IV SA/Wr 249/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. , w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 kpa, orzekł o utracie przez L. F. z dniem [...] r. statusu osoby bezrobotnej. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż strona odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy. Zgodnie z przepisami wyżej powołanej ustawy, w takim przypadku, następuje utrata statusu osoby bezrobotnej. Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie co najmniej 90 dni w wyniku ponownej rejestracji. Od tej decyzji L. F. złożył odwołanie, wnosząc o jej unieważnienie na podstawie art. 156 § 1 pkt 6-7 kpa. Podał też m.in., że odmówił przyjęcia propozycji pracy ze względu na niskie zarobki. Podniósł, iż wymuszenie przez pośrednika pracy przyjęcia ofert pracy byłoby zalegalizowanym wyzyskiem, ponieważ proponowane wynagrodzenie nie pokryłoby kosztów zaspokojenia elementarnej potrzeby jednostki, jaką jest samodzielne i odpowiednie mieszkanie, w tym wypadku wynajęte na rynku komercyjnym za [...] zł. Nadto dodał, że nie posiada odpowiednich kwalifikacji do wykonywania zawodów elektryk-ślusarz, mechanik, z powodu ponad [...] letniego okresu przerwy w ich wykonywaniu. Podkreślił, iż działanie pośrednika zawodowego niejako z urzędu, bez wyroku sądowego, utwierdza go w przekonaniu, iż dokonano ubezwłasnowolnienia jego osoby. Wskazał, że oferta (propozycja) odpowiedniego zatrudnienia nie jest skierowaniem ani umową o pracę, nie można więc tym samym negocjować warunków zatrudnienia. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda D. , na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że w toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że L. F. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. jako bezrobotny w dniu [...] r. bez prawa do zasiłku. Strona posiada wykształcenie średnie ogólnokształcące oraz zawodowe z wyuczonym zawodem mechanika maszyn i urządzeń przemysłowych. Ostatnio L. F. zajmował stanowisko ekspedienta w A w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. Wcześniej, w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., pracował jako ślusarz w B sp. z o.o. we W. Odwołujący się w dniu [...] r. otrzymał dwie oferty pracy, tj. w firmie A we W. na stanowisko ślusarza-montera oraz na stanowisko mechanika w firmie B we W. W dniu [...] r., tj. w dniu otrzymania ofert pracy odwołujący się złożył pisemne oświadczenie, iż rezygnuje z propozycji pracy w firmie A oraz B na stanowiskach ślusarza-montera oraz mechanika z powodu niskiego wynagrodzenia, które nie pokryłoby kosztów wynajęcia mieszkania na rynku komercyjnym. L. F. potwierdził jednocześnie, że został poinformowany o możliwości utraty statusu osoby bezrobotnej w związku z tą rezygnacją. Na podstawie zapisów w zgłoszeniu wolnego miejsca zatrudnienia ustalono, iż w przypadku firmy A możliwym było zatrudnienie na czas określony natomiast w przypadku firmy B była możliwość zatrudnienia na czas nieokreślony po okresie próbnym. Po rozpatrzeniu sprawy Wojewoda D. stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych, albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. L. F. w dniu [...] r. odmówił przyjęcia dwóch ofert pracy, tj. w firmie A we W. na stanowisku ślusarza-montera oraz na stanowisko mechanika w firmie B we W. Przedstawione oferty pracy były zgodne z ustawową definicją "odpowiedniego zatrudnienia", która to zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania, których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie a łączny czas dojazdu do pracy i z powrotem środkami komunikacji publicznej nie przekracza 3 godzin. Przedstawione propozycje pracy, których przyjęcia odmówił odwołujący się spełniają przesłanki wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, gdyż oferty pracy były zgodne z posiadanymi przez L. F. kwalifikacjami zawodowymi. Z akt sprawy wynika bowiem, że ostatnio zainteresowany wykonywał zawód ślusarza oraz posiada wyuczony zawód mechanika maszyn i urządzeń przemysłowych. Strona nie przedłożyła ponadto medycznych przeciwwskazań do wykonywania tego zawodu. Argumenty odmowy przyjęcia proponowanej pracy, takie jak względy finansowe, nie zostały przez organ odwoławczy uwzględnione. Odwołujący się w dniu rejestracji w urzędzie pracy potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Propozycja pracy w firmie A we W. na stanowisku ślusarza-montera oraz na stanowisko mechanika w firmie B we W. dotyczyła zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem w kwocie powyżej minimalnego, w firmie A wynagrodzenie określono na kwotę [...] zł. Okoliczność otrzymania propozycji pracy z niższym wynagrodzeniem od oczekiwanego nie może wpłynąć na zmianę bądź uchylenie zaskarżonej decyzji, bowiem proponowane nie było niższe od minimalnego wynagrodzenia. Nadto łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami komunikacji publicznej nie przekraczał 3 godzin. W związku z tym, że bez uzasadnionej przyczyny L. F. odmówił przyjęcia oferty pracy w firmie A we W. na stanowisku ślusarza-montera oraz na stanowisku mechanika w firmie B we W. , które w świetle przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy były odpowiednim zatrudnieniem, należało orzec o utracie przez zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] r. na okres 90 dni. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu L. F. podtrzymał zarzuty sformułowane w odwołaniu. Dodał również, iż w zaskarżonej decyzji powołano się na art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie odnosząc się do wskazanych przez niego aktów prawnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w art. 3 § 1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i w § 3, a także na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 omawianej ustawy. Kontrola ta obejmuje badanie zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 tej ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Z kolei w myśl jej art. 2 ust. 1 pkt 16 przez odpowiednie zatrudnienie rozumiemy zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Z lektury akt sprawy wynika, że skarżący z dniem [...] r., decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] , został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Dokonując rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. L. F. potwierdził swą zdolność i gotowość podjęcia zatrudnienia. W związku z powyższym, w dniu [...] r., otrzymał dwie oferty pracy. Jedną w firmie A we W. na stanowisko ślusarza-montera, drugą na stanowisko mechanika w firmie B we W. , gdyż z Karty Rejestracyjnej Bezrobotnego wynika, że skarżący jest mechanikiem maszyn i urządzeń przemysłowych oraz wykonywał już wcześniej m.in. zawód mechanika, a także ślusarza-montera. Zatem, posiadane przez niego kwalifikacje zawodowe uprawniały pracownika Urzędu Pracy do przedstawienia mu ofert zatrudnienia o takim charakterze. Niemniej jednak, w tym samym dniu, skarżący złożył oświadczenie, w którym zrezygnował z oferowanego zatrudnienia z powodu zbyt niskiego, jak wskazał, wynagrodzenia, które nie pokryłoby kosztów wynajęcia odpowiedniego i samodzielnego lokalu mieszkalnego. Nie zgłosił przy tym żadnych innych przeciwwskazań, choćby zdrowotnych, uniemożliwiających mu podjęcie pracy na wskazanych wyżej stanowiskach. Tymczasem z dokonanej analizy akt sprawy wynika, iż obie propozycje wynagrodzenia były wyższe aniżeli 936 zł brutto miesięcznie. Tak więc, powyższa odmowa wobec takich argumentów strony, słusznie w opinii organu stanowiła nieuzasadnioną rezygnację z przedstawionej propozycji pracy. Tym bardziej, że obie firmy mieszczą się na terenie W. , a dojazd do pracy oraz powrót nie byłby uciążliwy i z pewnością mieściłby się we wskazanym w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy limicie czasowym. Każde państwo określa właściwymi aktami prawnymi najniższe wynagrodzenie za pracę, jakie może uzyskać jego obywatel w celu zrealizowania podstawowych potrzeb. Skarżący, co wskazano wyżej, otrzymał propozycję wynagrodzenia wyższego od podstawowego. Jego ocena, iż jest to wynagrodzenie zbyt niskie, a tym samym odmowa przyjęcia pracy, mogła wiec spowodować konsekwencje przewidziane w omawianej ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z powyższym niewątpliwie wskazać należy, że organy orzekające w sprawie w sposób należyty wyjaśniły jej stan faktyczny, jak i zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonując wyboru właściwego rozstrzygnięcia, zaś zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały zgodnie obowiązującymi przepisami prawa. Dodać jeszcze tylko należy, że w odwołaniu i skardze L. F. powołuje się na akty prawne takie jak: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Powszechna Deklaracja Praw Człowieka z 1948r., Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych z 1966r., Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych z 1966r., Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 1950r., Europejska Karta Społeczna z 1961r. formułując jednocześnie w oparciu o nie zarzuty, do których istotnie organ II instancji się nie ustosunkował. Jednakże uchybienie to nie ma charakteru uchybienia istotnego, które powodowałoby konieczność uchylenia wydanej decyzji. Wymienione przez skarżącego akty prawne ogólnie określając, stanowią o tym, iż każdy człowiek ma prawo do wolności, godnego życia, korzystania z dóbr kultury. Państwo Polskie określiło właściwym aktem prawnym najniższe wynagrodzenie za pracę, jakie może uzyskać obywatel w celu zrealizowania podstawowych potrzeb. Skarżący, co wskazano wyżej, otrzymał propozycję wynagrodzenia wyższego od podstawowego. Jego ocena, iż jest to wynagrodzenie zbyt niskie, nie może go chronić od konsekwencji przewidzianych w omawianej ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy związanych z odmową podjęcia pracy. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.