IV SA/Wr 236/18

Ewa Orłowska starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu: po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku D. Ch. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie ze skargi D. Ch. na decyzję Prezesa Sądu [..] w [...] z dnia [...], nr [..] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Pismem z dnia 28 maja 2018 r. skarżący złożył o wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W piśmie tym strona podała adres [..]. Do pisma tego skarżący dołączył zaświadczenie zakładu karnego z dnia [..]. z którego wynika, że skarżący przebywa w zakładzie karnym i nie jest zatrudniony odpłatnie w tej jednostce oraz że aktualny stan konta depozytowego wynosi: fundusz z art. 126 kkw [..] zł, odsetki z art. 126 par. 7 kkw [..] zł, do dyspozycji [...] zł. W zaświadczeniu tym wskazano, że w okresie ostatnich trzech miesięcy skarżący posiadał do dyspozycji: w lutym [..] zł, w marcu [...] zł, w kwietniu [..] zł. W odpowiedzi na pismo referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2018 r. skarżący złożył powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu z dnia [..]., w którym także podał, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. We wniosku tym podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jest osobą [...] w stopniu [..], co uniemożliwia mu podjęcie pracy oferowanej przez areszt śledczy. W treści tego formularza podał, że nie posiada żadnych dochodów ani majątku Wskazał, że nie posiada mieszkania, domu i nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, przedmiotów i papierów wartościowych oraz wierzytelności. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata Z przepisu art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369.; dalej p.p.s.a.) wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony. Mając na uwadze, że skarżący obecnie jest pozbawiony wolności i przebywa w [...] i nie uzyskuje żadnych dochodów z tytułu zatrudnienia w tej jednostce i nie posiada majątku, jak również fakt, iż posiada bardzo niską kwotę środków do własnej dyspozycji, przyjąć trzeba, iż wykazał on, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Nie przeczy temu okoliczność, iż strona podała, ma zgromadzone środki pieniężne przeznaczone do dyspozycji wyłącznie po opuszczeniu zakładu karnego skoro pojęcie akumulacji tych środków reguluje art. 126 § 1 kkw, w myśl którego ze środków pieniężnych otrzymywanych przez skazanego, z wyjątkiem środków, o których mowa w art. 113 § 6 pkt 1-3, środki do wysokości jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników gromadzi się i zachowuje do przekazania skazanemu w chwili jego zwolnienia z zakładu karnego, z przeznaczeniem na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie; ze środków tych nie prowadzi się egzekucji. Z tych względów należało przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W myśl zaś art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy; Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 2 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.