IV SA/Wr 239/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Prezydent Miasta J. G. decyzją Nr [...], z dnia [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) – dalej ustawa i art. 104 Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. orzekł o wymeldowaniu K. S. z lokalu mieszkaniowego położonego w J. przy ul. W. W uzasadnieniu wskazano, że podstawę prawną do wymeldowania osoby decyzją, na wniosek strony lub z urzędu stanowi art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, który mówi, że wymeldowanie może nastąpić w stosunku do osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Niniejsze postępowanie o wymeldowanie K. S. spod wskazanego wyżej adresu wniosła jego matka H. S. właścicielka mieszkania. Podała, że jej syn nie mieszka w tym mieszkaniu od 10 lat, przebywa prawdopodobnie za granicą, nie utrzymuje z nią żadnych kontaktów. Powyższe potwierdzają przesłuchani do protokołu świadkowie. Z uwagi, że nie zdołano ustalić miejsca pobytu K. S. zgodnie z art. 34 § 1 k.p.a. Sąd Rejonowy w J. postanowieniem z dnia 14 grudnia 2008 r. sygn. akt R III Ns 487/08 ustanowił dla niego kuratora. Reasumując powyższe uznano, iż zgodnie z art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wystąpiły materialnoprawne podstawy do wymeldowania K. S. z lokalu mieszkalnego, w którym jest zameldowany. Dnia 29 grudnia 2011 r. odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył zainteresowany. We wniosku o przywrócenie terminu stwierdził, że uchybił go bez własnej woli i winy. Podał, że wszystkie kopie dokumentów ze sprawy otrzymał na swój wniosek dnia 29 grudnia 2011 r. Wynika z nich, że nie kontaktował się z matką, która nie zna jego adresu. Te twierdzenia, wniosek, jego argumenty a także zeznania świadków nie są prawdziwe. Z matką utrzymywał kontakt, znała jego adres zamieszkania, gdyż czasowo przebywa za granicą w celach zarobkowych. Matce przysyłał pieniądze na utrzymanie mieszkania, opał, opłacanie rachunków za media. W spornym lokalu są jego rzeczy osobiste. Jeden z pokoi jest przeznaczony wyłącznie dla niego, do mieszkania i używania. Gdyby nie przypadek i konieczność potwierdzenia meldunku nie dowiedziałby się o sprawie. Matka wykorzystała jego czasową nieobecność, wprowadziła w błąd organy i Sąd, który wyznaczył dla niego kuratora. Z powołanych wyżej przyczyn nie mógł wnieść odwołania od decyzji o wymeldowaniu w ustawowo przewidzianym terminie. W odwołaniu od decyzji z dnia 14 stycznia 2009 r. zawarł wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniósł również o dopuszczenie wskazanych dowodów na okoliczności relacji łączących skarżącego z rodzicami, w szczególności z matką. Udzielania jej wsparcia finansowego a także powodów jego wyjazdu za granicę. W uzasadnieniu podał, że o niniejszej sprawie dowiedział się przypadkiem w dniu 23 grudnia 2011 r. Na jego wniosek, w dniu 29 grudnia 2011 r. otrzymał kopie wszystkich dokumentów oraz wniosek w tej sprawie. Wniosek, jego argumenty, zeznania świadków są nieprawdziwe. Utrzymywał kontakt z matką, przysyłał pieniądze na utrzymanie mieszkania. Ocenił zeznania świadków słuchanych w sprawie – według skarżącego znajomych wnioskodawczyni, z którymi nie utrzymywał kontaktów. Dodał ponadto, że ich zeznania nie zawierają kategorycznych stwierdzeń, że skarżący nie mieszka w miejscu zameldowania, a jedynie, iż go nie widują. Podał, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania uzupełniającego. Twierdził, że w spornym lokalu znajdują się jego rzeczy osobiste, a jeden z trzech pokoi jest przeznaczony dla niego. Fakt ten został potwierdzony przez wnioskodawczynię w sprawie o podział majątku dorobkowego rodziców w sprawie I Ns 390/01 Sądu Rejonowego w J., z której to postanowienie wraz z uzasadnieniem wnosi o dopuszczenie w charakterze dowodów. Powtórzył wszystkie zarzuty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu. Twierdził, że przez przypadek w związku z koniecznością potwierdzenia meldunku, dowiedział się o niniejszym postępowaniu. Matka wykorzystała jego czasową nieobecność, zataiła fakt prowadzenia sprawy, wprowadziła w błąd organy i Sąd, który ustanowił dla niego jako dla osoby nieznanej z miejsca pobytu kuratora. Korespondencja przesyłana do niego nie docierała. Według skarżącego zachowanie matki zmierzało w pierwszej kolejności do pozyskania od niego jak największej ilości pieniędzy, wykupienia mieszkania, a następnie jego wymeldowania, sprzedaż mieszkania i wyjazd z kraju. Zarzucił, że wnioskodawczyni nie wskazała bliskie mu osoby – jego brata i ojca, nie zaproponowała ich jako kuratorów dla niego, rzekomo nieznanego z miejsca pobytu. W związku z pytaniem organu odnośnie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania, skarżący w piśmie z dnia 3 lutego 2012 r. oświadczył, że cofa ten wniosek. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 r. Wojewoda D. przywrócił K. S. termin do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta J. Nr [...] z dnia [...] orzekającej o wymeldowaniu K. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu położonym w J. przy ul. W. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ podał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia. Organ administracji obowiązany jest przywrócić stronie termin do wniesienia odwołania, jeżeli spełni ona łącznie warunki wskazane w art. 58 k.p.a. a mianowicie: 1) uprawdopodobni, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, 2) wniosła prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) wraz z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wniesienie odwołanie. Podał również, że skarżący w swoim piśmie z dnia 29 grudnia 2011 r. poinformował, iż w dniu 23 grudnia 2011 r. przypadkowo dowiedział się o wydanej w jego sprawie decyzji. Zaprzeczył twierdzeniom swojej matki, jakoby nie miała z nim kontaktu podczas postępowania administracyjnego. Prośba zainteresowanego o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji została złożona w dniu 30 grudnia 2011 r. – a z nią odwołanie od decyzji z dnia 14 stycznia 2009 r. Wobec powyższego należy przyjąć, że uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Prośbę o przywrócenie terminu wniósł w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a wraz z nią złożył odwołanie. Organ stwierdził, że zainteresowany spełnił wymagania określone przepisami prawa, aby przywrócić mu termin do wniesienia odwołania – ta okoliczność oraz fakt, że kurator nie wniósł w jego imieniu odwołania od decyzji organu I instancji, zadecydowała uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1074 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 14 stycznia 2009 r. – orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ podał, że z wnioskiem o wymeldowanie K. S. z miejsca pobytu stałego z lokalu nr [...] położonym przy ul. W. w J. wystąpiła H. S. – matka skarżącego, która jest właścicielką spornego lokalu. We wniosku podała, że syn od 10 lat przebywa poza granicami kraju i nie ma z nim kontaktu. Zabrał wszystkie swoje rzeczy. Wskazała B. S. oraz T. Z. na świadków, w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wysłane do skarżącego wróciło z adnotacją "zwrot" oraz "wyprowadził się". Słuchana w charakterze świadka B. S. zeznała, że jest bliską znajomą wnioskodawczyni i często bywa u niej. Nie widuje skarżącego od 10 lat kiedy to wyprowadził się. Była wówczas w tym mieszkaniu. Spakował swoje rzeczy i nie pojawił się nigdy. Prawdopodobnie wyjechał za granicę. Drugi świadek – sąsiadka wnioskodawczyni – T. Z. zeznała, że od 10 lat nie widuje skarżącego w miejscu zameldowania. Organ Gminy informacjami uzyskanymi z Krajowego Rejestru Karnego ustalił, że skarżący nie figuruje w kartotece Osób Pozbawionych Wolności oraz Poszukiwanych Listem Gończym Krajowego Rejestru Karnego. Następnie organ gminy wystąpił do Sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla nieobecnej strony postępowania. Wniosek ten został uwzględniony postanowieniem sygn. akt. R III Ns 487/08 z dnia 17 grudnia 2008 r. W dniu 14 stycznia 2009 r. Prezydent Miasta J. wydał decyzję orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego w lokalu Nr [...] położonym przy ul. W. w J. Dalej przytoczono treść odwołania i wniosku o przywrócenie terminu złożonego przez skarżącego oraz postanowienia z dnia 28 lutego 2012 r. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznając odwołanie organ stwierdził, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, iż do wydania decyzji na podstawie powołanego przepisu konieczne są do spełnienia dwie przesłanki: trwałe i dobrowolne opuszczenie lokalu. Obowiązkiem organów było ustalenie istnienia bądź nieistnienia tych przesłanek. Wynika to z zasady dążenia do prawdy obiektywnej zapisanej w art. 7 k.p.a., zasady zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego – wynikającej z art. 77 k.p.a., oraz art. 80 cytowanej ustawy, który obliguje organ do dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Wskazał również na treść art. 107 § 3 k.p.a. Podał, że wskazane uregulowania nakładają na organy obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego w kwestiach mających znaczenie w sprawie i poddania go analizie a następnie wydania stosownego rozstrzygnięcia. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostało bezspornie udowodnione, że skarżący trwale i dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego. Decyzja została oparta na dowodach wskazanych przez wnioskodawczynię. Organ natomiast nie podjął żadnych czynności wyjaśniających np. wezwania bezstronnych świadków, do czego zobowiązuje art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Organ I instancji zobowiązany jest zatem do zebrania i wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W szczególności wyjaśnienie okoliczności w jakich skarżący opuścił lokal oraz co było tego powodem. Organ winien również odnieść się do zawnioskowanych przez skarżącego w piśmie z dnia 29 grudnia 2011 r. dowodów i żądań. Jak stwierdził organ II instancji, na marginesie zauważa, że na zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, skierowanym do skarżącego brak jest adnotacji dotyczącej podwójnego awizowania – co nakazuje art. 44 § 1 ust. 1 i 2 k.p.a. Zatem według organu zostały spełnione warunki wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przy ponownym rozpoznaniu organ gminy zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz do jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego. Skargę na powyższą decyzję złożyła wnioskodawczyni. Wniosła o jej unieważnienie "ze względu na fakt nie spełnienia przez K. S. warunków wymaganych ustawą k.p.a. oraz wyprowadzenia w błąd organu Wojewody D." W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że skarżący nie uprawdopodobnił tego, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] została przesłana na adres odwołującego się. Z uwagi na jego wieloletnią nieobecność w miejscu zameldowania, nie podjął przesyłki. Jego kurator nie złożył od wymienionej decyzji odwołania zatem uprawomocniła się ona w 2009 r. Wystąpienie przeciwko prawomocnej decyzji w 2011 r. jest naruszeniem porządku prawnego i próbą łamania przepisów prawa z wykorzystaniem mataczenia w sprawie jakiego dopuszcza się K. S. Powołała również, treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i stwierdziła, że skarżący mimo 10 letniej nieobecności w miejscu zameldowania i obowiązku prawnego wymeldowania się, nie uczynił tego. Stąd jej "działania jako właścicielki mieszkania oraz Prezydenta Miasta J. jako arbitra i stróża prawa administracyjnego na terenie Miasta J. jest prawidłowe, zgodna z interesem właścicielskim i porządkiem prawnym". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprowadza się do badania aktów (decyzji, postanowień) lub czynności z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego. Kontrola nie jest dokonywania z punktu widzenia słuszności. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana we wskazanym zakresie ocena daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie zawiera istotnych uchybień, które uzasadniłyby jej uchylenie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przedmiotem oceny jest nie tylko decyzja Wojewody D. z dnia [...] uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji – ale również nie zaskarżone odrębne postanowienie z dnia 28 lutego 2012 r. o przywróceniu terminu do złożenia odwołania. Postanowienie to otworzyło możliwość merytorycznego rozpoznania i oceny decyzji organu I instancji. Podstawę do wydania wymienionego postanowienia stanowił art. 58 k.p.a. Zgodzić się należy z organem, że skarżący uprawdopodobnił wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie terminu. Podkreślić należy, że ustawodawca nie wprowadza w tym przepisie terminu udowodnić lecz uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu z zebranego materiału dowodowego i wypowiedzi świadków, wnioskodawczyni, skarżącego a także dowodu zwrotu przesłanego skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, postanowienia w sprawie podziału majątku rodziców wynika jednoznacznie, że skarżący od wielu lat przebywa za granicą. Jest to podstawowe ustalenie w niniejszej sprawie. Ten fakt uprawdopodabnia twierdzenia skarżącego, że nie wiedział o toczącym się postępowaniu w niniejszej sprawie – i ustanowieniu kuratora, tym samym nie podejmował czynności w sprawie. Wnioskodawczyni nie przedstawiła dowodu przeciwnego, odwrotnie potwierdziła nieobecność skarżącego w miejscu zameldowania. Stanowiska zainteresowanych różniły się zdecydowanie ale tylko co do faktu, czy wnioskodawczyni posiadała wiedzę o miejscu pobytu skarżącego. Skarżący uprawdopodobnił również jeden z dalszych warunków określonych w art. 58 k.p.a. – wskazał, że o sprawie dowiedział się w dniu 23 grudnia 2011 r. wskazując, że miało to miejsce w związku ze sprawą potwierdzenia zameldowania. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożył dnia 29 grudnia 2011 r. czyli w terminie 7 dni jak nakazuje powołany przepis. Reasumując zgodzić się należy z wnioskami i wypowiedziami organu zawartymi w postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r. W ocenie Sądu również decyzja Wojewody D. z dnia [...] nie narusza prawa. Podstawę jej wydania stanowił art. 138 ust. 2 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Pierwszy z powołanych przepisów mówi, że organ odwoławczy może uchylić, zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Drugi z powołanych przepisów jest normą prawa materialnego określającą warunki dające podstawę do wymeldowania, który mówi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Orzecznictwo jak zaznacza organ II instancji przyjęło utrwalony pogląd, że opuszczenie lokalu w rozumieniu tegoż przepisu musiał mieć charakter trwały i dobrowolny. Zadaniem organów jest ustalenie istnienia lub nieistnienia przesłanek wynikających z prawa materialnego – w tym przypadku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Procedura ustalenia stanu faktycznego, zbierania materiału dowodowego i jego oceny odbywa się według przepisów i zasad wyrażonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodzić się należy z organem II instancji, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w treści uzasadnienia decyzji. Po myśli art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Stosownie natomiast do przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, uznawane jest za uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Organ administracji publicznej jest więc, na podstawie powołanych przepisów, zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające nie dążyły do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, Naruszając tym samym powołane przepisy art.art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., co w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy jeszcze raz bowiem podkreślić, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest warunkiem niezbędnym prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Dodać w tym miejscu jeszcze należy, że sprawa niniejsza miała szczególny charakter a to z tego względu, że skarżący nie występował w tym postępowaniu osobiście. Był reprezentowany przez kuratora. Kurator w istocie spełniał funkcję pełnomocnika do doręczeń; brak jest dowodu na to, iż dokonywał jakichkolwiek ustaleń, co do miejsca zamieszkania czy pobytu skarżącego lub też merytorycznie włączał się do rozpoznania sprawy. Nie składał i nie wskazywał dowodów niezbędnych do ustalenia okoliczności istotnych do wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Tym samym organ nie zmierzał do pełnego wyjaśnienia sprawy opierając się tylko na dowodach zebranych przez wnioskodawczynię. Istotne dla sprawy było wówczas rozpytanie wnioskodawczyni na okoliczność istnienia osób z nią zamieszkałych, ojca skarżącego, którzy mogli w tym przedmiocie z oczywistych względów wyjaśnić istotne dla sprawy okoliczności – w tym miejsce zamieszkania lub pobytu skarżącego. W okolicznościach zaistniałych w sprawie, organ jest zobowiązany do rozważenia i ewentualnego przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącego. Sąd stwierdza, że organ I instancji naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie to w ocenie Sądu jest odrębną przesłanką, niezależną od uchybień wskazanych wyżej, dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ II instancji wymienia art. 107 § 3 k.p.a. – cytując jego brzmienie. Mianowicie mówi on, że uzasadnienie decyzji w zakresie ustaleń stanu faktycznego powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ II instancji nie wskazuje w jakim zakresie i czy doszło do naruszenia tego przepisu. Z uwagi na treść art. 134 p.p.s.a. Sąd badając zaskarżoną decyzję, w zakresie wskazanym na wstępie rozważań stwierdza, że decyzja organu I instancji nie zawiera nie tylko ustaleń faktycznych w zakresie istnienia przesłanek z art. 15 ust. 2 ale nie wskazuje również dowodów na których organ się oparł i nie dokonuje ich oceny. Organ nie wskazuje nazwiska świadków, nie podaje treści ich zeznań i faktów, które są istotne dla sprawy. Odnosząc się do skargi należy podkreślić, że nie zawiera ona żadnych merytorycznych zarzutów, w szczególności co do istnienia przesłanek z art. 15 ust. 2 omawianej ustawy. W pkt II uzasadnienie zawiera stwierdzenie, że skarżący wyprowadził się – zatem powinien się wymeldować a jeżeli tego nie uczynił, to w jego imieniu, na wniosek wnioskodawczyni uczynił organ. Tym samym decyzja jest prawidłowa. Jeżeli idzie o pkt I uzasadnienia to odnosi się on w całości do postanowienia z dnia 28 lutego 2011 r. o przywróceniu terminu. Po stwierdzeniu, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania – w tym zakresie nie zawiera żadnych merytorycznych zarzutów. Podkreśla tylko, że decyzją z dnia [...] korzystała ze statusu prawomocności i jest obowiązującym rozstrzygnięciem w sprawie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.