IV SA/Wr 231/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek stały postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wskazaną w sentencji decyzją po rozpoznaniu odwołania A. S. (dalej skarżący) od wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji zastępcy Kierownika w Zespole Osób Bezdomnych i Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia 15 października 2015 r. (nr [...]) zmieniającym decyzję nr [...] z dnia 27 stycznia 2009 r. w części dotyczącej wysokości zasiłku stałego w ten sposób, że od dnia 1 października 2014 r. zasiłek stały będzie wypłacany w wysokości po 456 zł miesięcznie- Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 138§ 1 pkt 2 kpa oraz art. 106 ust.5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz.182 ze zm) dalej u.p.s.uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekając co do istoty sprawy uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia 27 stycznia 2009 r. przyznającą skarżącemu prawo do zasiłku stałego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej decyzję organu odwoławczego skarżący zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony, albowiem zaskarżone orzeczenie organu nie nadaje się do wykonania w drodze egzekucji, a zatem nie istnieje możliwość wstrzymania jego przymusowego wykonania. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (zob. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że do wykonania nie kwalifikuje się decyzja podjęta w tej sprawie na podstawie art. 138§ 1 pkt 2 kpa oraz art. 106 ust.5 u.p.s tj. decyzja uchylająca w całości decyzję zmieniającą organu pierwszej instancji i decyzję mocą której przyznano skarżącemu prawo do zasiłku stałego. Zaskarżona decyzja, nie nakłada bowiem na skarżącego żadnych obowiązków, mocą tej decyzji strona nie uzyskała żadnego uprawnienia zatem orzeczenie nie podlega tym samym przymusowemu wykonaniu. Żądanie wstrzymania jego wykonania nie mogło więc zostać uwzględnione. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji