodowych znanych procesowemu prawu administracyjnemu. Przepisy prawa nie są bowiem źródłem informacji umożliwiającym dowodzenie, lecz stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy i znane są Sądowi z urzędu. Artykuły prasowe zawierające częstokroć subiektywne opinie i oceny ich autów w opisywanej sprawie nie mogą być pomocne w rozstrzyganiu problemu związanego z wykładnią prawa materialnego, a kopie pism składanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego znajdowały się w aktach sprawy administracyjnej nadesłanych przez organ, wobec czego nie miały waloru dowodów uzupełniających z dokumentów wyjaśniających istotne wątpliwości (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Za chybiony w świetle tego, co powiedziano wyżej, uznać należy podniesiony w skardze zarzut naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego. Wbrew bowiem zarzutom skarżącego, organy rozpoznające sprawę wyjaśniły w sposób wyczerpujący wszystkie jej istotne okoliczności faktyczne, poczyniły w sprawie wystarczające ustalenia faktyczne, a wydane decyzje uzasadniły zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje te w niczym także nie naruszają przepisów prawa stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.