IV SA/Wr 258/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji uznającej za osobę bezrobotną i przyznającej prawo do zasiłku, odmowy uznania za osobę bezrobotną i umorzenie postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokatowi A. K. od Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 590,40 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt 40/100 )złotych w tym 23%VAT tytułem niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Wojewoda D., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), dalej: ustawa, po rozpatrzeniu odwołania W. J. (dalej: strona, zainteresowany, odwołujący się, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], którą po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., nr [...], orzeczono o: - uchyleniu ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], orzekającej o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 5 lutego 2010 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r.; - odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 5 lutego 2010 r.; - umorzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r. zakwestionowaną decyzję utrzymał w mocy. Jak wskazał organ, w toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że: zainteresowany zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy we W. w dniu 5 lutego 2010 r., złożył oświadczenie, że jest osobą niezatrudnioną i nie wykonuje innej pracy zarobkowej i decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2010 r. został uznany z dniem 5 lutego 2010 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku przyznanym na okres od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r. Następnie decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], orzeczono o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 marca 2013 r., na jej wniosek. W dniu 8 grudnia 2014 r. do Powiatowego Urzędu Pracy we W. wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 4 grudnia 2014r., znak: [...] informujące, iż w okresie rejestracji jako osoba bezrobotna zainteresowany był objęty ubezpieczeniem społecznym od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. W związku z powyższym organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., wznowił z urzędu postępowanie w sprawach zainteresowanego dotyczących: - uznania z dniem 5 lutego 2010 r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r., zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia 15 lutego 2010 r., - utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 marca 2013 r., na własny wniosek, zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. W dniu 23 grudnia 2014 r. zainteresowany oświadczył, że prowadził działalność gospodarczą od 1995 r. do 2010 r. oraz od 2013 r. Od 1995 r. do dnia złożenia oświadczenia nie był nigdzie zatrudniony. W czasie prowadzenia działalności gospodarczej opłacał za pracowników dodatkowe ubezpieczenia w [...]. i z tego tytułu otrzymywał wynagrodzenie. We wrześniu 2014 r. otrzymał od [...]. zawiadomienie o odprowadzonej składce do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W dniu 9 stycznia 2015 r. złożył kolejne oświadczenie i podał, że w dniu 23 grudnia 2014 r. udał się do organu rentowego w celu wyjaśnienia sprawy. Okazało się, że organ na początku ubiegłego roku wysłał wezwanie do zapłacenia zaległych składek, które wynikało z nowej interpretacji dotyczącej odprowadzania składek od umów zleceń. W związku z tym [...] zapłaciło za niego składki za okres, w którym pobierał zasiłek. Odwołujący się przyznał, iż figurował, jako osoba opłacająca składki za dwóch pracowników w firmie, którą prowadziła jego żona. Były to dodatkowe składki wypadkowe. Po zamknięciu działalności przez skarżącego i otwarciu działalności gospodarczej przez żonę, zainteresowany uznał za niecelowe dokonywanie zmian w dokumentacji związanej z ubezpieczeniami pracowniczymi, tym bardziej, że nie wpływało to na fakt ubezpieczenia pracowników żony. Wyżej wymieniony stwierdził także, że nie podpisywał umowy zlecenia i nie sądził, że wynagrodzenie, jakie uzyskiwał z tego tytułu, tj. kilkanaście złotych rocznie ma jakiekolwiek znaczenie. Dalej ustalono, że Powiatowy Urząd Pracy we W. zwrócił się z wnioskiem do [...], o podanie informacji o podstawie i okresie zgłoszenia zainteresowanego do ubezpieczeń społecznych. W odpowiedzi, tj. w piśmie [...] z dnia 16 kwietnia 2015 r. nr [...] podano, że strona została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń zdrowotnych z tytułu umowy zlecenia w okresie od dnia 5 grudnia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. i z tego samego tytułu, na pisemny wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, została objęta obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno-rentowym za okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. Na tej podstawie podjęto decyzję z dnia 30 kwietnia 2015 r., nr [...], którą orzeczono o: - uchyleniu ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2010 r. orzekającej o uznaniu z dniem 5 lutego 2010 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r.; - uchyleniu ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2013 r. orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 marca 2013 r., na własny wniosek; - umorzeniu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 19 marca 2013 r.; - odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 5 lutego 2010 r.; - umorzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r. Strona odwołała się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia 3 lipca 2015 r., [...], uchylił zakwestionowaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że wydana przez organ pierwszej instancji decyzja, jako naruszająca art. 6, art. 104, art. 107 § 3, art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., orzekł jak opisano na wstępie. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu rejestracji w urzędzie pracy, tj. 5 lutego 2010 r., zainteresowany nie spełniał warunków określonych w definicji osoby bezrobotnej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż pozostawał w stosunku zlecenia. Natomiast zgodnie z treścią tego przepisu, status bezrobotnego może posiadać osoba, która m.in. nie wykonuje innej pracy zarobkowej (np. na podstawie umowy zlecenia). Organ uznał, że o fakcie pozostawania przez bezrobotnego w stosunku zlecenia przesądzają następujące dowody: 1) pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 4 grudnia 2014 r., znak: [...], informujące o podleganiu ubezpieczeniom społecznym w okresie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.; 2) pismo [...]. z dnia 16 kwietnia 2015 r., nr [...], w którym podano, że zainteresowany został zgłoszony do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy zlecenia w okresie od dnia 5 grudnia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. i z tego samego tytułu, na pisemny wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, został objęty obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno-rentowym za okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.; 3) pismo [...]. Centrum Operacji Pracowniczych z dnia 21 sierpnia 2015 r., nr [...], wyjaśniające, że Centrum Operacji Pracowniczych [...] w P. nie jest w posiadaniu umowy zlecenia z dnia 5 grudnia 2007 r., gdyż zgodnie z obowiązującym jednolitym rzeczowym wykazem akt, po upływie 5 lat uległ przedawnieniu okres archiwizowania powyższego dokumentu; 4) pismo [...]. Centrum Operacji Pracowniczych z dnia 21 sierpnia 2015 r., nr [...] (organ mylnie wskazał datę i nr pisma. Powinno być z dnia 14 października 2015 r., nr [...]– dod. Sądu), wyjaśniające, że Centrum Operacji Pracowniczych [...] w P. nie jest w posiadaniu umowy zlecenie z dnia 5 grudnia 2007 r., ani innych dokumentów źródłowych potwierdzających zawarcie umowy zlecenia; dołączona do pisma kartoteka wynagrodzeń odwołującego się oraz informacja, że wyżej wymieniony otrzymywał zmienne wynagrodzenie prowizyjne, którego nie zakwestionował. 5) pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 5 października 2015r., nr [...], informujące, że strona w okresie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. nie odprowadzała do organu podatkowego zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych; w latach 2009-2012 wyżej wymieniony składał wspólnie z małżonką PIT-36 oraz za 2009 r. PIT-4R; w bazie urzędu skarbowego zaewidencjonowano PIT-11 za lata 2009-2012, płatnik [...], Przedstawicielstwo w O. - w których wykazano przychody w/w z osobiście wykonywanej działalności oraz zaliczki na podatek, PIT-11A za rok 2009, płatnik Zakład Ubezpieczeń Społecznych o/W.ul. [...], w którym wykazano przychód z zasiłku pieniężnego i zaliczkę na podatek; 6) pismo z dnia 3 grudnia 2015 r., nr [...], w którym Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. wyjaśnił, że zainteresowany, jako podatnik w latach 2009-2012 wykazywał w złożonych zeznaniach PIT-36 przychody/dochody. W bazie organu podatkowego zaewidencjonowano również PIT-11 za lata 2009-2012 od płatnika [...] w O. oraz PIT 11A za 2009 r., płatnik Zakład Ubezpieczeń Społecznych – W., w których wykazano przychody. Zainteresowany odwołał się od powyższej decyzji Prezydenta Miasta W. zarzucając, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na piśmie z [...]. Centrum Operacji Pracowniczych z dnia 21 sierpnia 2015 r. informującym, że firma nie posiada już umowy zlecenia z dnia 5 grudnia 2007 r., natomiast nie uwzględnił jego oświadczeń składanych w toku postępowania wyjaśniającego. Dalej odwołujący się podniósł, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę przepisów prawa określających obowiązki płatnika składek, tj.: 1) art. 125a ust. 4 ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.), zgodnie z którym płatnik składek jest zobowiązany przechowywać listy płac, karty wynagrodzeń albo inne dowody, na podstawie których następuje ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty, przez okres 50 lat od dnia zakończenia przez ubezpieczonego pracy u danego płatnika; 2) art. 51 u ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2015r., poz. 1446 ze zm.), stosownie do którego w przypadku postawienia pracodawcy w stan likwidacji lub ogłoszenia jego upadłości, odpowiednio likwidator lub syndyk masy upadłości wskazuje podmiot prowadzący działalność w dziedzinie przechowywania dokumentacji, któremu zostanie ona przekazana do dalszego przechowywania, zapewniając na ten cel środki finansowe na czas, jaki pozostał do końca 50-letniego okresu przechowywania dokumentacji liczonego od dnia zakończenia pracy u danego pracodawcy - dla dokumentacji osobowej. Odwołujący się wyjaśnił, że został zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna w dniu 5 lutego 2010 r., z prawem do zasiłku przyznanym na okres od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r., zaś kartoteka wynagrodzeń potwierdza uzyskanie dochodu w wysokości 43,25 zł w sierpniu 2010 r. Ponadto dokumenty rozliczeniowe ZUS RCA za ten miesiąc zostały przesłane przez płatnika składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dopiero w dniu 18 sierpnia 2014 r. W dalszej części odwołania zainteresowany zakwestionował sposób prowadzenia postępowania administracyjnego przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu, co sprowadziło się do polemiki z ustaleniami dokonanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyżej wymieniony nie zgodził się ze stwierdzeniem, że nie zakwestionował w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, ani w [...], zasadności opłacenia przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne. Zarzucił organowi błędne ustalenie, na podstawie dowodów pośrednich, faktu pozostawania przez niego w stosunku zlecenia z firmą [...]. w dniu dokonywania rejestracji w urzędzie pracy. Odwołujący się wyjaśnił, że powołanie się przez organ na jego oświadczenie z dnia 9 stycznia 2015 r., dotyczące ustalenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych obowiązku odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu wykonywania umowy zlecenia, bez uwzględnienia okresu, za który organ rentowy stwierdził taki obowiązek, a także bez przedmiotowej umowy zlecenia, sugeruje, że był świadomy obowiązku odprowadzenia składek i ukrył ten fakt przed urzędem. Podniósł, że organ administracji publicznej nie uwzględnił nieuzyskiwania przez niego przychodu, co wynika z kartoteki wynagrodzeń, którą organ dysponował. Poinformował również, że posiada pisma z [...]., odnośnie odmowy udostępnienia dokumentów dotyczących jego osoby, kartotekę wynagrodzeń oraz formularz wyrejestrowania pośrednika/inkasenta. W motywach decyzji drugoinstancyjnej Wojewoda D.i wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Podstawą wznowionego postępowania jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie, które otwiera właściwemu organowi możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i zbadania, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a. nie wpłynęły na treść weryfikowanej decyzji. Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast w myśl art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z treścią tego przepisu, bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Z przepisu tego wynika, że pozostawanie w stosunku pracy lub świadczenie jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania statusu osoby bezrobotnej, zaś w przypadku posiadania tego statusu powoduje jego utratę. Nie jest bowiem dopuszczalne równoległe posiadanie statusu bezrobotnego i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli osoba bezrobotna aktywizuje swoją sytuację zawodową to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z zasiłku wypłacanego ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1261/13, LEX 1457770). Odwołujący się w dniu dokonywania rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we W.u, tj. 5 lutego 2010 r., pozostawał w stosunku zlecenia z firmą [...] (czas trwania zlecenia od dnia 5 grudnia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.). Informację o tej okoliczności organ administracji publicznej uzyskał już po wydaniu weryfikowanej decyzji. W związku z tym należy stwierdzić, że zainteresowany nie spełnił warunku, określonego w powołanym wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, wymaganego do uzyskania statusu bezrobotnego, co za tym idzie również do nabycia prawa do zasiłku, będącego świadczeniem przysługującym w świetle art. 71 ustawy, wyłącznie osobie bezrobotnej. Zatem ujawniona okoliczność dawała podstawę do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji uznającej skarżącego za osobę bezrobotną i przyznającej prawo do zasiłku, a następnie, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., orzeczenia o odmowie uznania za osobę bezrobotną i umorzenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w toku postępowania wyjaśniającego materiał dowodowy pozwalał stwierdzić, że odwołujący się w dniu rejestracji pozostawał w stosunku zlecenia. O fakcie zawarcia przez zainteresowanego umowy zlecenia z firmą [...] na okres od dnia od dnia 5 grudnia 2007 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. świadczą następujące dowody: 1) pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 4 grudnia 2014 r., znak: [...], informujące o podleganiu ubezpieczeniom społecznym w okresie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012r.; 2) pismo [...] z dnia 16 kwietnia 2015 r., nr [...], w którym podano, że zainteresowany został zgłoszony do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy zlecenie w okresie od dnia 5 grudnia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. i z tego samego tytułu, na pisemny wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, został objęty obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno-rentowym za okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.; 3) pismo [...]. Centrum Operacji Pracowniczych z dnia 21 sierpnia 2015 r., nr [...], wyjaśniające, że Centrum Operacji Pracowniczych [...] w P. nie jest w posiadaniu umowy zlecenia z dnia 5 grudnia 2007 r., gdyż zgodnie z obowiązującym jednolitym rzeczowym wykazem akt, po upływie 5 lat uległ przedawnieniu okres archiwizowania powyższego dokumentu; 4) pismo [...] Centrum Operacji Pracowniczych z dnia 21 sierpnia 2015 r., nr [...](organ mylnie wskazał datę i nr pisma. Powinno być: z dnia 14 października 2015 r., nr [...] – dod. Sądu), wyjaśniające, że Centrum Operacji Pracowniczych [...] w P. nie jest w posiadaniu umowy zlecenie z dnia 5 grudnia 2007 r., ani innych dokumentów źródłowych potwierdzających zawarcie umowy zlecenia; dołączona do pisma kartoteka wynagrodzeń odwołującego się oraz informacja, że wyżej wymieniony otrzymywał zmienne wynagrodzenie prowizyjne, którego nie zakwestionował. Przy czym, pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 5 października 2015 r., nr [...], oraz z dnia 3 grudnia 2015 r., nr [...], nie miały zdaniem organu wpływu na ustalenie, że odwołujący się zawarł umowę zlecenia z [...] na okres od dnia 5 lipca 2007 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. Nadto, organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom zainteresowanego przedstawionym w toku postępowania dowodowego (oświadczenia z dnia 23 grudnia 2014r. oraz dnia 9 stycznia 2015 r.), że w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej nie wykonywał innej pracy zarobkowej. Oświadczenia odwołującego się nie znajdują bowiem oparcia w jakimkolwiek z przeprowadzonych dowodów. Co więcej wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego, oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, tylko jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innym dowodami (wyrok z dnia 20 września 1990 r., sygn. akt III ARN 9/90, OSNCP 1991, Nr 10-12, poz. 129). Wojewoda Dolnośląski uznał za bezzasadne zarzuty strony podniesione w odwołaniu. Wskazał, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie wznowieniowe i jego rolą było jedynie ustalenie, czy w sprawie wystąpiła jedna z okoliczności wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a., tj. pozostawanie przez bezrobotnego w stosunku zlecenia w dniu rejestracji w urzędzie pracy. Organ nie miał obowiązku wziąć pod uwagę przepisów art. 125a ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Są to bowiem przepisy określające obowiązki płatnika składek i nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Należy jednak wskazać, że nie wynika z ich treści, jak zdaje się sugerować odwołujący się, obowiązek przechowywania przez płatnika (zleceniodawcę) umów zleceń w okresie 50 lat od zakończenia wykonywania pracy przez ubezpieczonego. Taka interpretacja pozostawałaby w sprzeczności z art. 351 1 k.c., zgodnie z którym do zawarcia umowy zlecenia nie jest wymagana żadna szczególna forma, w tym forma pisemna. Dlatego organ pierwszej instancji mógł wykazywać istnienie stosunku zlecenia za pomocą innych dowodów, co zresztą w niniejszej sprawie uczynił. Odnosząc się do podniesionej przez odwołującego się okoliczności zarejestrowania się jako osoba bezrobotna w dniu 5 lutego 2010 r. (prawo do zasiłku od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r.), a osiągnięcia przychodu w wysokości 43,25 zł dopiero w sierpniu 2010 r. wyjaśnił, że nie może ona prowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji organu pierwszej instancji. Jak już wskazano wykonywanie innej pracy zarobkowej (umowa zlecenia), bez względu na osiąganie z tego tytułu wynagrodzenia, uniemożliwia posiadanie statusu bezrobotnego. Odwołujący się w dniu rejestracji pozostawał w stosunku zlecenia, zatem nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej. Z kolei, skarga na sposób prowadzenia postępowania przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy we W. sprowadzała się do podważenia ustaleń dokonanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlatego zgodnie z art. 234 k.p.a., została potraktowane jako stanowisko zainteresowanego w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 209/10, LEX 580129). W ocenie organu odwoławczego kwestionowanie przez zainteresowanego ustaleń organu pierwszej instancji, stanowi w istocie zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, tj. art. 80 k.p.a. Z takim zarzutem jednak nie sposób się zgodzić. Organ pierwszej instancji oceniając materiał dowodowy wyprowadził wnioski logicznie poprawne, dlatego taka ocena jest zgodna z prawem, choćby w równym stopniu, na podstawie zgromadzonych dowodów dawało się wysunąć odmienne wnioski. Tylko w przypadku, gdy wnioskowanie organu narusza zasady logiki formalnej lub wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to taka ocena dowodów może być skutecznie podważona. Odwołujący się nie wykazał jednak takich okoliczności. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do tutejszego Sądu wnosząc o jej uchylenie. Skarżący m.in. zarzucił organowi odwoławczemu błędne ustalenie, że w dniu dokonywania rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we W., tj. 5 lutego 2010 r., pozostawał w stosunku zlecenia z firmą [... Zdaniem zainteresowanego organ w sposób nieuprawniony uznał za niewiarygodne jego oświadczenia składane w toku postępowania wyjaśniającego (oświadczenia z dnia 23 grudnia 2014 r. oraz dnia 9 stycznia 2015 r.), że w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej nie wykonywał innej pracy zarobkowej. Dalej skarżący podniósł, że organ błędnie oparł się na informacjach zawartych w wymienionych w decyzjach obu instancji pismach i przyjął, że skarżący został zgłoszony do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy zlecenia w okresie od dnia 5 grudnia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. i z tego samego tytułu, na pisemny wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, został objęty obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno-rentowym za okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. Podkreślił również, że dowodzi istnienia stosunku pracy na podstawie pism jednej strony, która de facto nie przedstawiła żadnego dowodu na zawarcie umowy zlecenia. Zdaniem skarżącego organ administracji publicznej pominął też przy tym postanowienia art. 125a ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015r., poz. 748 ze zm.) oraz postanowienia art. 51 u ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2015r., poz. 1446 ze zm.). Ponadto skarżący zarzucił, że Wojewoda D. bezpodstawnie zastosował w sprawie art. 3511 k.c., zgodnie z którym do zawarcia umowy zlecenia nie jest wymagana żadna szczególna forma, w tym forma pisemna. Oświadczył też, że w dniach 5 lutego 2010 r. do dnia 19 marca 2013 r. nie był zatrudniony na umowę o pracę, ani na umowę zlecenie. Deklaracje ubezpieczeniowe swoich kolegów wypełniał społecznie, nie pobierając za to wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, pogłębiając jej zarzuty, podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Przy czym sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu administracyjnego nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony i czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla niej względnie, czy narusza zasady współżycia społecznego. Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. W punkcie wyjścia oceny zasadności wywiedzionej skargi należało mieć przede wszystkim na uwadze fakt, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest po wznowieniu postępowania administracyjnego z urzędu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją podjęto, było dotknięte wadliwością. W związku z tym, że powyższa instytucja stanowi odstępstwo od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., to wadliwość postępowania administracyjnego, musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wskazane w przepisach prawa procesowego. Wskazać również należy, że w postępowaniu zwykłym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej. Natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania, przedmiotem postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to ma własną odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Jedną z obligatoryjnych podstaw wznowienia przewiduje przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przy czym stosownie do art. 151 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, lub 145b albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W analizowanej sprawie kluczową kwestią jest więc ponowna ocena przez organ przesłanek nabycia statusu osoby bezrobotnej, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Sformułowana w tym przepisie, którego brzmienia Sąd nie uznał za konieczne przytaczać w całości, legalna definicja pojęcia "osoby bezrobotnej" skonstruowana jest z dwóch części. W pierwszej z nich, wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część, zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za osobę bezrobotną. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie omawianego specyficznego statusu osoby bezrobotnej. A zatem status osoby bezrobotnej można uzyskać, gdy spełnione zostaną przesłanki pozytywne i nie wystąpi żadna z przesłanek negatywnych. Nie jest możliwe odstąpienie od tych ustawowych wymogów, nawet ze względu na szczególne uwarunkowania konkretnej sprawy. Wymaga bowiem zaakcentowania, że kwestia uzyskania statusu bezrobotnego, nie została pozostawiona uznaniu organu orzekającego. Przeciwnie w tego rodzaju sprawach organ wydaje tzw. decyzję związaną. Brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy jest kategoryczne i nie pozwala organowi na jakiekolwiek "luz decyzyjny". Wobec tego żadne inne okoliczności, poza wymienionymi w ustawie o promocji zatrudnienia, nie mogą mieć istotnego znaczenia przy rozstrzyganiu kwestii statusu osoby bezrobotnej. Z punktu widzenia wymogów pozwalających na uzyskanie statusu bezrobotnego wskazać również należy na przepis art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia, który precyzuje, że zakaz świadczenia innej pracy zarobkowej - oznacza zakaz wykonywania pracy lub świadczenia usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. Oznacza to, że bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostającą w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej w rozumieniu przytoczonego art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia. Przypomnieć w tym miejscu ponownie należy, że skoro istotą postępowania wznowieniowego jest powrót sprawy do postępowania zwykłego, to wydanie decyzji następuje tak, jakby sprawa nie była jeszcze rozstrzygana w danej instancji. Oznacza to, że w postępowaniu wznowieniowym należy stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie orzekania, zgodnie z zasadą legalizmu określoną w art. 6 k.p.a., stanowiącą o działaniu organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że w kontrolowanej sprawie stosowane powinny być przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji objętej wznowieniem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 529/10, LEX nr 745255). Organy obu instancji oceniły zatem sytuację skarżącego na podstawie prawidłowego stanu prawnego. Zaznaczenia jedynie wymaga fakt, że omyłkowo powołały źródło publikacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie. W rozważanej sprawie za podstawę wznowienia postępowania organ przyjął okoliczność, że skarżący zawarł w dniu 5 grudnia 2007 r. z [...] umowę zlecenie i umowa ta nie została rozwiązana w chwili wydawania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym. Jej ustalenie nastąpiło w związku z informacją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W., zawartą w piśmie z dnia 4 grudnia 2014 r., w którym wskazano, że w okresie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. skarżący podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu "od innego pracodawcy". Wskazany fakt o charakterze prawotwórczym prawidłowo zatem został uznany przez organ za "nową okoliczność faktyczną" w sprawie, istniejącą w dniu wydania decyzji z dnia 15 lutego 2010 r. i nieznaną organowi, w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy, mającą wpływ na status skarżącego, tj. zakres jego praw i obowiązków, w konsekwencji również treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe trafnie organ uznał, że w dniu 15 lutego 2010 r. skarżący nie spełniał warunków, wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Zawarcie przez skarżącego umowy zlecenia, wykluczało bowiem możliwość uznania go za osobę bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z pkt 11 ustawy i w konsekwencji przyznania mu z tego tytułu zasiłku dla bezrobotnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, bez znaczenia prawnego dla niniejszej sprawy pozostaje analiza okoliczności towarzyszących wykonywaniu przez niego na rzecz[...] pracy i kwestii spornych dotyczących umowy zlecenia, w szczególności jego twierdzeń w przedmiocie nieistnienia umowy, przeciwstawianych twierdzeniom pracodawcy co do jej zawarcia ze skarżącym. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje również kwestia osiąganego wynagrodzenia z tego tytułu, którego faktyczny brak podnoszono w skardze. Istotne znaczenie ma to, że skarżący w newralgicznym okresie został zgłoszony do obowiązkowego ubezpieczania społecznego i były w tym czasie odprowadzane za niego składki z tytułu wykonywania pracy na rzecz [...], co świadczy o tym, że skarżący nie spełniał wymogów definicji osoby bezrobotnej, tj. osoby niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej. Tym bardziej, że jak wynika z art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz.U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.) ubezpieczenia społeczne obejmują ubezpieczenia emerytalne i ubezpieczenia rentowe. Z kolei, art. 6 ust. 1 pkt 4 powołanej wyżej ustawy przewiduje, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9 osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (...). Zdaniem Sądu, brak w zgromadzonym materiale dowodowym umowy zlecenia z dnia 5 grudnia 2007 r. nie mógł zaważyć na dokonanej przez organy ocenie sprawy wobec urzędowo potwierdzonej okoliczności podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z tego tytułu. Kwestie te, a w szczególności dotyczące istnienia zawartej umowy zlecenia jej ważności itp., skarżący może podnosić przed sądem powszechnym w ramach powództwa np. o ustalenie w trybie art. 189 k.p.c. nieistnienia stosunku prawnego. W każdym bądź razie nie może przerzucać na organ administracyjny obowiązków związanych z ustalaniami w tym zakresie. Uzyskanie zatem przez organ informacji z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. (z dnia 4 grudnia 2014 r.) r. o podleganiu przez skarżącego - w dacie rejestracji w PUP - obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu, a także informacji z [...] (z dnia 16 kwietnia 2015 r., z dnia 21 sierpnia 2015 r. oraz z dnia 14 października 2015 r.) i poczynienie w oparciu o nie ustaleń dotyczących zawarcia umowy zlecenia z dnia 5 grudnia 2007 r., w pełni uprawniało organ do wznowienia postępowania, a w konsekwencji uchylenia decyzji z dnia 15 lutego 2010 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 5 lutego 2010 r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r., odmowy uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 5 lutego 2010 r. i co oczywiste (gdyż warunkiem przyznania zasiłku dla bezrobotnych jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej) umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 13 lutego 2010 r. do dnia 12 sierpnia 2010 r. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że mimo składnych przez skarżącego oświadczeń w zakresie nieistnienia umowy zlecenia, sam skarżący, jak i jego pełnomocnik nie negują faktu, że skarżący w istocie opłacał dodatkowe "składki wypadkowe" za dwóch pracowników. Negują jedynie istnienie umowy z dnia 5 grudnia 2007 r., co jak wyżej powiedziano należy ewentualnie podnosić przed sądem powszechnym. Istotnym w sprawie jest też to, że podczas rejestracji skarżącego w charakterze osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku w dniu 5 lutego 2010 r., co zostało potwierdzone decyzją z dnia 15 lutego 2010 r., został on zapoznany z treścią obowiązujących przepisów dotyczących statusu osób bezrobotnych. Z załączonych do akt sprawy dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżący otrzymał do wiadomości i własnoręcznie podpisał "Informację dla osób bezrobotnych z prawem do zasiłku", w której zawarte jest m.in. pouczenie o statusie bezrobotnego i przesłankach nabycia tego statusu, a przede wszystkim o obowiązku powiadomienia urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia. W rezultacie należało uznać, że skarżący w dniu 15 lutego 2010 r. nie spełniał przesłanki określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i otrzymywania z tego tytułu zasiłku wobec wykonywania w tym czasie pracy zarobkowej i to bez względu na uzyskiwane wynagrodzenie. W związku z tym, w ujawnionych okolicznościach sprawy należało wznowić postępowanie, a organom orzekającym nie można zarzucić braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, skoro nie istnieją podstawy do kwestionowania prawdziwości danych zawartych w informacji uzyskanej z ZUS i [...]. W żaden sposób nie zwalczył ich też sam skarżący. Z tych względów jako nieuprawnione przedstawią się zarzuty skargi, w szczególności ten o społecznym charakterze podjętej przez skarżącego działalności i niepobieraniu żadnego wynagrodzenia. Wydanie kwestionowanej decyzji i decyzji organu I instancji poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Decyzje organów orzekających w sprawie w sposób szczegółowy przedstawiły ustalenia stanu faktycznego oraz wskazały przepisy, które miały w nich zastosowanie, prawidłowo interpretując ich treść, co jest wystarczające dla oceny ich legalności. Konkludując powyższe stwierdzić należy, że ustalony stan faktyczny sprawy, skutecznie nie podważony przez skarżącego, dawał podstawy do wznowienia postępowania, a następnie podjęcie kwestionowanego rozstrzygnięcia. Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga jest bezzasadna, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801), § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c.