IV SA/Wr 257/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 25 czerwca 2019 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga Z. S. (zwanego dalej wnioskodawcą, stroną lub skarżącym) na opisaną w sentencji decyzję Wojewody D. w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. W skardze wnioskodawca zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podkreślając, że może ona wyrządzić znaczną szkodę w jego sytuacji życiowej. Aktualnie znajduje się on bowiem bez środków do życia, nie posiada własnego domu ani jakiegokolwiek innego majątku, z którego mógłby zwrócić pobrane świadczenie. W dalszym ciągu pozostaje on osobą bezrobotną, gdyż od wielu lat choruje na kręgosłup, a jego żona jest cudzoziemką i osiąga dochody w wysokości 220 złotych miesięcznie. Otrzymuje on również alimenty na syna, ale w całości przeznacza je na pokrycie kosztów utrzymania dziecka przez sprawującą nad nim opiekę babcię. Skarżący zaznaczył również, że nie był świadomy regulacji prawnych i nie mógł liczyć się z obowiązkiem zwrotu świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługiwał na uwzględnienie, albowiem jej przymusowe wykonanie pociągałoby ze sobą ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla sytuacji bytowej strony oraz jej rodziny. Skarżący wykazał bowiem, że jego sytuacja osobista, rodzinna i majątkowa nie pozwoli na zwrot świadczenia w terminie wskazanym przez organ w treści wydanego rozstrzygnięcia. Jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku nie posiada on bowiem żadnego źródła zarobkowania, a jedynymi dochodami rodziny – poza drobną kwotą 220-250 złotych uzyskiwaną przez żonę – są świadczenia rodzinne, świadczenie wychowawcze na drugie dziecko oraz świadczenia z funduszu alimentacyjnego. A więc są to głównie środki przeznaczone na zaspokojenie potrzeb dzieci, które nie powinny ucierpieć z powodu konieczności spłaty kwoty 3.565,20 złotych z tytułu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Warto przy tym dostrzec, że powyższe okoliczności wynikają nie tylko z treści samego wniosku, ale znajdują również potwierdzenie w dokumentacji przedłożonej przez stronę w toku postępowania o przyznanie jej prawa pomocy (sygn. akt IV SPP/Wr 59/19). Istniejące ryzyko opisanego stanu rzeczy sprawia, że w niniejszej sprawie należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, o czym na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.