IV SA/Wr 221/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego za okres od dnia 1 listopada 2014 r. do dnia 31 kwietnia 2015 r. oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją Nr SKO [...] z dnia [...] lutego 2015 r. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] grudnia 2014 r., którą odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2015 r. i przyznał dodatek mieszkaniowy na okres od 1 kwietnia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. w wysokości 326,43 zł miesięcznie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że wniosek skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego organy rozpoznawały w oparciu o ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013, Nr 966 ze zm.). Stwierdził, że dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2014 r. do dnia 31 czerwca 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) nie mógł być przyznany skarżącemu, gdyż za ten czas przyznano stronie dodatek mieszkaniowy decyzjami z dnia [...]lipca 2014 r. nr [...] i z dnia 17 listopada 2014 r. nr [...]. Przywołał również pogląd judykatury, która stoi na stanowisku, że złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, obejmującego część okresu, co do którego już wydano decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego nie "powoduje" tożsamości przedmiotu postępowania, zatem postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, tym samym taki wniosek powinien być rozpoznany merytorycznie, co prawidłowo uczynił organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził też, że składki na ubezpieczenie zdrowotne płacone przez Powiatowy Urząd Pracy we W. w miesiącach: lipiec, sierpień i wrzesień 2014 r. stanowią dochód strony, jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, zarejestrowanej w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w myśl art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wskazał na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz poglądy doktryny potwierdzające takie rozumienie art. 3 ust. 3 omawianej ustawy. Stwierdził, że organ I instancji właściwie przyjął składkę na ubezpieczenie zdrowotne płacone przez PUP we W. jako dochód. Wskazał też na treść art. 6 ust. 3-6 oraz ust. 10 ustawy i stwierdził, że organ I instancji przedstawił sposób obliczenia przyznanego dodatku mieszkaniowego, zgodny z obowiązującym prawem. Odpowiadając na zarzuty odwołania podniósł, że zakres udzielenia pomocy określa ustawa o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którą pomoc ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do takiego dodatku. Ostatecznie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wydał decyzję zgodną z prawem. Skargę między innymi na powyższą decyzję w dniu 11 marca 2015 r. złożył Z. R.. Wniósł "o stwierdzenie słusznego interesu strony do zmiany orzeczeń w trybie art. 145, 154 i 156 k.p.a." a uzasadniając skargę stwierdził: "Wyrażam swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia i uważam, że organy kierują się dowolnością w rozstrzygnięciach orzekając za każdym razem w inny sposób w zależności od tego, jak im wygodniej w danej chwili." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Jednakże zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola Sądu, oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Przedmiotem rozpoznania organów był wniosek skarżącego z dnia 29 października 2014 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Z upoważnienia Prezydenta W. Administrator w Dziale Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. wydał w dniu 16 grudnia 2014 r. decyzję, którą odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2015 r. i przyznał dodatek mieszkaniowy na okres od 1 kwietnia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. w wysokości 326,43 zł miesięcznie. Decyzję organu I instancji zaskarżoną decyzją, opisaną szczegółowo na wstępie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy utrzymało w mocy. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013, poz. 966 ze zm.). Art. 7 ust. 5 powołanej ustawy stanowi, że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Mając na uwadze powyższy przepis, który określa na jaki okres i od jakiego dnia miesiąca przysługuje dodatek mieszkaniowy należy stwierdzić, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajdują się decyzje administracyjne MOPS we W.; z dnia 17 listopada 2014 r. Nr [...] przyznająca dodatek mieszkaniowy do lokalu mieszkaniowego Nr [...] położonego we W. przy ul. [...] na okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 marca 2015 r. w wysokości 326,43 zł miesięcznie, i z dnia 17 lipca 2014 r. [...] przyznająca dodatek na w/w lokal na okres od 1 listopada 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w wysokości 326,43 zł miesięcznie. W tych okolicznościach trafnie organy uznały, że na wniosek skarżącego z dnia 29 października 2014 r. nie może być przyznany dodatek mieszkaniowy na okres od listopada 2014 r. do 31 marca 2015 r. Na ten okres został już przyznany dodatek mieszkaniowy na podstawie wyżej wymienionych decyzji MOPS we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2014 r. oraz z dnia 17 lipca 2014 r. Skoro zaś art. 7 ust. 5 ustawy mówi o przyznawaniu dodatku mieszkaniowego na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku, uzasadnione było w świetle powołanego przepisu, przyznanie dodatku mieszkaniowego na miesiąc kwiecień 2015 r. Zatem w świetle tego co powiedziano wyżej prawidłowa jest decyzja organu I instancji w zakresie pkt I, jak również decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy w tej części decyzję. Podobnie prawidłowe są rozstrzygnięcia organów dotyczące pkt 2 decyzji. Jak stwierdzono wyżej organ miał obowiązek rozpatrzyć merytorycznie wniosek skarżącego odnośnie wysokości dodatku mieszkaniowego do miesiąca kwietnia włącznie. Stan faktyczny w tym zakresie jest niesporny i wynika z zaświadczenia Zarządu Zasobu Komunalnego reprezentującego Gminę W. z dnia 29 października 2014 r., wniosku złożonego przez skarżącego, protokołu przesłuchania wnioskodawcy z dnia 12 listopada 2014 r.; z dnia 13 listopada 2014 r., oświadczenia wnioskodawcy o stanie majątkowym z dnia 13 listopada 2014 r., wywiadu środowiskowego z dnia 13 listopada 2014 r., adnotacji urzędowej z dnia 24 listopada 2014 r. stwierdzającej, że z tytułu składki zdrowotnej Powiatowy Urząd Pracy we Wrocławiu opłacał skarżącemu w miesiącach lipiec – wrzesień 2014 r., kwoty po 58,73 zł. Jest on następujący. Wnioskodawca zajmuje lokal mieszkalny Nr [...] położony we W. ul. [...], o powierzchni 25,30 m2, mieszka w nim sam. W lokalu jest ciepła woda, gaz bezprzewodowy, centralne ogrzewanie. Wydatki mieszkaniowe wynoszą 466,33 zł miesięcznie, z tego 70% wydatków mieszkaniowych to kwota 326,43 zł. Za wnioskodawcę PUP opłaca składkę zdrowotną w wysokości 58,73 zł miesięcznie. Sposób obliczenia dodatku mieszkaniowego określa art. 6 ust. 1 ustawy. Stanowi on, że wysokość dodatku mieszkaniowego, stanowi różnicę między wydatkami mieszkaniowymi a 15% dochodu jednoosobowego gospodarstwa domowego (58,73 złx15 = 8.81). Różnica ta zatem wynosi 457,52 zł (446,33 zł – 8,81 zł). W myśl art. 6 ust. 10 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać 70% ponoszonych wydatków mieszkaniowych. 70% wydatków mieszkaniowych to kwota 326,43 zł (466,33 zł x 70). Zatem dodatek mieszkaniowy, który mógł być przyznany to właśnie ta kwota. Organy wyjaśniły i również w tym zakresie uczyniły to prawidłowo, na jakiej podstawie przyjęły do wyliczeń dochód skarżącego w kwocie 58,73 zł miesięcznie. Jest to kwota jaką PUP we W. odprowadza za skarżącego z tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zobowiązuje do tego art. 3 ust. 3 ustawy. Mówi on, że za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba, że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zwykłych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia się dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłku pielęgnacyjnego, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. Ponieważ składka na ubezpieczenie zdrowotne odprowadzana za wnioskodawcę nie jest objęta wyłączeniem od dochodu, winna zostać uznana za dochód. Na takie rozumienie przepisu art. 3 ust. 3 ustawy wskazuje między innymi NSA w wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. – I SA 1858/03 oraz WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r. (sygn. akt IV SA/Po 653/09). Powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dodać też należy, że skarżący w skardze nie zawarł żadnych merytorycznych zarzutów. Wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia oraz stwierdził, że "organy kierują się dowolnością w rozstrzyganiu orzekając za każdym razem w inny sposób w zależności od tego, jak im wygodniej w danej chwili". Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. H.B. 4.01.2017 r.