IV SA/Wr 270/19

|Sygn. akt IV SA/Wr 270/19 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 24 października 2019 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.), , Sędziowie:, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków, , , Protokolant:, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 października 2019 r., sprawy ze skargi W. W., na decyzję Wojewody D., z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, , , oddala skargę w całości., Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta W. uznał W. W. za osobę bezrobotną i przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 sierpnia 2015 r. do dnia 26 września 2015 r. Następnie decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Prezydenta Miasta W. orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 1 września 2015 r. ze względu na podjęcie zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] organ pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) wznowił postępowanie zakończone ostatecznymi decyzjami Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] oraz z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w związku z pozyskaniem w dniach 25 listopada 2016 r. oraz 25 grudnia 2016 r. dokumentu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z którego wynikało, że w okresie od dnia 15 września 1998 r. do dnia 25 listopada 2016 r. strona posiadała wpis do CEIDG ze wskazaną datą rozpoczęcia wykonywania działalności od dnia 15 września 1998 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] organ pierwszej instancji orzekł o: 1) uchyleniu decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], orzekającej o uznaniu strony za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 sierpnia 2015 r. do dnia 26 września 2015 r., 2) odmowie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 11 sierpnia 2015 r., 3) umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych w okresie od dnia 11 sierpnia 2015 r. do dnia 26 września 2015 r. Po rozpoznaniu odwołania strony Wojewoda D. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta W. uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 1 września 2015 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 1 września 2015 r. Organ wskazał, że skoro strona w dniu 11 sierpnia 2015 r. nie spełniała warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, to należało również uchylić decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 września 2015 r. Należało również umorzyć postępowanie w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W odwołaniu zainteresowany wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uznanie wnioskodawcy za osobę bezrobotną i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania (art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a.) oraz błędy w ustaleniach faktycznych, polegające na przyjęciu, że był zobowiązany do zgłoszenia informacji o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej oraz że na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2015 r. posiadał wpis w ewidencji działalności gospodarczej. Zainteresowany wyjaśnił, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej nastąpił 15 września 1998 r., zaś wykonywanie działalności gospodarczej nigdy nie zostało faktycznie rozpoczęte i tym samym uzasadnia to przyjęcie daty 15 września 1998 r. jako daty zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nigdy też nie otrzymał zaświadczenia o wpisie do ewidencji oraz nie wystąpił o nadanie NIP i REGON, a także nie dokonał zgłoszenia jako płatnik w ZUS. Wpis ten nie powinien też ulec migracji z gminnej ewidencji działalności gospodarczej do CEIDG, skoro nie zawierał podstawowych danych niezbędnych do rozpoczęcia działalności gospodarczej. Stąd też wnioskodawcy przysługiwał status bezrobotnego od 1 września 2015 r. oraz zasiłek dla bezrobotnych. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Wojewoda D. zawiesił z urzędu postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 322/17 oddalił w całości skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 975/18 oddalił skargę kasacyjną strony. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Wojewoda D. podjął z urzędu zawieszone postępowanie z uwagi na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy ze skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda D. decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zauważył, że WSA we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada 2017 r. oddalił skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]. Skoro zatem nie było podstaw prawnych, aby strona posiadała status osoby bezrobotnej od dnia 11 sierpnia 2015 r., to konsekwencją było wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w sprawie utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 1 a 2015 r. z powodu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej). Natomiast argumenty odwołania dotyczą prawidłowości wydania decyzji w sprawie pozbawienia strony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku, a w tym przedmiocie postępowanie zostało zakończone decyzją organu pierwszej instancji z dnia 8 lutego 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: - art. 2 i art. 3 ust. 1 pkt c Dyrektywy Rady nr 2000/78 z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz, UE L nr 303, str. 16), ponieważ skarżący nie prowadził działalności gospodarczej, a wpis do ewidencji działalności gospodarczej należy uznać za bezskuteczny, gdyż był niepełny, przy czym skarżący w chwili wydawania decyzji był w wieku emerytalnym, co skarżący odbiera jako działania dyskryminacyjne ze względu na wiek, - art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ odmowę uzyskania statusu osoby bezrobotnej winna otrzymać osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej i wykonująca faktycznie tę działalność gospodarczą, a wpis winien spełniać przesłanki umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, - art. 15 ustawy z dnia 23 grudnia 1998 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. z 1998 r. Nr 41, poz. 324 ), ponieważ zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie zawierało numeru ewidencyjnego PESEL i NIP, a organ ewidencyjny nie doręczył skarżącemu przewidzianego w ustawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności, ani nie wezwał o uzupełnienie braków wpisu, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, pominięcie dokumentów przedstawionych przez skarżącego, a tym samym pominięcie słusznego interesu obywatela i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Skarżący stwierdził, że decyzja Wojewody składa się z przytoczenia okoliczności faktycznych sprawy i nie zawiera analizy prawnej sytuacji skarżącego, przez co Wojewoda zaniechał kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji, naruszając art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Zasiłek dla bezrobotnych winna otrzymać osoba nie posiadająca źródeł utrzymania, a sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie oznacza otrzymywania dochodu. Ponadto wpis skarżącego nie przeszedł weryfikacji w CEIDG wobec braku numeru PESEL i NIP, wobec czego był nieskuteczny. Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej i nie uzyskiwała z niej przychodów, nie uzyskał numeru REGON i nie zgłosił rozpoczęcia działalności gospodarczej we właściwym urzędzie skarbowym. Skarżący mógł mieć usprawiedliwione przekonanie, że jego wpis nie przeszedł weryfikacji i podjęta przez niego czynność formalna nie odniosła skutku, skoro nie doręczono mu zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności. Takie nieprawidłowe działanie organów naruszyło również zasady wynikające z art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 67 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w rozpatrywanej sprawie nie jest zasadna. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało mieć przede wszystkim na uwadze to, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest po wznowieniu postępowania administracyjnego z urzędu. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją podjęto, było dotknięte wadliwością. Skoro instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wadliwość ta musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu zwykłym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym przedmiotem postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Powołany jako podstawa prawna wznowienia postępowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. określa, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Sądu organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły, że wskazane wyżej przesłanki wznowienia zaistniały w niniejszej sprawie, co uzasadniało nie tylko wznowienie postępowania administracyjnego, ale także wydanie decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy zauważyć, że organ pierwszej instancji wznowił również postępowanie w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W wyniku tego postępowania uchylona została decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2015 r. przyznająca skarżącemu status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W decyzji z dnia 8 lutego 2017 r. organ pierwszej instancji odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną i umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę D. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., natomiast skarga strony na decyzję Wojewody została oddalona przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 21 listopada 2017 r., a skarga kasacyjna strony została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2018 r. Konsekwencją uznania za prawidłową i zgodną z prawem decyzję, wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym, odmawiającą uznania skarżącego za osobę bezrobotną i umarzającą postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jest konieczność uchylenia w postępowaniu nadzwyczajnym również decyzji orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Skoro bowiem skarżący nie nabył statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to zbędne było orzekanie o utracie tego statusu oraz prawa do zasiłku w wyniku podjęcia przez skarżącego zatrudnienia. Należy zauważyć, że zarzut skargi odnośnie naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ zdaniem skarżącego odmowę uzyskania statusu osoby bezrobotnej winna otrzymać osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej i wykonująca faktycznie tę działalność gospodarczą, a wpis winien spełniać przesłanki umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, dotyczy w istocie decyzji odmawiającej uznania skarżącego za osobę bezrobotną i umarzającej postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak już wyżej wskazano, kwestia ta była przedmiotem kontroli przez WSA w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 21 listopada 2017 r., a skarga kasacyjna skarżącego została oddalona przez NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2018 r. WSA w wyroku z dnia 21 listopada 2017 r. przypomniał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.p.z.i.r.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy, zgodnie z którym za bezrobotnego uważa się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. h, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: - zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo - nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Tak więc sam fakt złożenia wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej w sytuacji, kiedy skarżący nie wniósł o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i jednocześnie upłynął okres do dnia jej podjęcia, stanowił przesłankę uzasadniającą pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej, gdyż nie spełniał on kryteriów osoby bezrobotnej określonych w ustawie. Organ zobowiązany był wziąć pod uwagę jedynie fakt dokonania przez skarżącego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, ponieważ status osoby bezrobotnej nie został powiązany przez ustawodawcę z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej i nie było potrzeby badania, czy działalność taka rzeczywiście była prowadzona. WSA w wyroku z dnia 21 listopada 2017 r. przyjął również, że bez znaczenia pozostawało, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej był – jak podkreślił to skarżący – niepoprawny, wadliwy, niezweryfikowany i niekompletny i jako taki winien zostać usunięty z urzędu. Organy zatrudnienia nie mogły samodzielnie dokonać weryfikacja wpisów do CEIDG, gdyż nie pełniły roli administratora tego rejestru, czy też podmiotu upoważnionego do jego prowadzenia. Nie mogły zatem wziąć pod uwagę podnoszonych przez stronę okoliczności, które skarżący powinien skierować ewentualnie do właściwego organu rejestrowego. Ponadto organy zatrudnienia związane były faktem samego wpisu i nie mogły tej okoliczności pominąć. WSA w wyroku z dnia 21 listopada 2017 r. zauważył, że skarżący w momencie rejestracji został zapoznany z treścią obowiązujących przepisów dotyczących statusu osób bezrobotnych. W oświadczeniu rejestrowanego z dnia 11 sierpnia 2015 r. podał, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, co potwierdził własnoręcznym podpisem (pkt 11 oświadczenia), podczas gdy wpis taki bezspornie posiadał. Skarżący został również pouczony, o obowiązku zawiadomienia o okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej, z jednoczesną utratą prawa do zasiłku, w tym o konieczności zgłoszenia uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (pouczenie podpisane przez stronę w dniu 11 sierpnia 2015 r.). Nie sposób zatem uznać za przekonującą argumentację skarżącego o nieprawidłowych pouczeniach udzielanych mu w tym zakresie przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy. Trzeba również dodać, że skoro z treści oświadczeń skarżącego wynikało, że nie jest on wpisany do CEIDG, to pracownik organu nie miał żadnych podstaw, aby jeszcze dodatkowo upewniać się, że oświadczenia te są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, zwłaszcza że skarżący składał je pod rygorem odpowiedzialności karnej. Należało uznać, że w całym okresie pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych, nie spełniał on wymogu, od którego obowiązujące w tym czasie przepisy uzależniały uzyskanie statusu bezrobotnego, a co za tym idzie - nabycia prawa do zasiłku, będącego świadczeniem przysługującym w świetle art. 71 ustawy wyłącznie osobie bezrobotnej. Ujawniona okoliczność dawała więc podstawę do wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji uznającej skarżącego za osobę bezrobotną. Uzasadnione było również umorzenie postępowania w sprawie przyznania zasiłku dla osób bezrobotnych, gdyż wobec stwierdzenia braku po stronie skarżącego przesłanek do nabycia statusu osoby bezrobotnej, bezprzedmiotowe było orzekanie o związanych z tym statusem uprawnieniach. Powyższe stanowisko WSA we Wrocławiu, wyrażone w wyroku z dnia 21 listopada 2017 r. zaakceptowane zostało także przez NSA, który oddalił skargę kasacyjną skarżącego. W konsekwencji zasadne było uchylenie decyzji ostatecznej organu pierwszej instancji z dnia 14 września 2017 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej i zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie mógł odnieść w niniejszym postępowaniu zamierzonego przez stronę skutku. Bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostawało, według twierdzeń skarżącego, niedoręczenie zaświadczenie o wpisie do ewidencji, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, pominięcie dokumentów przedstawionych przez skarżącego, a tym samym pominięcie słusznego interesu obywatela i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Skarżący nie wskazał, jakie dokumenty przedstawione przez skarżącego zostały pominięte, a jak już wyżej wskazano, w rozpatrywanej sprawie istotne było uchylenie decyzji ostatecznej przyznającej skarżącemu status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych, co skutkowało obowiązkiem uchylenia decyzji ostatecznej o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Organy nie naruszyły zasady działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), jak równie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Nie mógł także zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 w związku z art. 67 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 32 ust. 2 Konstytucji nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Na gruncie Konstytucji RP zakaz dyskryminacji jest całkowity (z jakiejkolwiek przyczyny) i ma bezwzględny charakter (nie może go uchylać ustawodawca, nawet z odwołaniem się do art. 31 ust. 3 Konstytucji). Nie jest dopuszczalne odstępowanie od niego przez organy władzy publicznej. Dyskryminacja pojawia się w sytuacji, gdy zróżnicowanie podmiotów następuje ze względu na cechę osobistą. W rozpatrywanej sprawie, jak już powyżej zostało wyjaśnione, uchylenie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku nie było spowodowane wiekiem skarżącego. Wiek skarżącego nie był brany pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji jako element pozbawiony istotności z uwagi na normy prawne znajdujące zastosowanie w prowadzonym postępowaniu. Natomiast w myśl art. 67 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa. Pogląd w kwestii charakteru normy art. 67 wyrażony został w wyroku TK z 27 stycznia 2003 r., SK 27/02, pkt III.8. Wskazano w nim, że z "przepisu tego nie wynikają wyraźnie prawa podmiotowe (...) Regulacja ta stanowi przede wszystkim o kierunku polityki państwa i jest adresowana głównie do jego organów – w tym prawodawczych". Przepis ten nie mógł być zatem naruszony przez orzekające w sprawie organy. Wbrew twierdzeniom skargi skarżący został pouczony o sytuacji prawnej, gdyż w momencie rejestracji został zapoznany z treścią obowiązujących przepisów dotyczących statusu osób bezrobotnych i oświadczył, że nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Nie można zatem uznać, że to brak pouczenia stanowił okoliczność dyskryminującą skarżącego. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 2 i art. 3 ust. 1 pkt c Dyrektywy Rady nr 2000/78 z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. Skarżący nie wskazał, która jednostka redakcyjna art. 2 Dyrektywy została według niego naruszona. W artykule tym zdefiniowane zostało pojęcie dyskryminacji, w tym "zasady równego traktowania" (ust. 1 ), dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej (ust. 2), molestowania (ust. 3). Tak więc przepisy, stanowiące definicje tych pojęć nie mogły zostać naruszone w niniejszym postępowaniu. Nie jest usprawiedliwiony także zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 lit. c ww. Dyrektywy, w myśl którego w granicach kompetencji Wspólnoty, niniejsza dyrektywę stosuje się do wszystkich osób, zarówno sektora publicznego, jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania. Określa on jedynie zakres stosowania Dyrektywy ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy i w rozpoznawanej sprawie nie znajdował zastosowania. Wobec powyższego zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a