IV SA/Wr 249/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.J. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. K. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W.. Jednocześnie w skardze został zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniony był tym, że wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne skutki, polegające przede wszystkim na wprowadzeniu w błąd różnych instytucji i organów państwowych przez S. J. i Z. J., którzy od wielu lat działają na szkodę skarżącej i uniemożliwiają jej realizację przysługującej jej praw. Z tych też względów mimo prawomocnego wyroku przywracającego posiadanie utrudnione może być dalsze prowadzenie egzekucji. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym rozstrzygając na podstawie cytowanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Powołana na wstępie ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi wymienia w tym przepisie dwie przesłanki stanowiące podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu administracyjnego, a mianowicie: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać w tym miejscu należy, że próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (publ. Lex 281811) stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zauważyć należy, że trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia jednak wymaga, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej. W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem. Zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Stwierdzić należy, że decyzja o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Wskazać w tym miejscu należy, że rejestracyjny charakter meldunku zaakcentował Trybunał Konstytucyjny (zob. wyrok z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01, OTK ZU A 2002/3/34), wskazując, że przedmiotem rejestru jest jedynie przebywanie, a nie uprawnienie do lokalu. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu, zaś sprawy meldunkowe, służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania tudzież pozbawiania. W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku nie zostały wskazane okoliczności uzasadniające zastosowanie przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a instytucji ochrony tymczasowej. Argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczące konfliktu między stronami związanego z roszczeniem o przywrócenie naruszonego posiadania przedmiotowego lokalu, czy też ewentualne uniemożliwianie przez jedną ze stron odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowią przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że decyzja o zameldowaniu ma charakter wyłącznie porządkowy i nie stanowi formy kontroli legalności zamieszkania i pobytu, czyli posiadania prawa do korzystania z lokalu. Nie można zgodzić się z argumentacją wniosku, że wykonanie decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego może wywołać trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć należy, że anulowanie przez organ dokonanej czynności materialno - technicznej wymeldowania - odpowiadające w swej istocie stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.). A zatem decyzja o wymeldowaniu nie ma charakteru "nieodwracalnego". W rozpatrywanej sprawie nie wskazano na okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie przedstawiał argumentacji uprawdopodobniającej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazujących, że wykonanie aktu zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.