IV SA/Wr 26/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. Z. R. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wniósł o wznowienie postępowania w sprawie, w której Prezydent W. wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. decyzję o nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego. Jako podstawy wznowienia postępowania strona wskazała ,że "wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, decyzje wydane zostały bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Powiatowego Urzędu Pracy w części wniosku dotyczącej pomocy w uzyskaniu zatrudnienia oraz, że dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". W uzasadnieniu takiego wniosku wnioskodawca zacytował obszerne fragmenty kilku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., a także pisma z dnia 10 grudnia 2012 r. , a następnie wyraził swoje niezadowolenie z faktu nieudzielania lub udzielania w niewielkiej wysokości pomocy społecznej. Kończąc tak sformułowany wniosek stwierdził, że "Zwracam się z prośbą o wznowienie postępowania i zmianę wskazanych decyzji MOPS i SKO w oparciu o art. 154 i 155 kpa oraz art. 161 kpa, gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego oraz, że nie mam możliwości zmienić ich na dostępnej mi drodze instancyjnej, a zachodzi obawa dalszego pogorszenia mojego stanu zdrowia i utraty życia."; Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Prezydent W. wezwał stronę do wskazania, jakie okoliczności faktyczne lub nowe dowody mają być podstawą żądania, jakie dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, były fałszywe i mogą być podstawą żądania wznowienia, jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd. Jednocześnie wezwano stronę do wskazania - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - daty, w której dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 19 sierpnia 2014 r. wnioskodawca wyjaśnił, że w dniu 28 lipca 2014 r. "powziąłem jedynie podejrzenie, co do naruszenia prawa - zastosowania niedozwolonych wymuszeń i szantażu przez Prezydenta W. pod pozorem udzielenia pomocy (...)". Podejrzenie takie powziął "po bezskutecznym domaganiu się wyroku w sprawie karnej, który do tej pory nie zapadł, ani z oskarżenia SKO czy Prezydenta W. przeciwko mojej osobie, czy na odwrót z mojego oskarżenia przeciwko gminie". Dalej wywodził on , że postępowanie wznawia się "jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, gdyż sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych". Według wnioskodawcy, nie ma on "obowiązku ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Byłoby dla mnie niezmiernie trudno wskazać wszystkie zarzuty dotyczące zakończonych postępowań, którymi Prezydent W. (...) domaga się szantażem nienależnych wzajemnych świadczeń, niepomiernie większych od spodziewanej pomocy". Zdaniem wnioskodawcy wystarczy, że powziął on podejrzenie popełnienia przestępstwa na jego szkodę, które zagraża życiu i zdrowiu, "a że przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść wyrok, więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się aktami sprawy". Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...] wydanym na podstawie przepisów art. 149 § 3 i 4 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 i § 2 , art. 148, art. 150 k.p.a. Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania w sprawie decyzji wydanej w dniu [...] sierpnia 2013 r., nr [...] odmawiającej udzielenia zasiłku celowego. Organ I instancji wyjaśniając motywy podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania, przedstawił przebieg postępowania, omówił instytucję wznowienia postępowania, wskazał przesłanki wznowienia, określone w art. 145 § 1 k.p.a. i przytoczył treść art. 148 § 1 k.p.a. Następnie stwierdził, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia następuje w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z powodów przedmiotowych i podmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Zdaniem organu pierwszej instancji stan faktyczny i prawny sprawy powoduje konieczność odmowy wznowienia postępowania. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc , że wznowienia postępowania domagał się "w głównej mierze w oparciu o art. 145 § 2 k.p.a., gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego". Jego zdaniem sam fakt, że przez długi okres pozostaje bez środków do życia, bez pracy i dochodów, stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia oraz jest "okolicznością do wznowienia postępowania". Według strony, data takiej okoliczności, będącej podstawą do wznowienia postępowania "za każdym razem" data złożenia wniosku o wznowienie (28 lipca 2014 r.). "Jest to data niepodlegająca swobodnej ocenie organu administracyjnego, gdyż zagrożenie życia i zdrowia o jakim mowa w art. 145 § 2 kpa może być umotywowane jedynie subiektywną oceną stanu zagrożenia życia i zdrowia przez samego skarżącego. Strona uznając, że jego życie i zdrowie zostało zagrożone w wyniku braku pracy, dochodów i pomocy z gminy wiąże organ administracyjny i zobowiązuje do wznowienia postępowania. Okoliczność zaistnienia przestępstwa i jego oczywistość jest kwestią drugorzędną, ale oczywistość taka w obecnej sytuacji nie budzi wątpliwości". Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach postanowienia ostatecznego organ II instancji wyjaśnił, że samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego na zasadach ogólnych. Z kolei odnosząc się do treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził , że choć jest lakoniczne, to zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Według Kolegium , zainteresowany dokonuje interpretacji instytucji wznowienia postępowania w sposób całkowicie niedopuszczalny, myląc przy tym tę instytucję z postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności. Tylko bowiem w postępowaniu nieważnościowym nawet absurdalny zarzut strony wymusza na organie prowadzącym postępowanie wszechstronne dociekanie z urzędu, niezależnie od treści wniosku strony, czy rzeczywiście przedmiot zaskarżenia jest dotknięty jakąkolwiek wadą z art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku wznowienia postępowania na wniosek, na stronie ciąży obowiązek podania okoliczności wznowienia i obowiązek udowodnienia zachowania terminu do złożenia wniosku. Organ z urzędu nie ustala takich okoliczności, ani tym bardziej zachowania przez stronę ustawowego terminu. Organ II instancji zwrócił uwagę na to, że wnioskodawca w złożonym zażaleniu stwierdził nie tylko, że podstawą do wznowienia postępowania jest w jego przypadku art. 145 § 2 k.p.a. i że datą, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia jest data sporządzenia wniosku o wznowienie, a więc 28 lipca 2014 r., ale również że "Jest to data niepodlegająca swobodnej ocenie organu administracyjnego, gdyż zagrożenie życia i zdrowia , o jakim mowa w art. 145 § 2 kpa może być umotywowane jedynie subiektywną oceną stanu zagrożenia życia i zdrowia przez samego skarżącego. Strona uznając, że jego życie i zdrowie zostało zagrożone w wyniku braku pracy, dochodów i pomocy z gminy wiąże organ administracyjny i zobowiązuje do wznowienia postępowania." W ocenie organu odwoławczego jest to całkowicie nowatorska i jednocześnie sprzeczna z prawem interpretacja instytucji wznowienia postępowania, szczególnie w odniesieniu do poglądu, że art. 145 § 2 k.p.a. może być samodzielną podstawą wznowienia postępowania, zobowiązującą organ administracyjny to podjęcia i dalszego prowadzenia takiego postępowania. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem skuteczności czynności prawnej - wniesienia podania o wznowienie postępowania - jest zachowanie terminu do jej dokonania. Ciężar dowodu dotyczącego zachowania terminu spoczywa na stronie. To strona musi więc w sposób niebudzący wątpliwości udowodnić (nie wystarczy uprawdopodobnienie), w jakim dniu dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Jeżeli zatem wnioskodawca, na którym ciąży obowiązek wykazania, że termin z art. 148 § 1 k.p.a. został przez niego zachowany, tego nie uczynił we własnym zakresie, ani pouczony w trybie art. 9 k.p.a. przez organ o ciążącym na nim obowiązku, nie dokonał uzupełnienia wniosku w wymaganym zakresie (co do zachowania terminu) - właściwym rozstrzygnięciem jest orzeczenie o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), wobec rażącego naruszenia art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Kolegium zwróciło również uwagę na to, że argumenty zawarte w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji do uzupełnienia wniosku o wznowienie, strona podnosiła już w wielu składanych wcześniej podaniach. Tytułem przykładu wskazano na podania : z dnia 27 stycznia 2014 r. ([...],[...]) , z dnia 24 stycznia 2014 r. (dot. spraw [...],[...],[...]) , z dnia 23 kwietnia 2014 r. ([...],[...]) . Wobec tego przyjmując, że okolicznością wznowienia postępowania miałoby być popełnione przez organ administracji publicznej (Prezydenta W.) przestępstwo na szkodę wnioskodawcy, wnioskodawca podnosił taką okoliczność już pół roku przez wystąpieniem z tego powodu o wznowienie postępowania. Natomiast art. 148 § 1 k.p.a. przewiduje tylko miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei w odniesieniu do innych okoliczności wznowienia postępowania, organ II instancji stwierdził ,że strona zaprezentowawszy własną koncepcję prawną, nie uzupełniła wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. w sposób wskazany przez organ I instancji. Według Kolegium nie ulega wątpliwości, że aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczął bieg, okoliczność wskazywana jako podstawa wznowienia postępowania musi uprzednio zaistnieć. W przeciwnym razie wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowionego z przyczyn przedmiotowych będzie niedopuszczalne. Przy czym nie jest istotne, w jaki sposób strona uzyska wiedzę o przesłance wznowienia, przepis art. 148 § 2 k.p.a. wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o jej zaistnieniu, a nie jedynie podejrzewała i to od dłuższego już czasu, że taka sytuacja może mieć miejsce. W ocenie organu odwoławczego , nie do przyjęcia jest również koncepcja, zgodnie z którą to organ administracyjny ma poszukiwać konkretnych okoliczności wznowienia postępowania na wniosek strony, która swoją aktywność w tym zakresie ograniczy do zacytowania fragmentów art. 145 § 1 k.p.a. lub powołania się na art. 145 § 2 k.p.a. Przepis art. 145 § 2 k.p.a. jest przez żalącego się błędnie interpretowany. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przepis ten - wbrew wykładni dokonywanej przez stronę - nie obliguje organu administracyjnego do wznowienia postępowania. Co do zasady sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przepis art. 145 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od tej zasady. Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistość fałszu lub popełnienia przestępstwa oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody. Według Kolegium wnioskodawca nie wskazał przestępstwa, które popełnił Prezydent W. ani nie sprecyzował innych powoływanych we wniosku z dnia 28 lipca 2014 r. przesłanek wznowienia postępowania. Wnioskodawca jedynie "powziął podejrzenie popełnienia przestępstwa" na jego szkodę, które zagraża jego życiu i zdrowiu, a do tego sam wskazuje, że "przestępstwo takie nie jest ścigane z Kodeksu karnego i w sprawie nie może zapaść wyrok". Z kolei w zażaleniu zaprezentował koncepcję, że to art. 145 § 2 k.p.a. może stanowić samodzielną podstawę wznowienia postępowania. W konkluzji Kolegium stwierdziło , że nie można przyjąć takiej wykładni przepisów postępowania, zgodnie z którą każde najbardziej absurdalne żądanie strony obliguje organ do działań zgodnych z tymi żądaniami, gdyż to naruszałoby zasady ogólne postępowania, a w szczególności zasadę praworządności. Postanowienie ostateczne stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący zaskarżył 20 postanowień SKO we W., w tym między innymi na wskazane wyżej postanowienie. Skarżący wniósł "o uchylenie i zmianę postanowień oraz wznowienie postępowania" , a także o zawieszenie postępowania sądowego, gdyż przed wniesieniem skargi – podaniem z dnia 8 grudnia 2014 r. – zwrócił się do Kolegium "w trybie art. 154 § 1 k.p.a. o zmianę doręczonego mi postanowienia co w świetle prawa zobowiązuje sąd do zawieszenia postępowania". Skarżący zarzucił m.in, że "Doręczone mi postanowienia stanowią przejaw hipokryzji i asekuranctwa ze strony organów administracyjnych oraz są przerzucaniem się odpowiedzialnością za czyny i decyzje jakich dopuszczono się w toku postępowania lub zaniechano z organów administracyjnych na Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ten zachowuje się jak ślimak w muszli, zamknął się przed światem i akceptuje całe zło i agresję tego świata odgryzając się na mnie i mnie szykanując. Skazujecie mnie na śmierć w postępowaniu administracyjnym z głodu i bezdomności". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie , podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Natomiast odnosząc się do złożonego w skardze wniosku o wznowienie postępowania sądowego Kolegium wyjaśniło, że istotnie wnioskiem z dnia 8 grudnia 2014 r. skarżący zwrócił się do Kolegium, na podstawie art. 154 k.p.a. o zmianę m. in. zaskarżonego postanowienia Kolegium i niezwłocznie po rozpatrzeniu tego wniosku skarżącego z przekaże Sądowi wszystkie wydane w sprawie akty administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W związku ze sformułowanym w skardze wnioskiem "o uchylenie i zmianę postanowień oraz wznowienie postępowania" na wstępie przypomnieć jedynie należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2014 r. poz.1647 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji (postanowień), pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest ono obarczoną wadą, skutkującą koniecznością wyeliminowania jego z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w badanej sprawie jest postanowienie odmawiające wznowienia postępowania w sprawie, w której Prezydent W. wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] odmawiającą skarżącemu przyznania zasiłku okresowego. Jak wynika z materiału aktowego , skarżący wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] odmawiającą przyznania zasiłku okresowego wywodził, że "wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, decyzje wydane zostały bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Powiatowego Urzędu Pracy w części wniosku dotyczącej pomocy w uzyskaniu zatrudnienia oraz, że dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". Trafnie zatem organ I instancji , uznając wskazane przez skarżącego przesłanki za niewłaściwie i nieprecyzyjnie określone, wezwał go - pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. - do ich skonkretyzowania poprzez podanie jakie okoliczności faktyczne lub nowe dowody, mają być podstawą żądania, jakie dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, były fałszywe, jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięcie przez sąd . A ponadto zasadnie również wezwano skarżącego do określenia daty, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odpowiadając na to wezwanie skarżący stwierdził, że w dniu 28 lipca 2014 r. powziął jedynie "podejrzenie co do naruszenia prawa – zastosowania niedozwolonych wymuszeń i szantażu przez Prezydenta W. pod pozorem udzielenia pomocy". Wyroku w sprawie karnej nie wydano. W końcu skarżący zakwestionował obowiązek, jaki miałby na nim ciążyć, ujawniania wszystkich znanych organowi administracyjnemu z urzędu faktów, dowodów i okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania. Według skarżącego wystarczy, że powziął on podejrzenie popełnienia przestępstwa na jego szkodę, które zagraża życiu i zdrowiu, a że przestępstwo takie nie jest ścigane z kodeksu karnego, w sprawie nie może zapaść wyrok , więc to na organie administracyjnym spoczywa obowiązek ich ujawnienia po szczegółowym zapoznaniu się z aktami sprawy. W tym miejscu wskazać należy ,że wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli w sprawie zaszła jedna z okoliczności wymienionych przez ustawodawcę w pkt 1 - 8 art. 145 k.p.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 k.p.a przesłankami, skonkretyzowanymi przez stronę postępowania skutkującymi jego wznowienie mogą : 1) dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, 2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (pkt 2), decyzja została wydana przez pracownika lub organ podlegającego (y) wyłączeniu (pkt 3), strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (pkt 5), decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6), zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2) (pkt 7), decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (pkt 8). Wskazane powyżej osiem przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania zakończonego decyzją ostateczną stanowi katalog zamknięty , uzupełniony jedynie o przesłankę zawartą w art. 145 a k.p.a. A zatem przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego zostały enumeratywnie wskazane w kodeksie postępowania administracyjnego , są to tzw. przesłanki pozytywne wznowienia postępowania . Innymi słowy wszczęcie postepowania wznowieniowego nie jest możliwe z innych przyczyn , chyba ,że przepisy szczególne przewidują w konkretnych przypadkach taką możliwość. Oznacza to niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie niewskazanej w art.145 §1 k.p.a. i art.145a § 1 k.p.a. Jak stanowi art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wprawdzie z przepisu tego nie wynika jakie okoliczności uzasadniać będą odmowę wznowienia postępowania , jednakże skoro wznowieniu postępowania będzie służyć wystąpienie jednej z przesłanek zamieszczonych w art. 145 § 1 k.p.a. to brak którejkolwiek z nich będzie równoznaczny z odmową wznowienia postępowania administracyjnego , przyjmującego postać postanowienia. W analizowanej sprawie należało zatem jedynie rozważyć , czy okoliczności przywołane we wniosku skarżącego mogły uzasadniać wznowienie postępowania. Oba organy orzekające w sprawie podjęły się tej oceny i wyprowadziły z tej oceny logiczne i merytorycznie uzasadnione wnioski , stwierdzając ,że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Trafnie również organ II instancji uznał , że żadna z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego w rozpatrywanym przypadku nie została przez skarżącego wykazana, a obowiązek taki spoczywał na wnoszącym to żądanie, a nie na organie administracyjnym . Trafna jest również konstatacja Kolegium, że skoro brak w badanej sprawie którejś z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania , to bezprzedmiotowe się staje rozważanie , czy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany, a tym bardziej czy istnieje związek między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Natomiast akcentowany szczególnie przez skarżącego związek między decyzją odmawiającą mu stosownego świadczenia , a przestępstwami popełnionymi przez organy administracyjne czy Sąd administracyjny, pozbawiony jest w realiach niniejszej sprawy doniosłości prawnej . Jak wynika z treści § 2 art.145 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 art. 145 k.p.a. postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnieniem przestępstwa orzeczeniem Sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego . Wymaganej przez ustawodawcę tym przepisem oczywistości sfałszowania dowodu lub popełnienie przestępstwa w analizowanej sprawie brak , zaś niebezpieczeństwa, o jakim mowa w cytowanym wyżej przepisie, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem istniejącym wyłącznie w subiektywnym przekonaniu skarżącego. Z tych względów skarga przedstawia się jako bezzasadna, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.