IV SA/Wr 228/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. w przedmiocie "wypłaty przysługującego zaległego wynagrodzenia wraz z odsetkami wynikającego ze spełnienia wymogów art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu" postanowił odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. G. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu żądając "wypłaty przysługującego jej zaległego wynagrodzenia wraz z odsetkami wynikającego ze spełnienia wymogów art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Ustawa ta w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i w § 3, a także na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 omawianej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje jedynie oceny legalności decyzji organów administracji, nie posiadając kompetencji do zastępowania tych organów w zakresie działalności administracji czy też ustalania motywów jakimi się kierował organ w ramach swoich działań. Żądanie skarżącej o wypłatę świadczenia wykracza zatem poza ustawowy zakres kognicji przyznanej sądowi administracyjnemu. Ze względu na charakter orzeczeń tego Sądu nie może on wydawać wyroków zasądzających, ustalających lub kształtujących prawo. Z powyższego wyliczenia spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także z istoty sprawy sądowoadministracyjnej, wynikającej z art. 1 cytowanej ustawy wynika, iż żądanie skarżącej ma charakter cywilnoprawny, a nie administracyjnoprawny i może być dochodzone jedynie na drodze powództwa cywilnego. Skarga jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 1 cytowanego Prawa.