IV SA/Wr 242/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. J. S. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 242/12 odrzucającego skargę C. J. S. na Wójta Gminy B. w przedmiocie działania w imieniu Samodzielnego Publicznego Zakładu Ambulatoryjnej Opieki Zdrowotnej w B. postanawia: oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt. IV SA/Wr 242/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, odrzucił skargę C. J. S. – zwany dalej skarżącym, na działanie Wójta Gminy B. w przedmiocie w imieniu Samodzielnego Publicznego Zakładu Ambulatoryjnej Opieki Zdrowotnej w B. Pismem z dnia 22 czerwca 2012 r. skarżący wniósł o merytoryczne odniesienie się przez tut. Sąd do podnoszonych zarzutów wskazanych w jego skardze dnia 2 marca 2012 r., których tut. Sąd nie rozpatrzył w przedmiotowym postanowieniu, w tym przedstawienia podstawy prawnej posługiwania się pieczątką SPZAOZ w B. (odrębnej od gminy B. osoby prawnej) przez wójta gminy aplikanta sądowego. W uzasadnieniu powyższego wniosku, powołując się na art. 45 w zw. z art. 7 oraz art. 10 Konstytucji RP wskazał, że rozstrzygnięcie Sądu w sposób precyzyjny win-no odnosić się do wszystkich argumentów faktycznych i prawnych wniosku, czy też skargi, w tym także do zarzutów strony. Zdaniem skarżącego, skoro rozstrzygnięcie Sądu nie spełnia powyższych wymogów, to nie ma podstaw do zaskarżenia takiego orzeczenia, bowiem jest ono niekompletne. Dodał, że takie działanie Sądu pozbawia skarżącego prawa do rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postępowaniu sądowym w I instancji, co w sposób rażący narusza Konstytucję RP, która wskazuje, że postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. Podkreślił, że dwuinstancyjne postępowanie oznacza obowiązek Sądu dwukrotnego merytorycznego odniesienia się do wszystkich podniesionych przez stronę argumentów faktycznych i prawnych, a nie dla wydawania niemerytorycznych, czy też cząstkowych orzeczeń. A skoro są one niekompletne i nie odnoszą się do wszystkich argumentów faktycznych i prawnych, to zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą NSA i SN oznacza to brak rozpatrzenia skargi, czy też wniosku. Wskazał, że zadaniem Sądu w tym postępowaniu jest sprawdzenie przestrzegania legalności działania władz publicznych w zakresie objętym jego skargą (w tym art. 7 Konstytucji RP). W celu dokonania powyższego niezbędne jest zatem prawidłowe określenie stanu faktycznego sprawy i dokonanie odpowiadającej mu wykładni normy prawnej (prawa materialnego) mającej zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku (tu: postanowienia) jest więc pominięcie przez sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o merytoryczne odniesienie się przez tut. Sąd do podnoszonych zarzutów wskazanych przez skarżącego w skardze, których tut. Sąd nie rozpatrzył w postanowieniu o odrzuceniu skargi. Wobec treści żądania uznać należało, że powyższy wniosek zmierza niewątpliwie do uzupełnienia uzasadnienia postanowienia. Należy jednak zauważyć, że z ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika uprawnienie strony do wystąpienia o uzupełnienie uzasadnienia wyroku. Wniosek oparty na art. 157 § 1 p.p.s.a. może jedynie dotyczyć samego rozstrzygnięcia, a więc sentencji wyroku (postanowienia), a nie jego uzasadnienia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343, a także orzecznictwo sądowe zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1664/06; z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 80/07, z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 27/08; z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II OZ 608/05; z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II FSK 735/09, wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również stwierdzić, że wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, lex nr 821399 oraz z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 2067/09, lex nr 795354). Mając na uwadze powyższe wniosek o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 160 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.