IV SA/Wr 221/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia NSA Jolanta Sikorska, sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]roku nr [..]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz.182 ze zm.) dalej: ustawa - po rozpatrzeniu odwołania M.D. (dalej: skarżący) od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta W.a przez Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...]w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup opału, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że na podstawie art.3 ust. 3 i 4, art. 8 ust.1, art.39 ust. 1, art. 41, art. 106 ust.4 ustawy, organ I instancji decyzją z dnia [....]odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup opału z powodu braku środków. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zacytował przepis art. 39 ustawy wskazując, iż na zaspokojenie podstawowych potrzeb może być przyznany zasiłek celowy osobom spełniającym wymogi, których dochód nie przekracza kryterium dochodowe 456 zł na osobę w rodzinie lub 542 zł na osobę samotnie gospodarującą. Zgodnie z art. 3 i 4 ustawy w myśl którego rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Do potrzeb podstawowych zakwalifikowano przyznawanie pomocy między innymi na dofinansowanie do ogrzewania mieszkania jednorazowo w sezonie grzewczym 2013/2014. Zasiłki przyznawane są dla osób i rodzin znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej uniemożliwiającej podjęcie pracy zarobkowej tj. znaczna lub umiarkowana niepełnosprawność, wielodzietność, rodzina niepełna. Nie są przyznawane zasiłki specjalne dla osób przekraczających kryterium dochodowe. Od października do grudnia 2013 roku przeznaczono na zasiłki celowe na dofinansowanie do zakupu opału 200.000 zł, co oznacza przyznanie tej pomocy dla 666 gospodarstw domowych po 300 zł. Na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. bez prawa do zasiłku, dochód strony stanowi zasiłek okresowy w kwocie 271 zł i nie przekracza kryterium dochodowego. Organ I instancji uznał, że skarżący nie znajduje się w szczególnej sytuacji na tle innych osób ubiegających się o pomoc, nie występuje znaczna lub umiarkowana niepełnosprawność, wielodzietność czy rodzina niepełna, skarżący jest osobą zdolną do podjęcia zatrudnienie. Stąd zdaniem organu I instancji biorąc pod uwagę aktualne możliwości finansowe MOPS odmówiono mu przyznania zasiłku celowego na zakup opału. W złożonym odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, o niezwłoczne rozpatrzenie odwołania, o poinformowanie MOPS w W. o formalnych zasadach biurowych obowiązujących przy wypełnianiu kwestionariusza wywiadu przez pracownika socjalnego. Ponadto skarżący wniósł o zbadanie kwalifikacji zawodowych pracownika socjalnego. W uzasadnieniu odwołania podał, że decyzja wydana została po terminie ustawowym. Odwołujący się zarzucił, że organ pomocy społecznej dzieli podopiecznych na gorszych i lepszych, podopieczni, którzy otrzymują zasiłek stały w wysokości znacznie przewyższającej pomoc udzieloną skarżącemu, a przy tym korzystają z reguły z zasiłku opiekuńczego i dodatku mieszkaniowego są według organu pomocy bardziej potrzebujący od świadczeniobiorców którzy nie korzystają z wymienionych form pomocy, co jest według niego niezrozumiałe. Skarżący podał także, że wielokrotnie ubiegał się o zatrudnienie, w tym został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy do pracy do MOPS W., który odmówił zatrudnienia. Uchylając decyzje organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z akt sprawy wynika, iż skarżący zamieszkuje sam w nieruchomości przy ul. [...]w W. (dom jednorodzinny), jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, nie pracuje dorywczo, utrzymuje się z pomocy społecznej, otrzymując zasiłek celowy i okresowy w kwocie 271, który stanowi jedyne źródło dochodu. Pismem z dnia 15 października 2013r. skarżący wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o przyznanie pomocy społecznej m.in. o przyznanie zasiłku celowego na zakup opału. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium cytując przepis art.8 ust. 1 i ust.3 powołanej ustawy, stwierdziło, że wnioskodawca spełnia dwie wymienione tamże przesłanki, a to osiągany dochód oraz zaistnienie szczególnych okoliczności, stąd kwalifikuje się do ubiegania się o przyznanie zasiłku celowego. Bezspornym zdaniem organu II instancji jest, iż skarżący jest osobą bezrobotną przez co spełnia przesłanki art.7 ustawy. W przypadku strony spełniona została także przesłanka dochodu (źródłem dochodu z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku jest zasiłek okresowy w kwocie 271 zł). Kryterium dochodu dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł, a dochód wnioskodawcy nie przekracza tej kwoty. Jednakże spełnienie przesłanek do przyznania zasiłku celowego nie oznacza udzielenie pomocy w oczekiwanym przez wnioskodawcę zakresie .Przyznanie zasiłku celowego jest zadaniem własnym gminy i jest świadczeniem fakultatywnym. Fakt, iż jest to zadanie własne oznacza, że jest ono realizowane z budżetu gminy. W celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy, nie oznacza dowolności organu pomocy społecznej w jego przyznaniu .Zasiłek taki może być zatem przyznany w zależności od posiadanych środków. Odmowa przyznania świadczenia w sytuacji braku wystarczających środków pieniężnych na uwzględnienie wszystkich zgłaszanych potrzeb nie jest naruszeniem przepisów ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Bezspornie organ pomocy może określić hierarchię zaspokajania potrzeb z uwagi na ograniczone środki finansowe. Przedstawione jednak zasady przydziału zasiłku celowego na opał winny być wyraźne i odnosić się do wszystkich wnioskodawców tej pomocy społecznej. W przedmiotowej sprawie jest niewątpliwe, że organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu przedmiotowego zasiłku celowego, wskazując na brak środków. Jednakże zdaniem organu II instancji, decyzję organu I instancji należało uchylić, bowiem pomiędzy orzekaniem przez organ I instancji, a orzekaniem przez Kolegium , zmieniała się sytuacja finansowa Ośrodka Pomocy Społecznej w W.. I tak pismem z dnia 10 grudnia 2013 roku Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W. poinformował Kolegium, że otrzymał dodatkowe środki na zasiłki celowe z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału, stąd też od 1 grudnia 2013 roku zasiłki przyznawane są dla osób lub rodzin u których kryterium dochodowe wynosi do 150 % przy utrzymaniu zasady ,że pomoc ta przyznawana jest w szczególności rodzinom wielodzietnym oraz osobom niepełnosprawnym i obłożnie chorym. Skoro decyzja o odmowie przyznania w/w zasiłku celowego na opał została zaskarżona i nastąpiła zmiana w sytuacji rozdziału środków na dany cel, a dochód jaki posiada skarżący (jest to tylko zasiłek okresowy w kwocie 271 zł) nie przekracza 100 % kryterium, zachodzi podstawa do ponownego rozpatrzenia niniejszego wniosku przez organ I instancji. Zwiększenie wysokości posiadanych środków na zasiłki celowe na opał ma wpływ na merytoryczne rozpatrzenie wniosku strony. Ponadto zaznaczyć należy, że fakt, iż zmiana ta nastąpiła już po wydaniu decyzji przez organ I instancji nie ma znaczenia. Istotnym jest, że nastąpiła ona przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony. Przedstawione zaś w odwołaniu żądanie skarżącego o poinformowaniu MOPS w W. o formalnych zasadach biurowych obowiązujących przy wypełnianiu kwestionariusza wywiadu przez pracownika socjalnego i o zbadanie kwalifikacji zawodowych pracownika socjalnego nie mają zdaniem Kolegium znaczenia, jako, że wskazany pracownik MOPS jest pracownikiem socjalnym, a sporządzony przez pracownika socjalnego kwestionariusz wywiadu został przez stronę podpisany, nie zawiera żadnych uwag. Pozostałe zarzuty, zdaniem SKO nie miały wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Skargę na decyzję ostateczną wniósł skarżący kwestionując uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia, a nie orzeczenie przez Kolegium o istocie sprawy. W skardze podniósł, iż organy naruszyły w szczególności art. 35 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § k.p.a. Zdaniem skarżącego "pracownik socjalny wypełniając kwestionariusz wywiadu środowiskowego ma obowiązek zakreślić wolne pola w kwestionariuszu, aby uniemożliwić jakiekolwiek próby dopisania poza wiedzą strony." /cytat ze skargi/. Skarżący podkreślił, że organ odwoławczy nie uwzględnił zażalenia skarżącego na bezczynność MOPS w przedmiotowej sprawie chociaż sam stwierdził, że decyzja została wydana po upływie miesięcznego terminu co obraża zdaniem skarżącego treść art. 35 § 3 k.p.a. Ponadto skarżący stwierdził, że co prawda decyzja SKO wydaje się dla skarżącego korzystna, jednak to dalsze okoliczności sprawy wskazują na wykorzystanie procedur administracyjnych w celu przewlekania postępowania administracyjnego w tej sprawie, bowiem w dniu[...]. organy pomocy, na podstawie tych samych przesłanek wydały decyzję nr [...]odmawiającą przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup opału, a czas rozpatrzenia wniosku skarżącego w przedmiotowej sprawie przez organ pomocy wynosi już cztery miesiące. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W ocenie organu II instancji zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione. SKO podkreśliło, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W. otrzymał dodatkowe środki na zasiłki celowe na opał. Organ I instancji w piśmie skierowanym do Kolegium wskazał wnioskodawców którym przyznana zostanie pomoc na zakup opału (od 1 grudnia 2013 roku zasiłki przyznawane są dla osób lub rodzin u których kryterium dochodowe wynosi do 150 % przy utrzymaniu zasady, że pomoc ta przyznawana jest w szczególności rodzinom wielodzietnym oraz osobom niepełnosprawnym i obłożnie chorym). Wskazanie w szczególności przyznania pomocy na zakup opału rodzinom wielodzietnym, niepełnosprawnym czy obłożnie chorym oznacza hierarchie pierwszeństwa tych rodzin w stosunku do pozostałych kwalifikujących się wnioskodawców. Bez danych w zakresie ilości poszczególnych wnioskodawców, ich szczególnej sytuacji nie tle wszystkich osób ubiegających się o niniejszą pomoc, Kolegium nie mogło orzec w trybie odwoławczym w zakresie przyznania przedmiotowego zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Istotne jest w niniejszej sprawie, że przedmiotem oceny Sądu jest wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja z dnia[...], którą uchylono w całości opisaną wyżej decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta W.a przez Kierownika Zespołu Pracy Socjalnej Nr [...]Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...]w sprawie odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup opału i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zatem kluczową kwestią było zbadanie przez Sąd zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślić należy, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przyjętej w art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istotne jest przy tym także i to, że każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie w wyniku złożenia odwołania przez stronę przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, ponownie rozpoznać i merytorycznie rozstrzygnąć. Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, zgodnie z art.138 § 2 k.p.a. kasacyjną decyzję połączoną z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji można wydać wyłącznie wtedy, gdy dotychczasowa decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Inaczej mówiąc, sytuacja taka zachodzi wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Wprawdzie przepis art. 136 k.p.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego lub zlecenie jego przeprowadzenia organowi I instancji, jednakże to postępowanie może mieć jedynie charakter uzupełniający, co oznacza, że niedopuszczalne jest prowadzenie tego postępowania w całości lub znacznej części, gdyż naruszałoby to właśnie zasadę dwuinstancyjności. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego sprawy byłoby w takiej sytuacji niemożliwe na drodze postępowania w trybie zwyczajnym. Inaczej mówiąc, organ odwoławczy, który z istoty rzeczy – modelu postępowania odwoławczego – nie przeprowadza w zasadzie własnego, odrębnego postępowania dowodowego, za to może wyciągać z zebranego przez organ I instancji materiału zupełnie inne wnioski dowodowe niż organ I instancji, zastępowałby w praktyce ten organ, pozbawiając stronę prawa kwestionowania tych ustaleń w drodze zwyczajnego środka prawnego (por. W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011r., [...] Zatem istota decyzji kasacyjnej wyraża się przede wszystkim w tym, że w wyniku orzeczenia organu drugiej instancji nie następuje merytoryczne załatwienie sprawy. Wydanie decyzji kasacyjnej oznacza wyłącznie stwierdzenie przez organ odwoławczy na podstawie dostrzeżonych wadliwości postępowania i samej decyzji organu pierwszej instancji, że zaskarżone rozstrzygnięcie sprawy dokonane przez organ pierwszej instancji nie może stać się ostateczne. Konsekwencją tego stanowiska jest uchylenie odwołaniem decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła podstawa do uchylenia przez SKO w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. opisanej wyżej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W świetle przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji, uznać należy, że zapadłe rozstrzygnięcie SKO jest w pełni zasadne i wbrew zarzutom skarżącego, nie narusza przepisów prawa. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz.182 ze zm.). W niniejszej sprawie jest bezsporne, że organ I instancji opisaną wyżej decyzją z dnia 18 listopada 2013r., powołując się m. innymi na przepis art.39 ust.1 w/w ustawy, odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego na zakup opału, wskazując na brak środków. Trafnie zauważa Kolegium, że pomiędzy orzekaniem organu I instancji, a orzekaniem przez organ II instancji, zmieniała się sytuacja finansowa Ośrodka Pomocy Społecznej w W.. Jak bowiem wynika z akt sprawy Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w W. pismem z dnia 10 grudnia 2013r. poinformował Kolegium, że otrzymał dodatkowe środki na zasiłki celowe z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu opału, stąd od 1 grudnia 2013 roku zasiłki przyznawane są one dla osób lub rodzin u których kryterium dochodowe wynosi do 150 % przy utrzymaniu zasady, że pomoc ta przyznawana jest w szczególności rodzinom wielodzietnym oraz osobom niepełnosprawnym i obłożnie chorym. Skoro decyzja o odmowie przyznania w/w zasiłku celowego na zakup opału została zaskarżona, a następnie nastąpiła zmiana w sytuacji dysponowania przez organ I instancji zasobami finansowymi na ten cel, gdy dochód jaki posiada skarżący (jest to tylko zasiłek okresowy w kwocie 271 zł) nie przekracza 100 % kryterium, to zasadnie przyjęło Kolegium, że zachodzi podstawa do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego w tym przedmiocie przez organ I instancji. Zwiększenie posiadanych przez organ I instancji środków na zasiłki celowe, niewątpliwie było istotną okolicznością, mającą wpływ na merytoryczne rozpatrzenie wniosku strony. W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że konieczność przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania we wskazanym w zaskarżonej decyzji zakresie, uzasadniała uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazane okoliczności – wbrew twierdzeniu skarżącego - dowodzą trafności konkluzji organu odwoławczego o potrzebie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie w znacznej części, a w konsekwencji dowodzą prawidłowego zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. dla podjętej decyzji o charakterze kasacyjnym. Wprawdzie przekazując sprawę do organu I instancji, organ odwoławczy wskazuje, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, jednakże organ odwoławczy nie może przesądzać treści rozstrzygnięcia sprawy przez nakaz załatwienia jej pozytywnie lub negatywnie dla strony. O treści rozstrzygnięcia może w przypadku tego rodzaju decyzji organu drugiej instancji decydować wyłącznie organ pierwszej instancji. Równocześnie wskazać należy, że w sytuacji uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), skarżący M.D. ma zagwarantowaną w pełni możliwość obrony swych praw, co oznacza, że ma prawo składać wnioski dowodowe, gdy zaś organ I instancji przed wydaniem decyzji obowiązany będzie w myśl art. 10 § 1 k.p.a. pouczyć stronę postępowania o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. W świetle powyższych ustaleń, Sąd stwierdza, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała - wbrew zarzutom skargi – by w sprawie naruszone zostały wskazane przez skarżącego przepisy prawa procesowego, a które to naruszenia – tak jak to już wyżej Sąd podkreślał - zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. - mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.