IV SA/Wr 253/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 253/13 oraz wstrzymanie jego wykonania w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego postanawia: I. odmówić dokonania wykładni powyższego postanowienia; II. odmówić wstrzymania wykonania powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 253/13 odrzucił skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego. Skarżący kolejnymi pismami z dnia 6 sierpnia, 19 sierpnia, 30 sierpnia i 10 września 2013 r. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie i wstrzymanie jego wykonania, w tym również wniósł ponadto o wyjaśnienie wątpliwości orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Przy czym postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać w tym miejscu należy , że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku lub postanowienia ( por. art. 166 p.p.s.a.). W ocenie sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Postanowienie tutejszego sądu z dnia 15 maja 2013 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Trudno wobec tego przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Stwierdzić zatem należy, że wniosek o dokonanie wykładni jest w istocie polemiką z rozstrzygnięciem Sądu, bowiem skarżący podnosi jedynie argumenty wskazujące - jego zdaniem - na błędny tok działania Sądu oraz są próbą podważenia trafności podjętego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia tutejszego Sądu z dnia 10 maja 2013 r., odrzucającego jego skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wskazać trzeba, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Przy czym, instytucja wstrzymania wykonania zakwestionowanego postanowienia nie ma zastosowania do wszystkich postanowień wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Instytucja ta może mieć zastosowanie jedynie w dwóch sytuacjach : po pierwsze, gdy postanowienie jest natychmiast wykonalne, co oznacza, że jest wykonalne przed jego uprawomocnieniem oraz po drugie , jedynie do postanowień kwestionowanych w drodze zażalenia, od których zażalenie to zostało wniesione. Nadto o wstrzymaniu wykonania postanowienia sąd może orzec jedynie na wniosek strony, zawarty z reguły w zażaleniu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2013 r. odrzucające skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, bowiem od powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem omawiana instytucja wstrzymania wykonania postanowienia nie znajduje zastosowania w tej sprawie. W związku z powyższym Sąd, wobec braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 196 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania postanowienia, o czym orzekł w pkt II sentencji postanowienia. Dla porządku jedynie należy wskazać, że w związku ze złożoną w dniu 10 września 2013 r. skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z dnia 10 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał w dniu 6 listopada 2013r. odrębne postanowienie. .