IV SA/Wr 265/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia uchylającego postanowienie odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. ([...]) odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: Kolegium) postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2016 r. ([...]), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło, wydane z upoważnienia Prezydenta W., postanowienie Administratora w Dziale Świadczeń - Sekcji Dodatków Mieszkaniowych w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] marca 2016 r. ([...]), odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. ([...]), odmawiającą przyznania Z. R. (dalej: skarżący) dodatku mieszkaniowego. Skarżący, podaniem z dnia 22 czerwca 2016 r., wniósł o uzupełnienie postanowienia Kolegium z dnia 25 kwietnia 2016 r. ([...]), o: 1) dodatkowe rozstrzygnięcie "w przedmiocie [...] Podstawy wznowienia - art. 145 kpa [...] dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu [...] - art. 147 kpa [...] dochowanie terminu i właściwość organu rozstrzygającego o wznowieniu postępowania - art. 148 i 150 § 2 kpa", 2) dodatkowe pouczenie "co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego". Kolegium, postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r. ([...]), odmówiło uzupełnienia postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016 r. ([...]) co do rozstrzygnięcia i co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego. Skarżący, podaniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016 r. ([...]), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 K.p.a. Kolegium, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. ([...]), stwierdziło nieważność postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016 r. ([...]). Kolegium, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 1 września 2016 r. o uzupełnienie postanowienia z dnia 8 sierpnia 2016 r. ([...]) co do rozstrzygnięcia: co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego, postanowieniem z dnia 12 września 2016 r. ([...]), odmówiło uzupełnienia tego aktu. Kolegium, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej w pierwszej instancji postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r. ([...]), zawartego w podaniu skarżącego z dnia 18 listopada 2016 r., postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. ([...]), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2017 r. o uzupełnienie postanowienia z dnia 14 grudnia 2016 r. ([...]) co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego, postanowieniem z dnia 23 lutego 2017 r. ([...]), odmówiło jego uzupełnienia. Skarżący, podaniem z dnia 7 kwietnia 2017 r., m.in., wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 8 sierpnia 2016 r. ([...]). Pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 8 sierpnia 2016 r. ([...]). Skarżący wniósł jednocześnie, m.in., o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż przed wniesieniem skargi złożył wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia z dnia 8 sierpnia 2016 r., przeprowadzenie postępowania mediacyjnego oraz ukaranie organu grzywną w maksymalnej kwocie za rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a., z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że prawo wniesienia skargi jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Z powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero po wyczerpaniu przez stronę środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami. Ograniczenie zakresu kontroli sądu administracyjnego wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że sąd nie tyle dokonuje kontroli działalności administracji publicznej, ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ drugiej instancji. Zatem skarga może dotyczyć wyłącznie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. Stosownie do art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że w przypadku złożenia odwołania od decyzji pierwszej instancji, organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie. Jednakże w myśl art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednak strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Z analizy treści skargi wynika, że wniósł on do Sądu skargę na postanowienie z dnia 8 sierpnia 2016 r. ([...]), a nie na postanowienie z dnia 14 grudnia 2016 r. ([...]). W niniejszej sprawie od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 8 sierpnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia uchylającego postanowienie odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. ([...]) odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego służył skarżącemu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia (art. 15, art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 125 k.p.a.). Dopiero ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ otworzyłoby skarżącemu drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie kolejne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie I instancyjne, wobec czego, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Wobec powyższego Sąd uznał za bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Podobnie żądania zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego i przeprowadzenia postępowania mediacyjnego stają się bezprzedmiotowe, a wniosek o ukaranie Kolegium nie znajduje umocowania w prawie.