IV SA/Wr 261/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka Ostrowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 1 kwietnia 2010 r. nr ... w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 września 2009 r. Nr S... w sprawie utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia 30 lipca 2009 r. Nr ... dotyczącej odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na leczenie, opiekę, rehabilitację postanawia: umorzyć postępowanie sądowo-administracyjne. A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wyżej oznaczoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 września 2009 r. w sprawie utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia 30 lipca 2009 r. dotyczącej odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na leczenie, opiekę, rehabilitację. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi ,a w piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2010 r. dodatkowo podniosło , że decyzją z dnia 25 czerwca 2010 r. Nr ... stwierdziło nieważność decyzji własnej z dnia 1 kwietnia 2010 r. Nr ... w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 września 2009 r. w sprawie utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia 30 lipca 2009 r. dotyczącej odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego na leczenie, opiekę, rehabilitację. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia 1 kwietnia 2010 r. Nr ... Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. decyzją z dnia 18 sierpnia 2010 r. nr ... utrzymało w mocy decyzję z dnia 25 czerwca 2010 r. Nr .... Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 18 sierpnia 2010 r. nr ... stała się przedmiotem skargi A. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 659/10 oddalił skargę A. D. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 1 kwietnia 2010 r. nr .... Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy: skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Umorzenie postępowania przed sądem następuje zatem, gdy w jego toku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności, ewentualnie zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności, staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Przy czym Sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnienia tych zdarzeń, o ile istnieją one w dacie orzekania. Z tego rodzaju szczególną sytuacją mamy do czynienia w warunkach badanej sprawy, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązany był z urzędu uwzględnić prawotwórczy fakt w postaci w prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 659/10, w następstwie którego wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję będącą przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie. A zatem przestał istnieć przedmiot zaskarżenia objęty skargą, która w zaistniałej sytuacji nie mogła zostać merytorycznie rozpatrzona. Stwierdzenie powyższego obligowało Sąd do orzeczenia jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.