IV SA/Wr 263/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej oraz decyzje waloryzacyjne z lat 1999 do 2009 wskutek wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia oraz zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 263/10 p o s t a n a w i a: I. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia; II. odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. wydanym w niniejszej sprawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. C. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej oraz na decyzje waloryzacyjne z lat 1999 do 2009. Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 26 maja 2010 r. z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia od niego skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 26 maja 2010 r., nadanym w urzędzie pocztowym tego samego dnia, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego. W dniu 28 maja 2010 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym sporządzone przez siebie pismo procesowe nazwane zażaleniem, w którym zakwestionował wydane w sprawie przez Sąd w dniu 14 maja 2010 r. postanowienie o odrzuceniu skargi. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego i poinformował odrębnym pismem o przysługującym w sprawie z mocy ustawy zwolnieniu od kosztów sądowych. Pismem z dnia 15 czerwca 2010 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego poinformował Sąd o sporządzeniu w sprawie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 14 maja 2010 r., jednocześnie oświadczając, że w/w opinię przesłał skarżącemu. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną skarżącego sporządzona przez niego osobiście. Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 lipca 2010 r. oraz informacyjnie skarżącemu. W dniu 13 września 2010 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na wydane w niniejszej sprawie postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi wraz z zażaleniem na w/w postanowienie. W piśmie tym zawarł też skargę o wznowienie postępowania, powołując się na przepisy p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku podał, że uchybienie terminu nastąpiło w wyniku błędnego pouczenia go przez Sąd o możliwości zaskarżenia wydanego w sprawie postanowienia o odrzuceniu skargi środkiem odwoławczym w postaci skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu, obydwie dokonane osobiście przez skarżącego czynności procesowe zawarte w piśmie skarżącego z dnia 13 września 2010 r., to jest zarówno wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, jak i zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2010 r. wydane w niniejszej sprawie o odrzuceniu skargi, podlegały odrzuceniu. Sąd wyłączył natomiast z niniejszej sprawy zawartą w piśmie skarżącego z dnia 13 września 2010 r. skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie niniejszej i nadał jej odrębny bieg. Przystępując do oceny dokonanych przez skarżącego w niniejszej sprawie w/w czynności procesowych zauważyć należy, że w zasadzie rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej wyprzedza dokonanie przez sąd oceny zasadności samej czynności procesowej. W tej sytuacji Sąd dokonał w pierwszej kolejności oceny wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na wydane w niniejszej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi. Rozpoznając ów wniosek zważył, że przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w dokonaniu czynności, a wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Łączne spełnienie wymienionych przesłanek stanowi podstawę do merytorycznej oceny złożonego wniosku. Jednakże zgodnie z art. 88 p.p.s.a, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu, podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. Przed przystąpieniem zatem do merytorycznej oceny złożonego wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek został wniesiony w terminie oraz czy nie wystąpiła przesłanka jego niedopuszczalności. Zaistnienie przesłanek negatywnych wymienionych w powołanej regulacji (art. 88 p.p.s.a.), powoduje bowiem, że merytoryczna ocena wniosku nie jest możliwa. W rozpoznawanej sprawie, poczyniona przez Sąd w świetle materiału sprawy analiza złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi w sytuacji, w której bezsprzecznie - w świetle obowiązujących przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - taki środek odwoławczy od wyżej wymienionego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2010 r. nie przysługiwał, a skarżący skorzystał już z przewidzianej przepisami możliwości wniesienia skargi kasacyjnej, wskazuje, że wniosek ten należało uznać za niedopuszczalny. Nie jest bowiem dopuszczalne, w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżenie zażaleniem wydanego w sprawie postanowienia z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi, kończącego postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Skoro dokonana przez skarżącego czynność procesowa w postaci zażalenia na wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienie o odrzuceniu skargi jest niedopuszczalna, za niedopuszczalny także uznać należało wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do jego dokonania. Gdyby natomiast przyjąć, że zawarta w piśmie skarżącego z dnia 13 września 2010 r. czynność procesowa nazwana zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi jest w istocie skargą kasacyjną, a to w związku z treścią z art. 173 §1 p.p.s.a. oraz utrwalonymi już w tym względzie poglądami doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którymi nie nazwa lecz treść pisma strony decyduje o jego charakterze, to i tą czynność w świetle obowiązujących przepisów prawa i akt sprawy uznać należałoby za niedopuszczalną. Zważyć bowiem należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżący w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, tj. w dniu 26 maja 2010 r. złożył pismo nazwane zażaleniem, sporządzone przez siebie, w którym zakwestionował wydane w sprawie postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi. Pismo to zostało uznane przez Sąd za skargę kasacyjną i odrzucone na podstawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 175 p.p.s.a. postanowieniem tego Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r. Ustanowiony zaś dla skarżącego pełnomocnik z urzędu sporządził w sprawie opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. Postanowienie z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej stało się prawomocne z dniem 21 lipca 2010 r. Prawomocne stało się także postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wobec jego niezaskarżenia. W tej sytuacji nie jest możliwe powtórne kwestionowanie postanowienia Sądu z dnia 14 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi środkiem odwoławczym zarówno w postaci zażalenia, jak i w postaci skargi kasacyjnej. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że ustawodawca w art. 175 p.p.s.a. ustanowił tzw. przymus adwokacko-radcowski w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej. Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do skargi kasacyjnej stanowi brak formalny, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Skoro zaś dokonana przez skarżącego czynność procesowa w postaci sporządzonej przez niego samego skargi kasacyjnej była niedopuszczalna, za niedopuszczalny uznać także należało złożony przez niego wniosek o przywrócenie terminu do jej dokonania. W tej sytuacji zarówno wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na wydane w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w dniu 14 maja 2010 r. postanowienie o odrzuceniu skargi, jak i wniosek o przywrócenie terminu do złożenia owego zażalenia podlegały odrzuceniu. Orzeczenie zawarte w pkt I postanowienia podjęto na podstawie art. 88 p.p.s.a., zaś orzeczenie zawarte w pkt II postanowienia podjęto na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.