IV SA/Wr 260/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi J. H.-S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez J.H.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 30 marca 2009 r. Nr, wydana z powołaniem się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1, art. 3, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 2 ust. 3 i 4 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w B.z dnia 19 lutego 2009 r. Nr odmawiającą stronie przyznania zasiłku specjalnego na pokrycie dopłaty za ogrzewanie za sezon grzewczy 2007/2008 w wysokości 1.374,40zł. Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem J.H.S. z dnia 26 września 2008r. o przyznanie pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego na pokrycie dopłaty za ogrzewanie za sezon grzewczy 2007/2008 w wys. 1374,40zł. W uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej, wydanej w wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku, organ pomocowy ustalił , że strona nie pracuje , samotnie wychowuje troje dzieci w wieku szkolnym, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem K, który przebywa w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dla Dzieci Niesłyszących we Wrocławiu. Syn strony K jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Córka M jest uczennicą Gimnazjum w B, ma orzeczoną niepełnosprawność, choruje na epilepsję. Syn W uczy się w Szkole Podstawowej nr w B. i choruje na alergię. Ponadto organ I instancji ustalił , że dochód rodziny wnioskodawczyni w sierpniu 2008r.wyniósł 2067,38 zł, na którą to kwotę składają się: renta socjalna syna K. w wysokości 475,38zł, zasiłki pielęgnacyjne w wysokości 306,00zł, zaliczka alimentacyjna w wysokości 850,00zł, świadczenia rodzinne wraz z dodatkami w wysokości 436.00 zł. Przy czym w sierpniu 2008r. rodzina otrzymała także świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 420,00zł które zostało potraktowane jako dochód utracony, zgodnie z ustawą o pomocy społecznej. Organ powołał się na przepis art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej , wedle którego prawo do świadczeń pieniężnych przysługuje rodzinom, których dochód nie przekracza kwoty kryterium dochodowego w wysokości 351.00 zł. na osobę w rodzinie, przy jednoczesnym wystąpieniu przesłanek zawartych w art. 7 pkt. 2-15 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie organu kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej uprawniające do otrzymania pomocy finansowej w przypadku rodziny strony wynosi 1404.00 zł. Natomiast miesięczny dochód rodziny przekracza te kwotę i daje na osobę w rodzinie 516,84 zł, co dyskwalifikuje stronę do udzielenia pomocy zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej. Dalej przytaczając brzmienie art. 41 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej organ wskazał, że posiada wystarczającą ilość środków finansowych na realizację pomocy w formie zasiłków celowych. Nie planuje jednak środków na przyznanie specjalnych zasiłków celowych, ponieważ nie ma możliwości przewidzenia ile zdarzy się sytuacji szczególnych. Wskazał, że w I półroczu 2008 roku udzielił tylko osiem zasiłków celowych specjalnych. Pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego została przyznana sześciu osobom samotnie gospodarującym, u których różnica między dochodem a kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej wynosiła od 134,40zł do 331,08zł. Wskazał, że przyznaje zasiłki celowe specjalne przede wszystkim osobom samotnie gospodarującym, które znalazły się jednorazowo w trudnej sytuacji materialno-bytowej. Zasiłek celowy specjalny przyznany został także w rodzinach , w których różnica między dochodem rodziny a kryterium dochodowym rodziny uprawniającym do otrzymania pomocy wynosiła 497,96zł. oraz 134,40zł. W ocenie organu o szczególności sytuacji w jakiej znalazła się w/w rodzina świadczy fakt, samotnego wychowywania niepełnoletniego dziecka przez osoby całkowicie niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji na skutek choroby nowotworowej. Rodzina faktycznie utrzymywała się z dodatku mieszkaniowego, a dochód wykazany w rodzinie pochodził z zamiany mieszkania w czasie 10 miesięcy przed ubieganiem się o pomoc finansową. W przypadku drugiej rodziny pomoc skierowana była do kobiety w wieku poprodukcyjnym całkowicie niezdolnej do pracy oraz jej syna (osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności). .Dochód tej rodziny był faktycznie niższy, gdyż ze świadczenia rentowego potrącane były zaległości komornicze. W zależności od sytuacji zasiłki celowe specjalne były przyznane w wysokości od 40 zł do 400zł. Dalej organ podkreślił , że nie kwestionuje problemów zdrowotnych, niepełnosprawności występującej w rodzinie wnioskodawczyni oraz wydatków poniesionych w związku z leczeniem. Jednakże na obszarze jego działania jest wiele rodzin, które znajdują się w podobnej sytuacji , a wydatki ponoszone na leczenie są znacznie wyższe. W I półroczu liczba rodzin, które kwalifikowały się dochodowo do otrzymania pomocy przedstawiała się następująco: z powodu niepełnosprawności 242 osoby, z powodu długotrwałej choroby 121 osób. Wskazał, że zgodnie z oświadczeniem strony miesięcznie na leczenie w miesiącu sierpniu wnioskodawczyni wydała kwotę 150,00zł, to uwzględniając te wydatki, dochód rodziny w dalszym ciągu znacznie przekracza kryterium dochodowe. Według organu I instancji sytuacja rodziny wnioskodawczyni nie kwalifikuje się do rozpatrzenia pod kątem "przypadku szczególnie uzasadnionego", bowiem nie doszło do zdarzenia, które w sposób znaczący obciążyłoby posiadany budżet domowy. Pracownik socjalny nie stwierdził przesłanek mających wpływ na jego przyznanie, zatem rodzina strony nie może otrzymać również specjalnego zasiłku celowego. Ponadto organ pomocowy zwrócił uwagę na to ,że w bieżącym roku przyznał wnioskodawczyni specjalny zasiłek celowy na częściowe dofinansowanie do zakupu okularów dla dzieci w wysokości 300,00zł oraz na dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego dla M i W wraz z opiekunami w wysokości 790,00 zł. Natomiast fakt, że rodzina wnioskodawczyni według jej opinii znajduje się w trudnej sytuacji materialnej można określić jako sytuację constans. Jednocześnie organ powołał się również na informację udzieloną przez pracownika Spółdzielni Mieszkaniowej, z której wynika, że podobnie jak w poprzednich latach strona ma możliwość rozłożenia na korzystne raty spłaty należności tytułem rozliczenia energii cieplnej za sezon grzewczy 2007/2008. Z informacji uzyskanych ze Spółdzielni Mieszkaniowej wynika także , że w sezonie grzewczym 2007/2008 w przypadku 82% mieszkań zostały zwrócone nadpłacone zaliczki za ogrzewanie, natomiast niedopłaty odnotowane zostały tylko w 18% mieszkań. Zdaniem organu i instancji fakt ten świadczy o nieracjonalnym użytkowaniu ogrzewania w okresie grzewczym. W odwołaniu od decyzji pierwszo-instancyjnej strona wniosła o jej uchylenie podnosząc , że organ pomocowy nie jest władny dokonywać oceny racjonalności ogrzewania jej mieszkania. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie oraz sytuację rodzinną i materialną odwołującej. Dalej wskazał, że podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz.728 ze. zm.),której art. 8 ust. 1 pkt. 1 stanowi ,że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40,41 78 i 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł oraz osobie w rodzinie , w której dochód na osobę nie przekracza 351,00 zł. Jednocześnie Rada Miejska B . nie podjęła uchwały w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego, do czego jest uprawniona na podstawie ust. 2 art. 8 ustawy o pomocy społecznej, przewidującego ,że Rada Gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 uprawniające do zasiłków okresowego i celowego Według organu odwoławczego dochód strony przekracza wysokość kryterium dochodowego, albowiem w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. w miesiącu sierpniu 2008r. wynosił łącznie 2.067, 38 zł. , a na osobę w rodzinie w tym okresie przypadało 561,84 zł. Natomiast w sytuacji przekroczenia kryterium dochodowego na osobę w rodzinie ustawodawca w art. . 41 pkt. 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, przewidział przyznanie, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe specjalnego zasiłku celowego w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Świadczenia na podstawie powołanego przepisu przyznawane są w ramach uznania administracyjnego. Zdaniem Kolegium wskazany przepis mówiący o szczególnie uzasadnionych przypadkach, czyni ze specjalnego zasiłku celowego instrument, który nie może ze swej istoty służyć do zwrotu wydatków uprzednio poniesionych przez stronę. Ponadto przepis ten wyraźnie mówi, że forma pomocy społecznej nie jest przewidziana na pokrywanie pełnych kosztów utrzymania osoby objętej pomocą, lecz ma charakter szczególnej pomocy doraźnej. Według Kolegium z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania specjalnego zasiłku celowego wynika, ze organ udzielając świadczeń z pomocy społecznej kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Z kolei w myśl art. 4 ustawy o pomocy społecznej osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. W ocenie organu II instancji odmowa przyznania zasiłku celowego specjalnego na pokrycie kosztów ogrzewania w kwocie 1374,4 zł, w sytuacji, kiedy strona utrzymuje się ze środków pomocy społecznej przyznanych w kwocie 2067,38 zł nie narusza w żaden sposób art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. W skardze na decyzję ostateczną J. H.-S. wniosła o jej uchylenie i przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Skarżąca podniosła , że Gmina B. posiada wystarczające środki na udzielenie jej pomocy i mimo wytycznych organu odwoławczego zawartych w decyzjach nakazujących ponowne rozpoznanie sprawy organ pierwszo instancyjny nie wskazał kryteriów jakimi się kieruje przyznając zasiłki celowe specjalne. Według skarżącej działanie organu jest dowolne, a o jego niekonsekwencji w zakresie przyznawania świadczeń świadczy okoliczność, że wcześniej przyznano jej środki na zakup okularów i dopłaty do turnusów rehabilitacyjnych w identycznym stanie faktycznym,. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazała, że organ pierwszej instancji przyznając zasiłek celowy specjalny działa w ramach uznania administracyjnego, wobec tego mógł w jego ramach uznać za bardziej priorytetowe udzielenie pomocy na zakup okularów i dopłatę do turnusów rehabilitacyjnych. Na rozprawie w dniu 17 września 2009r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca dodatkowo podniosła , że Gmina B. za pierwsze półrocze 2008 r. zrealizowała tylko 31 % budżetu w zakresie przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Ponadto skarżąca przyznała , że na pokrycie dopłaty do kosztów ogrzewania objętych wnioskiem o przyznanie zasiłku, zaciągnęła pożyczkę, którą spłaciła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec sformułowanego w skardze wniosku strony o przyznanie specjalnego zasiłku celowego wyjaśnić na wstępie należy ,że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego i nie może się ono opierać na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kształtowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz.1270 ze zm. ). Oceniając pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie jest obarczone wadami, wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego oraz zastosowano w niej przepisy prawa materialnego zgodnie z przedmiotem sprawy. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), której art.41 przewiduje ,że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osobie samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (ust. 1). Brzmienie powyższego przepisu wyraźnie wskazuje na wyjątkowość przyznawania specjalnego zasiłku celowego ,a więc tylko w sytuacjach szczególnie uzasadnionych. Instytucja ta jest wyjątkiem od zasady udzielania pomocy osobom spełniającym określone ustawą kryterium dochodowe i powinna być przez organy administracji stosowana jako ostateczna forma pomocy. Podkreślić należy wyjątkowość okoliczności przyznawania świadczeń na specjalnych zasadach, przede wszystkim dlatego, że beneficjenci nie spełniają ogólnych kryteriów otrzymania pomocy. Ich sytuacja materialna jest na tyle dobra, że powinni oni samodzielnie przezwyciężyć trudności. Przyznanie pomocy takim osobom i rodzinom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i ogromnej liczby beneficjentów oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga absolutnie wyjątkowych okoliczności. Organ pomocy społecznej powinien rozważyć sytuację życiową osoby ubiegającej się o pomoc w kategoriach "przypadku szczególnie uzasadnionego" w znaczeniu konieczności dokonania oceny, która powinna abstrahować od kwestii wysokości uzyskiwanego przez tę osobę dochodu. Celem analizowanej regulacji jest stworzenie możliwości przyznania żądanego zasiłku celowego właśnie w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza kryterium dochodowe Organy rozstrzygając o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego, powinny mieć na uwadze cel pomocy społecznej wyrażony w art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie ze wskazanym przepisem, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Oznacza to, że pomoc społeczna przyznawana jest jedynie w sytuacji, gdy określona osoba nie jest w stanie nawet przy wykorzystaniu wszystkich swoich możliwości prawnych, zarobkowych, majątkowych przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej. Podkreślić należy, ze użyte przez ustawodawcę sformułowanie "przezwyciężyć" wskazuje na doraźny i tymczasowy charakter pomocy społecznej. Pomoc ta nie może stać się stałym źródłem utrzymania dla jej beneficjentów. Odnosząc powyższe rozważania do realiów badanej sprawy zauważyć należy, że całość dochodów skarżącej pochodzi wyłącznie ze środków uzyskanych z pomocy społecznej i niewątpliwie jej sytuacja rodzinna i zdrowotna jest ciężka, na co również zwracają uwagę organy obu instancji. Ustalenia faktyczne w tym zakresie poczyniono na podstawie zaktualizowanego wywiadu środowiskowego i skarżąca skutecznie ich nie podważyła. Natomiast uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie art. 41 ustawy o pomocy społecznej sprawia, że ich kontrola, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się zasadniczo do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, w szczególności, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zostały zebrane wszystkie dowody w celu istnienia bądź, nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, czy decyzja, podjęta na ich podstawie, nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, tj. czy nie nosi cech dowolności. Wskazane unormowanie oraz ustalony w sprawie stan faktyczny nakazuje zatem organom pomocowym dokonać badania, czy sytuacja osoby wnioskującej o pomoc w formie zasiłku celowego specjalnego może zostać zakwalifikowana jako szczególnie uzasadniony przypadek. Zauważyć należy, że przepisy ustawy o pomocy społecznej nie wskazują – poza zasadami ogólnymi określonymi w przepisach początkowych ustawy – jakimi kryteriami kierować ma się organ kwalifikując daną sytuacje jako szczególnie uzasadniony przypadek. W tym zakresie należy jeszcze raz podkreślić, że użycie przez ustawodawcę kwantyfikatora "szczególnie" dla określenia hipotezy przepisu art. 41 ustawy o pomocy społecznej, wskazuje na wyjątkowość zastosowania tej instytucji. Innymi słowy trudna sytuacja wnioskodawcy, uzasadniająca udzielenie pomocy z punktu widzenia zasad ogólnych ustawy o pomocy społecznej może być niewystarczająca dla przyznania świadczenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej. W związku z tym pozbawiony jest doniosłości prawnej argument skarżącej nakierowany na możliwości finansowe organu pomocowego, bowiem sam fakt posiadania środków finansowych przez organ pomocowy, nie stwarza po stronie tego organu obowiązku przyznania świadczenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej , lecz w każdym przypadku konieczna jest wcześniejsza konstatacja organu ,że ma do czynienia z przypadkiem szczególnie uzasadnionym . Ponadto – co już wskazano wyżej- pomoc społeczna ma charakter subsydiarny i ma na celu pomoc w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej beneficjenta. Z materiału aktowego sprawy i z oświadczenia skarżącej wynika, że jej sytuacja życiowa jest niewątpliwie trudna , ale jest unormowana i w zasadzie niezmienna w czasie, a zakres świadczeń pomocowych stały i dostosowany do tej sytuacji. Nie ulega wątpliwości, że organy pomocowe w sposób ciągły monitorują jej sytuację i podejmują również inne poza finansowe działania mające na celu realizację celów pomocy społecznej w stosunku do rodziny skarżącej , o czym świadczy chociażby kontakt z pracownikami Spółdzielni Mieszkaniowej w B.. W tym zakresie jako nieuprawniony przedstawia się zarzut skarżącej, dotyczący bezpodstawności dokonania przez organy pomocowe oceny racjonalności jej gospodarki grzewczej, bowiem w stosunku do osoby ubiegającej się o pomoc finansową, organy mają prawo ustalać i oceniać zasoby wnioskodawcy oraz sposób ich wykorzystania. Nie można również pod adresem organów pomocowych wyartykułować zarzutu dowolności czy niekonsekwencji w zakresie odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, z uwagi na wcześniejsze przyznanie zasiłku specjalnego celowego, na zakup okularów i dopłatę do turnusów rehabilitacyjnych. Przede wszystkim wskazane przez skarżącą świadczenia były przedmiotem odrębnych postępowań administracyjnych, a po drugie to organ pomocowy, jako podmiot najlepiej zorientowany w sytuacji życiowej strony podejmuje decyzję o zasadności przyznania danego świadczenia, działając w ramach przyznanego mu uznania administracyjnego . W tym zakresie nie jest dopuszczalna odmienna - od przyjętej przez organ - ocena nadania poszczególnym potrzebom priorytetu przez Sąd, właśnie z uwagi na przysługujące organowi uznanie administracyjne. Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę na fakt, że sytuacja skarżącej związana z dokonaniem dopłaty za ogrzewanie mieszkania, nie jest sytuacją jednorazową czy też wyjątkową , bowiem jak wynika z dokumentów rozliczeniowych załączonych do odwołania od decyzji I instancji – skarżąca praktycznie co roku zmuszona jest regulować dopłatę z tytułu ogrzewania mieszkania i dotychczas robiła to w ramach środków własnych, zatem wykorzystując własne zasoby, o których mowa w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Kwota dopłaty za rok 2008, jest co prawda znacząco wyższa, jednakże – na co uwagę zwrócił organ pomocowy– skarżąca ma możliwość rozłożenia jej na raty. Ponadto na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca przyznała, że w ubiegłym roku spłacała analogiczną należność ratami, a w bieżącym roku już zaspokoiła zobowiązanie z tego tytułu zaciągając pożyczkę, którą spłaciła. Z powyższego wynika zatem, że skarżąca w sposób racjonalny gospodaruje środkami znajdującymi się w jej dyspozycji., a zaspokojenie zobowiązania prze nią potwierdza trafność oceny organu, co do jej sytuacji osobistej i majątkowej. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że skoro zobowiązanie z tytułu niedopłaty za ogrzewanie zostało już przez skarżącą spełnione, to nie ma podstaw do udzielenia na ten cel zasiłku, bowiem pomoc społeczna ma służyć przezwyciężaniu trudności, a nie stanowić rekompensaty za ich pokonanie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.