IV SA/Wr 272/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (sprawozdawca) Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej, związku chorób z zawodową służbą wojskową oraz daty powstania inwalidztwa I. oddala skargę w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej, II. odrzuca dalej idącą skargę. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] w sprawie kontrolnego badania inwalidy, działając na podstawie ogólnie powołanej ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. (Dz. U. Nr 8, poz. 66 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006r. (Dz. U. Nr 12, poz. 75) stwierdziła, że rozpoznała u J. K. schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej; zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z obniżeniem wysokości przestrzeni międzykręgowej C3/C4, C4/C5, C5/C6 oraz dyskopatię w segmentach C5/C6, L4/L5, L5/S1 z korzeniowym zespołem bólowym szyjnym i lędźwiowym, znacznie upośledzające sprawność ruchową, nadciśnienie tętnicze II stopnia WHO z poszerzeniem opuszki aorty i aorty występującej - co odpowiada schorzeniom określonym w art.§34 pkt 7, §34 pkt 10 §62 pkt 2, §39 pkt 2 - a w załączniku Nr 2, grupa II do rozporządzenia Ministra obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r. (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) a także schorzenia współistniejące (wymienione w pkt B). Stwierdzono również, że skarżący jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej - kategoria N, i trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, wojny oraz w razie ogłoszenia mobilizacji. Stwierdzono, że schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej nie pozostają w związku z zawodową służbą wojskową. Określono inwalidztwo skarżącego w ten sposób, że zaliczono do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia (od marca 2007r.), nie zaliczono do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, nie zaliczono do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku - choroby z tytułu, których przysługują świadczenia odszkodowawcze. W uzasadnieniu wskazano, że orzekanego zaliczono do II grupy inwalidów ze względu na stwierdzoną niezdolność do zawodowej służby wojskowej a zachowaną zdolność do pracy zarobkowej. Wskazano, że skoro schorzenia wymienione w pkt 1 rozporządzenia powodujące inwalidztwo nie pozostają w związku ze służbą wojskową, orzeczone inwalidztwo również nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. K. Zarzucił, że organ nie uwzględnił art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin, §18 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003r, w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczegółowymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Podniósł, że schorzenia podane w pkt 1 orzeczenia zostały z niewiadomych przyczyn, niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym połączone z zawiadomienia TWKL Nr [...] z dnia [...] i orzeczenia nr [...] z dnia 24 [...]. Niedopuszczalne jest łączenie dwóch różnych schorzeń powstałych z różnych przyczyn, w różnym okresie czasowym, żaden akt prawy nie pozwala na takie działanie. Jest to manipulacja informacjami zawartymi w dokumentach urzędowych - jest to przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, fałsz intelektualny lub poświadczenie nieprawdy. W dalszej części odwołania skarżący kwestionował stwierdzenia, że schorzenia nie mają związku ze służbą wojskową a także datą ustalenia inwalidztwa. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia [...], po rozpoznaniu odwołania J. K. na podstawie art. 127§1 i art. 138 Kpa, §1 pkt 1, §20 ist. 1 i 4 i art. 21 b ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 66 ze zm. w związku z §5 pkt 1, §30 ust. 1 i 2 §31 ust. 1,2,3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 stycznia 2006r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów a także właściwości i trybu postępowania wojskowych Komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 12, poz. 75, §1 i 2), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej, wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567 ze zm.) - utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. RWKL we W. W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdziła, że po rozpatrzeniu odwołania i analizie dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej należy uznać, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do powołanych w orzeczeniu przepisów prawa o związku inwalidztwa w związku ze służbą wojskową decydują tylko schorzenia wymienione w pkt A ppkt 1 i 2, o ile postają w związku z zawodową służbą wojskową. Związek schorzeń współistniejących z zawodową służbą wojskową w następstwie wypadków nie ma na ich podstawie przełożenia na możliwość ustalenia związku inwalidztwa żołnierza ze służbą wojskową. Rodzaj i stopień nasilenia schorzenia ad pkt 1, na który powołuje się odwołujący został ustalony w oparciu o zgromadzoną dokumentację i wyniki przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych badan lekarskich specjalistycznych, w świetle których nie wynika wg ustaleń RWKL we W., by charakter tego schorzenia, biorąc pod uwagę jego etiologię i patogenezę pozwalał za uznanie za następstwo przebytych urazów kręgosłupa lub zmiany chorobowe pozostające w związku ze służbą wojskową (rozp. MON z dnia 31 marca 2003r. Dz. U. Nr 62, poz. 567). RWKL we W. nie stwierdziła także, by ustalenia dotyczące schorzenia ad pkt 1 były rozbieżne z ustaleniami zawartymi w orzeczeniu TWKL we W. Nr [..] z dnia [...] jak i orzeczeniem Nr [...] z dnia [...]. Natomiast orzeczenie Nr [...] z dnia [...] RWKL we W., na które powołuje się skarżący zostało uchylone przez CWKL w W. i w jej miejsce zostało wydane nowe orzeczenie RWKL we W. Nr [...] z dnia [...], którego ustalenia zdaniem RWKL we W. nie są rozbieżne w aspekcie braku związku ze służbą wojskową schorzenia ad pkt 1 wymienionego w pkt 8 zaskarżonego orzeczenia. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego przy braku związku ze służba wojskową schorzenia powodującego niezdolność do zawodowej służby wojskowej TWKL we W. prawidłowo określa, iż inwalidztwo powstałe wskutek tegoż schorzenia nie postaje w związku ze służbą wojskową. Podtrzymała też swoje stanowisko odnośnie daty powstania inwalidztwa. Skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej złożył J. K. Wniósł w niej o : " 1. Przymuszenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z W. do udzielenia pełnej merytorycznej odpowiedzi na zadane pytania dotyczące wydanych decyzji będących w związku z wydanym Orzeczeniem (decyzją) nr [...] z dnia [...]. 2. Uchylenie zapisów w Orzeczeniu nr [...] z dnia [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa że: a) schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej nie pozostają w związku ze służba wojskową; b) badanego zaliczono do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia z datą powstania tego inwalidztwa na marzec 2007 r;. c) nie zaliczono badanego do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, ani inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/chorób, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze;. d) badany nie choruje schorzenie wymienione w punkcie A.I. "zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z obniżeniem wysokości przestrzeni międzykręgowej C3/C4, C4/C5, C5/C6 oraz dyskopatię w segmentach C5/C6, L4/L5, L5/S1 z korzeniowym zespołem bólowym szyjnym i lędźwiowym, znacznie upośledzające sprawność ruchową § 34 pkt. 7, § 34 pkt. 10, §62 pkt. 2 3. Stwierdzenie w Orzeczeniu nr [...] z dnia [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa że: a) schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej pozostają w związku ze służbą wojskową; b) badanego zaliczono do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia z datą powstania tego inwalidztwa na grudzień 2002 r; c) zaliczono badanego do III grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego wskutek wypadku/chorób, z tytułu, których przysługują świadczenia odszkodowawcze;. d) - w punkcie A.I. choruję: na "Pourazowy zespół bólowy korzeniowy szyjny z pourazową niestabilnością wiązadłową kręgosłupa w odcinku C2-C3 u osoby z wielopoziomową dyskopatią szyjną C3-C4, C4-C5, C5-C6 z zawansowanymi zmianami zwyrodnieniowo- zniekształcającymi kręgosłupa szyjnego istniejącymi przed urazem § 34 pkt. 7, §34pkł. 10, §62pkt. 2 - w punkcie A. 2. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa odcinka szyjnego z dyskopatią L5-S1 i zespołem bólowym § 34 pkt. 7, § 34 pkt. 10, § 62 pkt. 2 4. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych. 5. Zwolnienie powoda z kosztów sądowych. 6. Obciążenia kosztami sądowymi pozwanego wg nor przepisanych." W uzasadnieniu skargi zainteresowany ponownie zarzucił, że wbrew stanowi faktycznemu w pkt 1 Komisja Lekarska powołuje się na schorzenie, którego nie ma. Stwierdził, że jego schorzenie zastało zdiagnozowane w orzeczeniach: orzeczeniu Nr 652/U/03 z dnia 2 grudnia 2003r. RWKL we W., orzeczeniu nr [...] z [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., orzeczenie [...] z dnia [...] TWKL, orzeczenia [...] z dnia [...]. Wskazał, że nie choruje na jedną chorobę kręgosłupa jak podaje zakwestionowane orzeczenie. Jak wynika z powołanych wyżej orzeczeń jest to zespół różnych chorób kręgosłupa, stwierdzonych w różnym czasie i z różnym związkiem z zawodową służbą wojskową. Podniósł, że niedopuszczalne jest powoływanie się na zapisy dokumentu, którego nie ma - nie ma orzeczenia stwierdzającego połączonego schorzenia. Odwołujący się w skardze podniósł również zarzuty dotyczące naruszenia prawa, o których mówi w odwołaniu, tak w zakresie rozpoznania jak i związek chorób ze służbą wojskową oraz daty powstania inwalidztwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że skarżący wnosi o przesądzenie sprawy związku jego inwalidztwa ze służbą wojskową i daty powstania inwalidztwa. Sprawy te są wyłączone z orzekania administracyjnego. Ponadto sprawy te są przedmiotem postępowania przed Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we W. a to w związku z odwołaniem skarżącego od decyzji w tej sprawie Wojskowego Biura Emerytalnego we W. Na rozprawie z dnia 22 października 2009r. odwołujący się sprecyzował zakres zaskarżenia w ten sposób, że zaskarża pkt A1 orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej i orzeczenie w zakresie daty powstania inwalidztwa oraz braku związku schorzenia określonego w pkt A1 orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z zawodową służbą wojskową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności przedmiotem rozważań Sądu musi być zarzut organu dotyczący niedopuszczalności postępowania administracyjnego, a tym samym żądanie odrzucenia skargi. Badanie dopuszczalności wniesienia skargi poprzedza merytoryczne jej rozpoznanie. Po myśli art. 58§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zarzut ten jest trafny, ale mając na uwadze sprecyzowane na rozprawie w dniu 22 października 2009r. żądanie to, to stwierdzenie nie odnosi się tylko do dwóch aspektów, związku chorób, inwalidztwa z zawodową służbą wojskową oraz datą powstania inwalidztwa. Podstawą materialno - prawną orzeczenia w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa, a tym samym daty od której powstało inwalidztwo, są przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 12, poz. 75). Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w przepisie art. 21 b ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin ( tekst jednolity Dz.U. z 2004r. Nr 8 poz. 66). Art. 21 b ustawy wskazuje na to, że rozstrzygnięcie w sprawie inwalidztwa i jego związku lub braku związku ze służbą wojskową oraz związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową ma charakter zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego określonego w cytowanej ustawie. Przemawia za tym również brzmienie przepisu art. 21 ust. 1 tejże ustawy, zgodnie z którym wojskowe komisje lekarskie orzekają o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów, związku albo braku związku inwalidztwa z czynną służbą wojskową oraz o związku albo braku związku chorób i ułomności oraz śmierci z czynną służbą wojskową. Natomiast art. 21 b powołanej ustawy zawiera kompetencje dla Ministra Obrony Narodowej w zakresie określenia trybu postępowania instancyjnego oraz trybu nadzoru, nie ma w nim mowy o określeniu trybu kontroli sądowej orzeczeń w sprawie inwalidztwa żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów, związku albo braku związku inwalidztwa z czynną służbą wojskową oraz o związku albo braku związku chorób i ułomności oraz śmierci z czynną służbą wojskową. Prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w części dotyczącej związku rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową. może zostać skontrolowana na poziomie postępowania mającego na celu ustalenia świadczeń należących do regulowanego ustawą zaopatrzenia emerytalnego, na które mogą składać się zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2004r.Nr 8, poz.66 ) : 1) świadczenia pieniężne: a) emerytura wojskowa, b) wojskowa renta inwalidzka, c) wojskowa renta rodzinna, d) dodatki do emerytury lub renty, e) zasiłek pogrzebowy; 2) inne świadczenia i uprawnienia: a) świadczenia lecznicze, b) świadczenia socjalne, c) prawo do umieszczenia w domu emeryta wojskowego. Przedstawione wyżej rozważania potwierdza art. 31 cytowanej ustawy. Dopuszcza on kontrolę sądową decyzji ustalającej prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia, sprawowaną przez sąd ubezpieczeń społecznych i pracy. Zgodnie z tym przepisem prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Natomiast zgodnie z ust. 4 art. 31 powołanej ustawy od decyzji organów w tych sprawach przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Z powołanych zatem przepisów w ocenie Sądu wynika, że od ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym inwalidztwa i jego związku lub braku związku ze służbą wojskową oraz związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową i dalej konsekwentnie daty powstania inwalidztwa nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego. Również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 1999r. sygn. akt III ZP 9/99/ (OSNAPiUS Nr 5, poz. 167 z 2000r.) stwierdził, że "Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową". Wprawdzie powyższa uchwała wydana została na gruncie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 268 z póź. zm.), jednakże zachowuje swą aktualność pod rządami nowej ustawy procesowej obowiązującej od 1 stycznia 2004r. Reasumując rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej, sprawie skarga w zakresie związku chorób, inwalidztwa ze służba wojskową i daty powstania inwalidztwa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę, w tej części jako niedopuszczalną odrzucić. Natomiast co potwierdza judykatura przedmiotem rozpoznania Sądu są orzeczenia wojskowych Komisji Lekarskich w zakresie rozpoznawania schorzeń i zdolności do zawodowej służby wojskowej. Zakwestionowane orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] stwierdza trwałą niezdolność do zawodowej i całkowitą niezdolność do czynnej służby wojskowej (Kategoria N oraz trwałą i całkowitą niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, wojny, oraz w razie ogłoszenia mobilizacji - kategoria E). Powyższe ustalenia nie są przedmiotem skargi. Zarzuty skargi skupiają się na rozpoznaniu schorzeń kręgosłupa. Zainteresowany twierdzi, ze wskazanie, w jednym punkcie orzeczenia schorzeń ujętych wcześniej w dwóch orzeczeniach i to z różnych okresów jest niedopuszczalną manipulacją, zagrożoną sankcją karną. Takie ujęcie powoduje "że powstała nowa choroba, pojawia się również twierdzenie, że tak ujęte schorzenie nie ma oparcia w żadnym dotychczasowym orzeczeniu". Żadne z twierdzeń i zarzutów skarżącego przedstawionych wyżej nie jest zasadne i nie może skutkować uchyleniem decyzji. Przede wszystkim każde kolejne orzeczenie - w tym oczywiście z dnia 14 lutego 2009r. zakwestionowane przez skarżącego, nie musi w pełni potwierdzać schorzeń zawartych we wcześniejszych orzeczeniach. Powszechnie bowiem wiadomo, że niektóre z dolegliwości na wskutek między innymi leków czy czasu wycofują się, inne pogłębiają się lub zmniejszają lub powstają nowe. Podstawą prawną wydanych w sprawie orzeczeń było między innymi rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. u. Nr 133, poz. 1422) a także rozporządzenie z dnia 10 stycznia 2006r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 12, poz. 75). Z uwagi na ograniczony zakres rozpoznania skargi J. K., o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach, należy zwrócić uwagę na treść §23 rozporządzenia z dnia 10 maja 2004r. Wynika z niego, że orzeczenie między innymi o zdolności do zawodowej służby wojskowej komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego, wyników badań specjalistycznych, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w §14 (...). Kontrola powyższych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenia stanu zdrowia, a w szczególności, czy badania stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na badaniach przedmiotowych, oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej (czynnej służby wojskowej) była prawidłowa. Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym rozstrzygnięcie będące przedmiotem zaskarżenia Sąd uznał, że odpowiadają one prawu. Wojskowe Komisje Lekarskie prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Jak wynika z karty zlecenia wykonania badań lekarsko specjalistycznych oraz wyników badań lekarskich znajdujących się w aktach administracyjnych - w szczególności badań rtg kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego oraz usg serca, orzeczenia w oparto na wielu specjalistycznych badaniach lekarskich a orzeczenia, na które wskazuje skarżący są jedynymi z dowodów zebranych przez komisje lekarskie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci tych badań nie budzi wątpliwości , skarżący zaś w żaden sposób nie wykazał że ustalenia dokonane przez organy nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. W ocenie Sądu Wojskowe Komisje Lekarskie obu instancji prawidłowo uznały, w oparciu o materiał orzeczniczy, że rozpoznane u skarżącego schorzenia, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z obniżeniem wysokości przestrzeni międzykręgowej C3/C4, C4/C5, C5/C6 oraz dyskopatię w segmentach C5/C6, L4/L5, L5/SA ( S1) z korzeniowym zespołem bólowym szyjnym i lędźwiowym, znacznie upośledzające sprawność ruchową (§34 pkt 7 §34 pkt 10, §62 pkt 2) i nadciśnienie tętnicze II stopnia WHO z poszerzeniem opuszki aorty i aorty występującej (§39 pkt 2) z załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004r. kwalifikują skarżącego do Gr. II- N. Odnosząc się do powołanych w skardze orzeczeń należy przede wszystkim podkreślić, że orzeczenie z dnia [...] nr [...] RWKL we W. zostało wydane po uchyleniu przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w W. orzeczenia RWKL we W. z dnia [...] Nr [...]. Orzeczenie RWKL z [...] dołączone przez skarżącego do złożonej skargi w istocie wymienia dolegliwości - rozpoznanie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Również orzeczenie TWKL we W. z dnia [...], na które wskazuje zainteresowany, potwierdza istnienie schorzeń (zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa odcinka lędźwiowego z dyskopatią L5-S1 i zespołem bólowym), o którym mówi zaskarżone orzeczenie. Nie ma znaczenia w pkt A1 orzeczenia w jakiej dacie powstały schorzenia - Punkt A1 zawarty jest bowiem w tej części orzeczenia, w której wymieniono rozpoznanie, czyli dolegliwości, schorzenia które posiada skarżący niezależnie od daty ich zaistnienia. Mając powyższe na uwadze w tej części skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.