IV SA/Wr 228/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu 10 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wr 149/19 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Rektora Politechniki W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów z naruszeniem prawa postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt VI SA/Wr 149/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę G.M. (dalej skarżący, strona) na decyzję Rektora Politechniki W. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów z naruszeniem prawa. Wskazane orzeczenie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2020 r. uzyskało walor prawomocności z dniem 13 listopada 2019 r. Pismem z dnia 2 marca 2021 r., (data nadania 2 marca 2021 r. k. 3 akt sądowych), skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem, wnosząc na podstawie art. 273 §2 p.p.s.a. o zmianę zapadłego orzeczenia i wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania, zwrocie uiszczonego wpisu oraz wydanie postanowienia o zawieszeniu wymienionych postępowań. W uzasadnieniu strona wskazała, że postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. (sygn. akt I OZ 809/20) Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie na postanowienie 17 stycznia 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wr 149/19) o odmowie umorzenia sprawy, uznając je za niedopuszczalne. Jednocześnie wskazał, że właściwą drogą odwoławczą jest skarga kasacyjna, natomiast przyczyną wniesienia zażalenia było błędne pouczenie o możliwości jego wniesienia. Skarżący podniósł, że w jego przekonaniu błędne pouczenie stało się przyczyną braku wniesienia skargi kasacyjnej, a z pewnością przyczyniło się do przesunięcia wniesienia skargi o wznowienie postepowania. Zdaniem strony termin do wniesienia skargi o wznowienie biegnie od daty doręczenia wskazanego postanowienia NSA, a zatem od dnia 2 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Sąd, zanim przystąpi do badania podstaw wznowienia, w pierwszej kolejności - zgodnie z art. 280 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym, obowiązany jest zbadać terminowość złożenia skargi oraz czy postępowanie, którego wznowienia się strona domaga, zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem (art. 270 p.p.s.a.). W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania składa się w terminie trzymiesięcznym, w tym przypadku, liczonym od dnia, w którym strona –dowiedziała się o podstawie wznowienia. W rozpatrywanej sprawie postępowanie będące przedmiotem skargi o wznowienie, zakończono prawomocnym, od 13 listopada 2019 r. wyrokiem. Zatem przesłanka z art. 270 p.p.s.a została spełniona. W kwestii terminowości skargi o wznowienie należy wskazać, ze miarodajnym dla rozpoczęcia biegu trzymiesięcznego terminu do złożenia żądania o wznowienie postępowania jest moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Skarżący jako podstawę do wznowienia postępowania wskazuje art. 273 §2 p.p.s.a., czyli okoliczność późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Okoliczności tej upatruje skarżący w fakcie wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt I OZ 809/20. Termin do wniesienia skargi biegnie zatem od daty doręczenia wskazanego postanowienia, na co wyraźnie wskazuje także strona w skardze. Wbrew jednak błędnemu wskazaniu skarżącego, odpis tego orzeczenia został skutecznie doręczony stronie w dniu 30 listopada 2020 r. (vide k.95 akt sądowych sygn. akt IV SA/Wr 149/19), tymczasem skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego została złożona w tej sprawie w dniu 2 marca 2021 r. Nastąpiło to zatem 1 dzień po upływie terminu przewidzianego w art. 277p.p.s.a., którego ostatni dzień na podstawie art. 112 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 1740 dalej k.c.) oraz art. 83 §2 p.p.s.a. przypadał na 1 marca 2021 r. Stosownie bowiem do treści art. 83 §1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem §2, który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś treścią przywołanego art. 112 k.c. termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby tego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 280 w zw. z art. 277 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji