IV SA/Wr 279/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. oraz przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 maja 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania Z.R. (dalej: skarżącego) utrzymano w mocy decyzję Administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. działającego z upoważnienia Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], odmawiającą przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od 1 maja 2015 r. do 30 czerwca 2015 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że podaniem z dnia 22 grudnia 2014r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organ pierwszej Instancji decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], w pkt 1 odmówił przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r., w pkt 2 przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od 1 maja 2015r. do 30 czerwca 2015r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia). W uzasadnieniu podał., że dodatek mieszkaniowy przyznano na uzupełnianie wydatków za zajmowane na podstawie stosunku prawnego najmu, przez jedną osobę, mieszkanie komunalne o powierzchni użytkowej 25,30 m², gdzie jest centralne ogrzewane i są w nim instalacje doprowadzające zimną i ciepłą wodę oraz gaz przewodowy. Nadto organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm. dalej ustawa) dodatek przyznaje się na okres 6 miesięcy, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Mając jednak na uwadze, że decyzją z dnia [...] listopada 2014r., nr [...], odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 października 2014r. do 31 grudnia 2014r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2015r. do 31 marca 2014r., a decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...]., odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 listopada 2014r. do 31 marca 2015r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015 r. Wobec tego wnioskowany dodatek mieszkaniowy należało przyznać na okres od dnia 1 maja 2015r. do dnia 30 czerwca 2015 r, gdyż przyznanie dodatku mieszkaniowego tej samej osobie na ten sam okres czasu jest niedopuszczalne. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wyraził swoje niezadowolenie. Dodał, że pozostaje bez pracy i dochodów, w ciężkiej sytuacji bytowej. Uważa, że dodatek mieszkaniowy powinien zostać przyznany na pełen sześciomiesięczny okres. Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu podało, że dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem uzupełniającym własne wydatki zajmującego mieszkanie. Zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Organ administracji publicznej właściwy w sprawach przyznawania dodatków mieszkaniowych nie może zatem przyznać wyższego dodatku mieszkaniowego niż 70% wydatków mieszkaniowych. Udział w wydatkach mieszkaniowych osoby zajmującej mieszkanie, ponoszony z uzyskanych własnych środków finansowych, powinien wynosić 30% miesięcznych wydatków. Uzyskanie środków na pokrycie udziału w wydatkach mieszkaniowych spoczywa na osobie uprawnionej do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Dodatek mieszkaniowy ma na celu pokrycie z funduszy publicznych tylko części kosztów utrzymania mieszkania, jakie obowiązana jest ponosić osoba uprawniona do otrzymania takiego dodatku. Jego przyznanie stanowi formę zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia oznaczonej kwotowo części kosztów utrzymania zajmowanego przezeń mieszkania. Zakres udzielania pomocy określa ustawa o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którą pomoc ta ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do takiego dodatku. Rada Miejska W. nie podwyższyła, ani nie obniżyła, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokości wskaźników procentowych, o których mowa wyżej, do czego ma uprawnienie na podstawie art. 6 ust. 11 ustawy. Skarżący w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie uzyskał żadnego dochodu. Wydatki mieszkaniowe - potwierdzone przez zarządcę lokalu Zarząd Zasobu Komunalnego Biuro Obsługi Klienta nr [...] we W. - w grudniu 2014 r. - wyniosły 469,33 zł. Wobec tego zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym (w niniejszej sprawie 496,33 zł). Uwzględnienie art. 6 ust 10 ustawy oznacza, że skarżącemu przysługuje dodatek mieszkaniowy w kwocie 328,53 zł. Stosownie do art. 7 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżący złożył w dniu 22 grudnia 2014r.,a więc co do zasady dodatek mieszkaniowy należałoby przyznać na okres sześciu miesięcy począwszy od dnia 1 stycznia 2015r. Jednakże skarżący złożył wniosek w okresie obowiązywania decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] którą odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 października 2014r. do 31 grudnia 2014r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2015r. do 31 marca 2015r. oraz decyzji z [...] grudnia 2014 r., nr [...], odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 listopada 2014r. do 31 marca 2015r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015r. Tym samym złożenie w dniu 22 grudnia 2014r. wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, obejmującego swym zakresem częściowo okres, na który już przyznano dodatek decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. i [...] grudnia 2014 r. stanowiło negatywną przesłankę do przyznania dodatku za miesiące objęte tymi decyzjami (od 1 stycznia 2015r. do 30 kwietnia 2015r.). Odnośnie natomiast miesięcy nieobjętych tymi decyzjami przyznano wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy za okres od 1 maja 2015r. do 30 czerwca 2015r. Należy wskazać, że nie jest dopuszczalne przyznanie dodatku mieszkaniowego tej samej osobie, na ten sam okres czasu. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi domagał się przyznania dodatku mieszkaniowego w wysokości 100% ponoszonych przez niego kosztów utrzymania zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentacje wydaną w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem, o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to sąd na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola Sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznająca dodatek mieszkaniowy na okres od 1 maja 2015 r. do 30 czerwca 2015 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia). Podstawę materialnoprawną rozpoznania wniosku jest ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm. dalej ustawa). Dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem uzupełniającym własne wydatki zajmującego mieszkanie. Stosownie do art. 6 ust. 10 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać - co do zasady - 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Organ administracji publicznej właściwy w sprawach przyznawania dodatków mieszkaniowych, jest związany wskazaną regulacją prawną i nie może przyznać wyższego dodatku mieszkaniowego niż 70% wydatków mieszkaniowych. Nie może zatem uczynić zadość żądaniu skarżącego przyznania dodatku mieszkaniowego do 100 %. Ustawodawca uznał, że udział w wydatkach mieszkaniowych osoby zajmującej mieszkanie, ponoszony z uzyskanych własnych środków finansowych, powinien wynosić 30% miesięcznych wydatków. Uzyskanie środków na pokrycie udziału w wydatkach mieszkaniowych spoczywa na osobie uprawnionej do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Dodatek mieszkaniowy ma na celu pokrycie z funduszy publicznych tylko części kosztów utrzymania mieszkania, jakie obowiązana jest ponosić osoba uprawniona do otrzymania takiego dodatku. Jego przyznanie stanowi formę zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia oznaczonej kwotowo części kosztów utrzymania zajmowanego przezeń mieszkania. Zakres udzielania pomocy określa ustawa, zgodnie z którą pomoc ta ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do takiego dodatku. Rada Miejska W. nie podwyższyła, ani nie obniżyła, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokości wskaźników procentowych, o których mowa wyżej, do czego ma uprawnienie na podstawie art. 6 ust. 11 ustawy. Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń, że skarżący - w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie uzyskał żadnego dochodu. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym (w realiach niniejszej sprawy 496,33 zł). Uwzględnienie art. 6 ust. 10 ustawy oznacza, że stronie przysługuje dodatek mieszkaniowy w kwocie 328,53 zł. Wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżący złożył w dniu 22 grudnia 2014r.,a więc co do zasady dodatek mieszkaniowy należałoby przyznać na okres sześciu miesięcy począwszy od dnia 1 stycznia 2015r. Jednakże skarżący złożył wniosek w okresie obowiązywania decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2014r., nr [...], którą odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 października 2014r. do 31 grudnia 2014r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2015r. do 31 marca 2015r. oraz decyzji z [...] grudnia 2014 r., nr [...], odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 listopada 2014r. do 31 marca 2015r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 kwietnia 2015r. do 30 kwietnia 2015r. Tym samym złożenie w dniu 22 grudnia 2014r. wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, obejmującego swym zakresem częściowo okres, na który już przyznano dodatek decyzją z dnia 17 listopada 2014 r. i 16 grudnia 2014 r. stanowiło negatywną przesłankę do przyznania dodatku za miesiące objęte tymi decyzjami (od 1 stycznia 2015r. do 30 kwietnia 2015r.). Odnośnie natomiast miesięcy nieobjętych tymi decyzjami przyznano wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy za okres od 1 maja 2015r. do 30 czerwca 2015r. Należy wskazać, że nie jest dopuszczalne przyznanie dodatku mieszkaniowego tej samej osobie, na ten sam okres czasu. Podkreślenia wymaga, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu orzekającego, jest to wyliczenie matematyczne i nie może być zwiększone lub zmniejszone niezależnie od sytuacji życiowej czy innych okoliczności w sprawie. Organy orzekające dokonały prawidłowego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności – na podstawie danych zawartych we wniosku skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz w konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.