IV SA/Wr 264/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 18 marca 2025 r. nr PS-P.8641.42.2025.AK w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowę przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Jaworskiego z dnia 30 stycznia 2025 r. nr 287.12.25. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy orzeczenie Starosty Jaworskiego z dnia 31 stycznia 2025 r. orzekające o uznaniu M. M. za osobę bezrobotną z dniem 27 grudnia 2024 r. oraz odmawiającą przyznania prawa do zasiłku. Jak wynikało z akt sprawy, powołaną na wstępie decyzją, organ I instancji uznał Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 27 grudnia 2024 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący w dniu 17 października 2024 r. zarejestrował się jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Powołując się na art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 214 ze zm., dalej: ustawa o promocji zatrudnienia), stwierdził, że zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia rejestracji. W dniu 2 grudnia 2024 r. Skarżący utracił status osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie innej pracy zarobkowej. W dniu 27 grudnia 2024 r. Skarżący zarejestrował się ponownie jako osoba bezrobotna, w tym samym dniu przedłożył umowę o artystyczne wykonanie zawartą 2 grudnia 2024 r. z M. oraz złożył oświadczenie, że w okresie do 2 do 5 grudnia 2024 r. świadczył usługi dla ww. firmy. W tym dniu Strona została poinformowana o konieczności złożenia zaświadczenia potwierdzającego świadczenie usług. W dniu 30 grudnia 2024 r. Skarżący zgłosił się w Powiatowego Urzędu Pracy w Jaworze oświadczając, że nie ma możliwości uzyskania żądanego zaświadczenia. Wobec tego organ wystąpił do kontrahenta Skarżącego o podanie okresu świadczenia usług, pismo nie zostało odebrane. Wobec tego organ wsparł się na oświadczeniu Skarżącego. W dalszych uwagach uzasadnienia omawianej decyzji organ przywołał art. 73 ust. 5 i ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia wskazując, że dokonując ponownej rejestracji jako bezrobotny Skarżący nie dochował czternastodniowego terminu wskazanego w ww. przepisie do ponownej rejestracji jako bezrobotny, poza tym nie spełnił przesłanki zatrudnienia przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających zatrudnienie, tj. od 26 czerwca 2023 r. do 26 grudnia 2024 r. Okresy zatrudnienia podlegające zaliczeniu, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. ustawy nie przekraczają 365 dni. Z poczynionych ustaleń wynikało, że w okresie od 26 czerwca 2023 r. do 31 maja 2024 r. Skarżący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w U. Sp. z o.o., a zatem przez okres 341 dni. Powołując się na art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c i d ustawy o promocji zatrudnienia organ wyjaśnił, że do okresów zatrudnienia nie można wliczać pracy w dniach od 2 do 5 grudnia 2024 r. (świadczenie usługi dla M.), gdyż zgodnie z zapisami umowy nie była ona objęta zakresem wykonywanej działalności i nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu, co potwierdza raport ZUS -U1 z dnia 27 grudnia 2024 r W odwołaniu Skarżący domagał się przyznania prawa do zasiłku z uwzględnieniem pierwotnej daty rejestracji wniosku, tj. w dniu 17 października 2024 r. W uzasadnieniu wyjaśniał, że we wskazanej dacie, po utracie zatrudnienia w U. Sp. z o.o. od dnia 10 czerwca 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. prowadził działalność gospodarczą i odprowadzał należne składki, co potwierdzają załączone do odwołania dokumenty. Po zarejestrowaniu podjął pracę zarobkową na 4 dni, po czym początkowo organ odmówił mu rejestracji nie chcąc uznać ww. umowy, następnie zarejestrował go w drodze wyjątku. Gdy po czternastu dniach od zakończenia umowy Skarżący zjawił się w urzędzie pracownik zażądał okazania zaświadczenia potwierdzającego wykonanie umowy, pomimo że obowiązek taki nie dotyczy zleceniodawcy. Decyzją z dnia 30 stycznia 2024 r. orzeczono o utracie statusu bezrobotnego z uwagi na podjęcie innej pracy zarobkowej. W opinii Strony niespornie wykonał umowę, ale istotny jest cel zasiłku, gdyż przychód miał jednorazowy charakter. Była to jedyna usługa i nie wpływała na zdolność podjęcia zatrudnienia. Pozbawienie prawa do zasiłku w sytuacji uzyskania wynagrodzenia w kwocie 634 zł nie jest adekwatne do do celu jaki przyświeca ustawie, w tym zakresie Strona powołała się na orzecznictwo. Skarżący negował również pogląd organu o braku 365 dni zatrudnienia w okresie poprzedzającym uzyskanie statusu bezrobotnego, gdyż przez czas 51 dni prowadził działalność gospodarczą, spełniony został zatem warunek wynikający z art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia. W opinii Strony pozbawienie go statusu bezrobotnego za wsteczny okres, w tym prawa do zasiłku, w sytuacji wykonania umowy o dzieło i uzyskania niewielkiego dochodu jest nieadekwatne i nieproporcjonalne do wyprowadzania skutku na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, co uzasadniał odwołując się do orzecznictwa. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Dolnośląski utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu powołał się na ustalenia, z których wynikało, że Skarżący w dniu 17 października 2024 r. zgłosił się do urzędu pracy, celem szóstej rejestracji jako bezrobotny. Wypełniając kartę rejestracyjną wskazał na opisane w decyzji okresy zatrudnienia. Na tej podstawie organ decyzją z dnia 21 października 2024 r. organ uznał Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 17 października 2024 r., odmawiając mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powołując się wówczas na art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia organ wskazał, że Skarżący nabędzie prawo do zasiłku najwcześniej po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania się jako bezrobotny. Następnie w dniu 13 listopada 2024 r. do Powiatowego Urzędu Pracy (lokalnego Punktu Informacyjno - Konsultacyjnego w Bolkowie) wpłynęło zgłoszenie Skarżącego o podjęciu pracy zarobkowej od dnia 2 grudnia 2024 r. Wobec tego decyzją z dnia 17 grudnia 2024 r. orzeczono o pozbawieniu Strony statusu bezrobotnego z dniem 2 grudnia 2024 r. W dniu 27 grudnia 2024 r. Skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy i dokonał siódmej rejestracji jako bezrobotny, poza wskazanymi już okresami zatrudnienia do karty rejestracyjnej podał umowę wykonaną w dniach od 2 do 5 grudnia 2024 r. W dniu 31 grudnia 2024 r. Skarżący złożył oświadczenie o braku możliwości uzyskania zaświadczenia o realizacji usług na rzecz M., wnioskując aby to organ wystąpił o potwierdzenie tego faktu. Wezwanie organu skierowane do zleceniodawcy nie zostało podjęte w terminie wobec czego wsparto się na oświadczeniu Skarżącego oraz umowie. W dalszych wywodach organ wskazał, że przedmiotem postępowania jest decyzja uznająca Stronę za osobę bezrobotną i odmawiająca prawa do zasiłku, a nie decyzja w sprawie utraty prawa do zasiłku wydana na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Dalej organ wskazał na art. 73 ust. 5 – ust. 7, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy wywodząc, że Skarżący zarejestrował się ponownie jako osoba bezrobotna z naruszeniem czternastu dni od dnia zakończenia ostatniej umowy o pracę. Umowę wygasła z dniem 5 grudnia 2024 r., a rejestracja nastąpiła w dniu 27 grudnia 2024 r. Organ wskazał również na wymogi wynikające z art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, tj. zatrudnienie przez okres 365 dni w czasie 18 miesięcy przed wnioskiem o rejestrację. Z ustaleń organu wynikało, że udokumentowany okres uprawniający do zasiłku wyniósł 341 dni, w tej liczbie nie mieszczą się okresy prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż Skarżący nie odprowadzał należnych z tego tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W skardze Strona wskazywała, że w dniu 13 grudnia 2024 r. zgłaszając zatrudnienie podjęła próbę ponownej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Jaworze, do którego została odesłana z Bolkowa. Strona chciała dochować czternastodniowego terminu na zgłoszenie. Mimo tego odmówiono mu rejestracji uzależniając ten fakt od przedstawienia dokumentów związanych z wykonaniem umowy, których pracodawca nie ma obowiązku składać. Ta okoliczność legła u podstaw odmowy zarejestrowania Strony jako bezrobotnego. Urząd zarejestrował go w drodze wyjątku w dniu 27 grudnia 2024 r. Stanowisko organu odwoławczego pomija, że urzędnicy działali na szkodę Strony, nabył on prawo do zasiłku ze wszystkimi warunkami. Domagał się ponownego rozpoznania sprawy, przeanalizowania postępowania organu pod kątem popełnionych błędów urzędniczych, uchylenia decyzji i ponownego rozpoznania sprawy oraz uznania, że stawiennictwo Strony w dniu 13 grudnia 2024 r. było skuteczne dla zgłoszenia rejestracji w terminie 14 dni od dnia zakończenia umowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowy pogląd w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontrola sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne, zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267 ze zm.), polega na ocenie działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Realizując te obowiązki sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Istotny z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest również przepis art.133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., stanowi on, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Z zapisów tych wynika, że sądy administracyjne uprawnione są do badania legalności a zatem zgodności z przepisami prawa procesowego i prawa materialnego wydanych przez organy administracji aktów, w tym decyzji administracyjnych. W ramach tych uprawnień są one obligowane do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa dokonanych przez organy w toku procedowania, jak i w samej decyzji, bez względu na to, czy zostały one dostrzeżone i wyartykułowane przez stronę postępowania. Dokonując wskazanej kontroli sąd wspiera się na przedstawionych przez organ administracji aktach sprawy, które winny być zgromadzone i przekazane sądowi, wszelkie zaś błędy, czy niedostatki w tym zakresie obciążają organy administracji. Dokonując kontroli legalność zaskarżonej decyzji w tak nakreślonych granicach należy stwierdzić, że narusza ona przepisy prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie orzeczeń organów obu instancji. Istota sporu sprowadza się do ustalenia w jakiej dacie Skarżący wystąpił o ponowną rejestrację jako bezrobotny, po zakończeniu umowy z M., a zatem czy dochował on czternastodniowego okresu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy o zatrudnieniu. W opinii organu nie dochował on wskazanego terminu, gdyż fakt rejestracji nastąpił dopiero w dniu 27 grudnia 2024 r., o czym przesądzają ze brane w sprawie dowody. Umowa z M. wygasła w dniu 5 grudnia 2024 r., a zatem ponowna rejestracja nastąpiła z uchybieniem wskazanego w art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia terminu czternastu dni. Wobec tego status bezrobotnego Skarżący nabył od dnia 27 grudnia 2024 r., tj. od dnia rejestracji. W zakresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych organ wywodził, że poza uchybieniem ww. terminu Skarżący nie spełniał przesłanek nabycia prawa do zasiłku, opisanych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Negując pogląd organu Skarżący wywodził, że dochował terminu wskazanego w w art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż w dniu 13 grudnia 2024 r. chciał złożyć ponowne zgłoszenie rejestracyjne jako bezrobotny, które nie zostało przez pracownika organu przyjęte. Skarżący zarzucał, że wymagano od niego zaświadczenia wykonania umowy, podkreślał, że zleceniodawca nie ma obowiązku sporządzenia takiego dokumentu. Na rozprawie Strona podkreślała, że próbę rejestracji podjęła w dniu 13 grudnia 2024 r. w Punkcie Informacyjno-Konsultacyjnym w Bolkowie jak i w Powiatowym Urzędzie Pracy w Jaworze – bezskutecznie, wobec odmowy przyjęcia zgłoszenia. Po zamknięciu rozprawy Skarżący nadesłał pismo procesowe z dnia 3 września 2025 r., wraz z dokumentami, z których w jego opinii wynikają opisane okoliczności. Poza jeszcze w treści odwołania Skarżący podnosił, że pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej z uwagi na krótkotrwałe zatrudnienie (od dnia 2 do 5 grudnia 2024 r.), przy bardzo niskich dochodach jest działaniem nieproporcjonalnym, wskazał również, że do okresu zatrudnienia nie wliczono czasu prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc się do tak nakreślonego sporu stwierdzić trzeba, że postępowanie organów obu instancji w zakresie ustalenia daty ponownego zgłoszenia Skarżącego celem rejestracji jako osoba bezrobotna narusza podstawowe przepisy prawa procesowego w zakresie konieczności wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Pomimo uwag i pretensji Skarżącego podnoszonych w tym zakresie w toku postępowania organ nie podjął jakichkolwiek czynności, celem dokonania właściwych ustaleń faktycznych. Tymczasem przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., poz. 527 ze zm., dalej k.p.a.), nakładają na organ administracji ciężar prowadzenia postępowania, zebrania i właściwej oceny dowodów, także wówczas, gdy wszczęcie postępowania następuje z inicjatywy strony. Gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ, którego zadaniem jest dążenie do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy i ich właściwej oceny. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz podjąć wszelkie starania niezbędne do dokładnego jego wyjaśnienia, jako niezbędnego warunku wydania decyzji zgodnej z prawem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 664/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i ocenionego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 7 i art. 11 k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 5519/21, dostępny w CBOSA). Istotne są także zasady zaufania i informowania (art. 8 i art. 9 k.p.a), nakładające na organy administracji szereg obowiązków związanych z informowaniem, pouczeniem stron o ich prawach i obowiązkach, zapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu ale także powinnością wnikliwej i wszechstronnej oceny dowodów. W rozpoznawanej sprawie zasadom tym organy uchybiły ignorując wyjaśnienia Skarżącego, że już w dniu 13 grudnia 2024 r. wnosił o dokonanie ponownej rejestracji. Jak wynika z akt sprawy w tej dacie Skarżący był w siedzibie organu zatrudnienia (w Lokalnym Punkcie Informacyjno-Konsultacyjnym w Bolkowie), zgłaszając fakt podjęcia zatrudnienia w dniu 2 grudnia 2024 r. W tej dacie Skarżący zakończył już umowę z M., co wynika z zapisów tego dokumentu oraz oświadczeń Skarżącego. Z wyjaśnień, które składał on w toku postępowania wynikało, że w tym dniu chciał również dokonać zgłoszenia jako bezrobotny ale mu odmówiono. Jak wynika z oświadczeń Skarżącego składanych m.in. na rozprawie, powodem był brak potwierdzenia wykonania pracy, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Skarżący próbował bowiem uzyskać od zleceniodawcy dokument wskazujący na tą okoliczności, a wobec braku możliwości jego uzyskania czynności te podjął organ. Zgodnie z art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób (ust. 1). Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (ust. 2). W art. 33 ust. 5 ww. ustawy zawarto delegację dla ministra właściwego do spraw pracy do wydania rozporządzenia określającego m.in. tryb rejestracji i zakresy informacji niezbędnych do rejestracji. Na tej podstawie w dniu 14 kwietnia 2020 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 667 ze zm., dalej: rozporządzenie). Przepisy ww. aktu wskazują zasady i datę rejestracji jako bezrobotnego, i tak zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia: rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu (...) - w brzmieniu wskazanym w dalszej części tego przepisu. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia jeżeli osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 była wcześniej zarejestrowana w rejestrze bezrobotnych i poszukujących pracy, ponowna rejestracja polega na dokonaniu aktualizacji danych dotyczących osoby zawartych w rejestrze bezrobotnych i poszukujących pracy przez zastąpienie danych nieaktualnych danymi aktualnymi. Jeżeli nie nastąpiła zmiana w danych przekazanych w trakcie ostatniej rejestracji, osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy przedkłada do wglądu pracownika powiatowego urzędu pracy dowód osobisty albo inny dokument potwierdzający tożsamość wraz z oświadczeniem, że przekazane uprzednio dane nie uległy zmianie. Stosownie do § 8 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta, mając na uwadze obiektywne okoliczności lub przeszkody uniemożliwiające przedłożenie kompletu dokumentów oraz przekazanie wymaganych danych, może wyrazić zgodę na rejestrację jako bezrobotnego albo poszukującego pracy osoby nieposiadającej kompletu dokumentów lub która nie przekazała wymaganych danych. Przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy nie dokonuje się w przypadkach wskazanych w pkt od 1 do 5, w tym m.in. nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, odmowy przekazania wymaganych danych, odmowy poświadczenia przekazanych danych i oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu, w sposób określony przepisami. Opisane regulacje wskazują na zasady rejestracji jako osoby bezrobotnej, nie uchylają one jednak ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym odnoszących się do podania i braków formalnych tego pisma. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Żaden z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i aktu wydanego na jego podstawie nie wyklucza wskazanego w art. 64 § 2 k.p.a. trybu postępowania. Co więcej w przypadku braku możliwości pozyskania kompletu dokumentów prawodawca przyjął – w w szczególnie uzasadnionych przypadkach - zgodę na rejestrację jako bezrobotnego osoby nieposiadającej kompletu dokumentów lub która nie przekazała wymaganych danych. Zarówno powołane przepisy dotyczące rejestracji jako bezrobotny, jak i regulacje ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują instytucji odmowy przyjęcia podania, w każdym przypadku, nawet jeśli podanie nie spełnia wymogów organ obowiązany jest do jego przyjęcia i podjęcia prawem przewidzianych kroków. Uwaga ta ma istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, gdyż Skarżący na taki właśnie sposób postępowania organów się powołuje. Zebrane w sprawie dowody nie pozwalają jednak na jednoznaczne ustalenie, czy w istocie fakt taki nastąpił. Wyjaśnienia Skarżącego, także te składane na rozprawie, ale przede wszystkim konsekwentnie zgłaszane w toku postępowania, dają podstawy do poddania w wątpliwość stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że takich czynności Strona nie podejmowała. Okoliczność ta wymaga zatem wyjaśnienia, co winno nastąpić już w toku kontrolowanego postępowania, poprzez przyjęcie od Skarżącego stosownych zeznań i skonfrontowania ich z wyjaśnieniami pracownika obsługującego Stronę w dniu 13 grudnia 2024 r. Ustalenie personaliów tej osoby nie będzie trudne, zwłaszcza, że Skarżący jest w stanie je podać, o czym wspomina w piśmie z dnia 3 września 2025 r. W tym miejscu wskazać trzeba, że Sąd nie mógł przeprowadzić dowodów z załączonych do ww. pisma dokumentów, po pierwsze zostały ono dostarczone już po zamknięciu rozprawy, po drugie wskazane w nich okoliczności wymagają dokonania ustaleń wykraczających poza granice kompetencji Sądu. Zgodnie z powołanymi na wstępie rozważań Sądu uwagami, jest on uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu, nie zaś do dokonywania ustaleń faktycznych, ta domena jest zastrzeżona dla organów administracji. W tym zatem zakresie organy będą zobowiązane do dokonania niezbędnych ustaleń faktycznych, celem jednoznacznego stwierdzenia daty złożenia przez Skarżącego wniosku o rejestrację jako bezrobotny, a w konsekwencji, czy dochował on czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Następnie w zależności od rezultatów tego postępowania zadaniem organów będzie następnie wykładnia art. 75 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Z treści decyzji z dnia 21 października 2024 r. wynika, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje, zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Okoliczności te winny zostać ocenione przez organy stosownie do ustaleń poczynionych w ponownie prowadzonym postępowaniu. Końcowo odnosząc się do uwag Skarżącego w zakresie braku podstaw do utraty statusu bezrobotnego w związku z tym, że podjęte zatrudnienie trwało zaledwie kilka dni, a uzyskana z tego tytułu kwota była niewielka trzeba uznać rację organu, że przedmiotem postępowania w tej sprawie jest decyzja w sprawie uznania, a nie utraty statusu bezrobotnego. Zatem przywołana argumentacja nie może odnieść oczekiwanych skutków. Uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzający ją akt naruszały wskazane przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 64 § 2, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 9 k.p.a. w stopniu wskazanym w ustawie zasadne stało się ich uchylenie, co ma umocowanie w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.