IV SA/Wr 25/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi P. G. na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 5 stycznia 2026 r., w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej k.p.a.), P. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: Kolegium). W odpowiedzi na skargę Kolegium zażądało jej odrzucenia, argumentując, że sądy administracyjne nie rozpatrują skarg złożonych na podstawie art. 227 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Merytoryczną ocenę skargi wniesionej do sądu administracyjnego poprzedza każdorazowo analiza dopuszczalności takiej skargi z punktu widzenia kognicji sądu określonej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Wspomniana kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na (art. 3 § 2 p.p.s.a.): 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem oceny jest skarga złożona w trybie art. 227 k.p.a. na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, co oznacza, że winna być skierowana do właściwego organu jako w trybie uregulowanym w Dziale VIII ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Odnosząc się do wspomnianego przedmiotu Sąd wskazuje, że samorządowe kolegia odwoławcze (dalej: sko) są kolegialnymi organami administracji publicznej. Przy tym nie są one organami administracji rządowej i tym organom nie podlegają. Sko są państwowymi jednostkami budżetowymi, finansowanymi z budżetu państwa w ramach odrębnych części budżetowych, których dysponentami są ich prezesi. Kontrolę orzecznictwa sko sprawują sądy administracyjne, na zasadach określonych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg i sprzeciwów od decyzji, skarg na postanowienia i inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez sko. Natomiast nadzór nad działalnością administracyjną sko, tzw. pozaorzeczniczą - co stanowi przedmiot rozpatrywanej skargi – zgodnie z art. 3a ust. 1-2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570, ze zm.) sprawuje Prezes Rady Ministrów, który może jego wykonywanie powierzyć ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej. Sprawowanie nadzoru w takim przypadku polega w szczególności na rozpatrywaniu skarg powszechnych, o których mowa w art. 227 k.p.a. Z tego też względu, jak wskazano powyżej, nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że sprawa ta nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd postanowił jak w sentencji.