IV SA/Wr 262/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Z. R. złożył w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2009 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu umorzył postępowanie z wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych (pkt I) z uwagi na to, iż skarżący w sprawie tego rodzaju jak omawiana zwolniony jest z mocy ustawy z ponoszenia wszelkich kosztów sądowych oraz przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (pkt II). Po wydaniu tego postanowienia i wyznaczeniu pełnomocnika w sprawie, któremu skarżący nie udzielił pełnomocnictwa procesowego, ponownie zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 243 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne. Z treści tego przepisu wynika zatem, że prawo pomocy ustanowione w postępowaniu przed sądem I instancji jest aktualne również w postępowaniu kasacyjnym. Zauważyć jednakże trzeba, iż koniecznym było aby wyznaczony z urzędu pełnomocnik przedłożył dokument, na podstawie którego został upoważniony przez skarżącego do prowadzenia sprawy. W niniejszej sprawie skarżący odmówił udzielenia adwokatowi P. P. pełnomocnictwa. Tym samym, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie, jaki został już skarżącemu przyznany raz, należało uznać za bezprzedmiotowy. Za bezprzedmiotowy należy również uznać wniosek o zwolnienie z kosztów w sytuacji, gdy na mocy art. 239 pkt 1 lit. b p.p.s.a. skarżący jest całkowicie zwolniony od ponoszenia wszelkich kosztów sądowych w tej sprawie. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia. 1