IV SA/Wr 263/10

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2010 r. przyznającego prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego postanawia: odmówić sprostowania postanowienie referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2010 r. w przedmiocie prawa pomocy. Z treści art. 156 § 1 w związku z art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że sprostowanie orzeczenia przez sąd może nastąpić z urzędu lub na wniosek. Sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 cytowanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast z przepisu art. 258 § 3 wynika, że do postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postanowień sądu. Skarżący pismem z dnia [...] złożył wniosek o sprostowanie postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2010 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wskazał, że wnosi o sprostowanie powyższego postanowienia, ponieważ w jego treści jest napisane: "w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej oraz decyzji waloryzacyjnych z lat [...], a powinno być "z lat [...], ponieważ w skardze do sądu administracyjnego, wniesionej pismem z dnia [...], na stronie nr [...], w części obejmującej przedmiot zaskarżenia, podał: "i z dnia [...]. ". Z treści powołanego wyżej art. 156 § 1 cytowanej ustawy wynika, że w postanowieniu sądu sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wniosek skarżącego o sprostowanie sentencji postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2010 r. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z treści skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego wynika, że skarżący zaskarżył decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego [...] z dnia [...], nr [...] dotyczącą waloryzacji emerytury wojskowej, oraz decyzje waloryzacyjne wydane w latach poprzednich tj. w okresie od [...]. Sentencja postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 czerwca 2010 r. jest zatem zgodna z zakres przedmiotu zaskarżenia wskazanego przez skarżącego w skardze. Ponadto przedmiot zaskarżenia został również w ten sposób określony w odpowiedzi na skargę sporządzonej przez pełnomocnika Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego [...], czego skarżący nie kwestionował, jak również w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 14 maja 2010 r. odrzucającym skargę skarżącego na wspomnianą decyzję z dnia [...] oraz decyzje waloryzacyjne z lat [...]. Skarżący we wniosku o sprostowanie domagał się zatem zmiany przedmiotu zaskarżenia. Wniosek ten nie dotyczy więc sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Sprostowanie zaś w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (post. NSA z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I OZ 881/09, Wspólnota 2009/41/45). Dodać trzeba, iż z decyzji z dnia [...], nr [...] wynika, iż ustala ona nową wysokość emerytury wojskowej skarżącego od dnia [...]. w kwocie [...], co oznacza, iż w istocie obejmuje ona również wysokość emerytury w [...] r., począwszy od dnia [...]. Z tych względów, w oparciu o art. 156 § 1 i art. 159 w związku z art. 258 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.