IV SA/Wr 241/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kontrolnego badania inwalidy I. odrzuca skargę w części dotyczącej związku poszczególnych chorób i ułomności, oraz inwalidztwa z czynną służbą wojskową. II. oddala skargę w pozostałym zakresie. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł. orzeczeniem z dnia [...] Nr [...] w sprawie kontrolnego badania inwalidy, na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych (Dz.U. z 2006 r., nr 12, poz. 75), uznała J. Z. trwale nie zdolnym do zawodowej służby wojskowej - Grupa II kat. "N", rozpoznając u niego: 1) mieszane zaburzenia osobowości znacznie upośledzające sprawność ustroju (§ 68 pkt 2), 2) zaburzenia nerwicowe nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne (§ 66 pkt 1), 3) przewlekły nieżyt żołądka i dwunastnicy (§ 43pkt 1), 4) uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej obu stawów kolanowych leczone operacyjnie (§ 77 pkt 6 - w zast.), 5) przykurcz zgięciowy palca V ręki prawej (§ 81 pkt 5), 6) przepuklinę roztworu przełykowego (§ 46, pkt 3), 7) kardiomiopatię w okresie wydolności krążenia (§ 38 pkt 1), 8) dyskopatię L5-S1 z korzeniobólem lędźwiowo krzyżowym (§ 34 pkt 2, § 62 pkt 1), 9) zapalenie błony maziowej kolana lewego (§ 77, pkt 5), 10) niestabilność przednio-przyśrodkową obu stawów kolanowych z powodu uszkodzenia stawów kolanowych z powodu uszkodzenia wiązadła krzyżowego przedniego (§ 77 pkt 6). Organ wojskowy stwierdził, że schorzenia opisane w punktach 2, 3, 4 i 5 pozostają w związku ze służbą wojskową w następstwie przebytego wypadku, zaś pozostałe rozpoznane u J. Z. schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Powyższe ustalenia dokonano w oparciu o orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ł. z dnia [...] nr [...]. W orzeczeniu organ zaliczył J. Z. do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, nie zaliczył jednak badanego do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. W odwołaniu od tej decyzji J. Z. podniósł, że w związku ze schorzeniami występującymi podczas pełnienia zawodowej służby wojskowej i leczenia w szpitalu od 1986 r., został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej orzeczeniem z dnia 17 września 1997 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., po rozpatrzeniu odwołania orzeczeniem z dnia [...] Nr [...], w oparciu o art. 127 § 1 i art. 138 kpa w związku z § 5 pkt 1, § 30 ist. 1 i 2, § 31 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 12, poz. 75), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu Komisja uznała, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego (w tym przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych badań specjalistycznych) nie wynika, by aktualny stopień nasilenia schorzeń pozostających w związku ze służbą wojskową (wymienionych w pkt 9 zaskarżonego orzeczenia -ad pkt 2,3,4 i 5 rozp.) upośledzał sprawność ustroju w stopniu uzasadniającym uznanie ich za schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ł. przy stwierdzeniu, iż schorzeniem powodującym niezdolność do zawodowej służby wojskowej są mieszane zaburzenia osobowości znacznie upośledzające sprawność ustroju nie pozostające w związku ze służbą wojskową - prawidłowo określiła, iż inwalidztwo powstałe wskutek w/w schorzenia nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. W kwestii orzeczenia z dnia [...] ([...]) RWKL we W. stwierdziła, że odwołujący się został powyższym orzeczeniem uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej wskutek schorzenia nie pozostającego w związku ze służbą wojskowa, co skutkuje również zaliczeniem do grupy inwalidztwa nie pozostającego w związku ze służbą wojskową., W skardze na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., J. Z. powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Nadto dodał, że organy niezbyt wnikliwie przeanalizowały jego stan zdrowia i orzeczenia wcześniejszych organów. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonym orzeczeniu. Na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. skarżący oświadczył, że skarży całe orzeczenie RWKL we W. z dnia [...] nr [...], tj. w części orzekającej o trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej jak i w części ustalającej związek poszczególnych chorób z czynną służba wojskową, oraz w zakresie nie zaliczenia do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. W konkluzji wywodów skargi (co zostało potwierdzone na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r.), skarżący domagał się uznania związku poszczególnych chorób z czynną służba wojskową, oraz zaliczenia do grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. W tej części skarga podlegała jednak odrzuceniu. Należy bowiem stwierdzić, iż w dniu 27 października 1999r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III ZP 9/99), w której uznał, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (OSNP 2000/5/167). Mimo, iż w 2004r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego (obok NSA wyodrębnione zostały wojewódzkie sądy administracyjne) pogląd Sądu Najwyższego (który nie sprawuje już nadzoru judykacyjnego nad sądownictwem administracyjnym) nie stracił swej aktualności. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekający w powyższym składzie, w niniejszej sprawie, w pełni go podziela. Wobec tego skargę J. Z. domagającego się uznania związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd Najwyższy we wspomnianej uchwale, jako Sąd właściwy w tych sprawach wskazał Sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. 2. Skarżący wniósł skargę od całego orzeczenia nr [...] z dnia [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., (potwierdzając to na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r.) co Sąd rozpoznający sprawę uprawniało do oceny, że skarga zwrócona została przeciwko całemu orzeczeniu Komisji lekarskiej w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Należy w tym miejscu dodać, iż sąd administracyjny, nie jest związany granicami skargi (art. 134§1 cytowanego Prawa). Skarżący uzasadniając skargę przedstawił jedynie przebieg swej choroby, jej związek z zawodowa służba wojskową oraz numery orzeczeń wydanych w jego sprawie. Nie czynił natomiast zarzutu komisjom lekarskim złego rozpoznania dotyczącego tak chorób powodujących niezdolność do zawodowej służby wojskowej jak i chorób współistniejących. Wprawdzie skarżący podaje, iż RWKL niezbyt wnikliwie przeanalizowała jego stan zdrowia, jednak nie wskazuje innych schorzeń, które miałyby u niego występować. Dlatego też, brak jest podstaw by rozpoznania te podważać. Rozstrzygnięcia zawarte w orzeczeniach obu komisji lekarskich nie naruszają prawa. Komisje te prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i istotne fakty ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyniki tych badań, nie budził wątpliwości, a skarżący - jak już wcześniej stwierdzono, nie zarzucał, że rozpoznanie lekarskie nie odpowiada dolegliwościom jakie odczuwa. Z tych względów skargę w tej części, tylko ogólnie kwestionującą opisane wyżej orzeczenia, należało oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.