IV SA/Wr 269/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., po rozpoznaniu odwołania M. D. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta L. Ś. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, utrzymało zakwestionowaną decyzję organu I instancji w mocy. Powyższą decyzję doręczono stronie w dniu 9 stycznia 2017 r. wraz z pouczeniem, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożona za pośrednictwem Kolegium w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Pismem z dnia 15 marca 2017 r., złożonym za pośrednictwem wskazanego organu w dniu 30 marca 2017 r., wyżej wymieniony wniósł do tutejszego Sądu skargę na opisaną decyzję organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona. Zgodnie bowiem z art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 9 stycznia 2017 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem, skarga została wniesiona za pośrednictwem organu właściwego w dniu 30 marca 2017 r., a więc po upływie terminu do jej złożenia, gdyż termin ten mijał dnia 8 lutego 2017 r. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro zatem skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, na podstawie wyżej powołanego przepisu prawa, podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.