IV SA/Wr 28/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy R. na czynność Wojewody D. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przekazania środków z budżetu państwa na sfinansowanie oświetlenia dróg publicznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Sygn. akt IV SA/Wr 28/04 2 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność Wojewody D. w przedmiocie odmowy przekazania środków z budżetu państwa na sfinansowanie oświetlenia dróg publicznych. W orzecznictwie sądowym wątpliwości budził fakt dopuszczalności skargi w sprawach dotyczących podobnych kwestii. W postanowieniu z dnia 11 sierpnia 1999 r. sygn. akt I CKN 414/99 (nie publik.) Sąd Najwyższy uznał, iż w sprawie z powództwa jednostki samorządu terytorialnego przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę subwencji ogólnej udzielanej na podstawie art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.jedn. Dz.U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 z późn. zm.) w związku z art. 11 i art. 12a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (Dz.U. Nr 129, poz. 600 z późn. zm.), a więc w sprawie prowadzonej w podobnym przedmiocie, droga przed sądem powszechnym jest dopuszczalna, gdyż jest to sprawa cywilna. Z treści uzasadnienia uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 2 lipca 2001 r. sygn. akt FPS 1/01 (ONSA 2002/1/1) wynika, że w podobnych sprawach należy opowiedzieć się na rzecz poglądu, iż jednostka samorządu terytorialnego, której nie przekazano subwencji w wysokości wynikającej z przepisu prawa, może szukać ochrony prawnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wyłączona natomiast jest w tym zakresie właściwość sądów powszechnych. Zawarte w powyższej uchwale uwagi i rozważania poczynione w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) uznać należy za aktualne również w odniesieniu do obowiązującego od dnia 1 stycznia 2004 r. przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W rozpatrywanej sprawie przyjmując zatem nawet, że czynność Wojewody w przedmiocie odmowy przekazania środków z Budżetu Państwa na sfinansowanie oświetlenia dróg publicznych nie ma charakteru cywilnoprawnego i jest dopuszczalne złożenie na taką czynność skargi do sądu administracyjnego, to jednak do skutecznego jej wniesienia konieczne jest zachowanie określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogów. Zgodnie z art. 52 tej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 1), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). W przypadku zaś innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). W myśl art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym – stosownie do § 2 tego artykułu – w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie zaskarżona czynność została uzewnętrzniona w piśmie Wojewody D. z dnia [...] r. Strona skarżąca "przedsądowym wezwaniem do zapłaty" z dnia [...] r. wezwała Wojewodę do zapłaty żądanej kwoty "pod rygorem dochodzenia jej na drodze sądowej" W odpowiedzi na to wezwanie Wojewoda w piśmie z dnia [...] r. podtrzymał swoje stanowisko, zawarte w piśmie z dnia [...] r. Opatrzona datą [...] r. skarga została nadana listem poleconym w dniu [...] r., a zatem po upływie terminu przewidzianego w ustawie do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak wyżej.