IV SA/Wr 280/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 280/11 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej postanawia odrzucić zażalenie. A. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej. Jednocześnie skarżący wniósł o "zwolnienie z wszelkich kosztów". Postanowieniem z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 280/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. C. na wyżej wymienioną decyzję uzasadniając to tym, że sprawy dotyczące prawa żołnierzy zawodowych do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia nie należą do kognicji sądów administracyjnych lecz sądów powszechnych. Postanowieniem zaś z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 280/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek A. C. o przyznanie prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi (art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Sąd wskazał, że taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie, gdyż postanowieniem Sądu z dnia 24 maja 2011 r. skarga A. C. została odrzucona z powodu braku właściwości sądu administracyjnego. Pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. A. C. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący odniósł się także do postanowienia Sądu z dnia 24 maja 2011 r. odrzucającego jego skargę na wymienioną wyżej decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z dnia [...] Jednocześnie skarżący wniósł "o wycofanie sprawy z dalszego postępowania sądowo-administracyjnego". W związku z powyższym, pismem z dnia 6 lipca 2011 r. Sąd wezwał A. C. do oświadczenia się, czy jego zażalenie zawiera również skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 24 maja 2011 r. odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. w przedmiocie waloryzacji emerytury wojskowej. Odpowiedzi należało udzielić w ciągu 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania, przy czym jednocześnie poinformowano skarżącego, że w przypadku braku udzielenia odpowiedzi, pismo z dnia 6 czerwca 2011 r. zostanie potraktowane jedynie jako zażalenie na postanowienie o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powyższe pismo Sądu z dnia 6 lipca 2011 r. skarżący odebrał osobiście w dniu 8 lipca 2011 r. i do dnia wydania niniejszego postanowienia na wezwanie Sądu nie odpowiedział, wobec czego Sąd potraktował pismo skarżącego z dnia 6 czerwca 2011 r. jako zażalenie na postanowienie o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie zaś z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z akt sprawy wynika, że Sąd prawidłowo pouczył skarżącego o terminie i sposobie wniesienia zażalenia. Z zawartego w aktach sprawy potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżone postanowienie Sądu zostało jemu doręczone w dniu 1 czerwca 2011 r. (k. 29). Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 8 czerwca 2011 r., natomiast zażalenie wniesiono w dniu 6 czerwca 2011 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 34). W dniu 10 czerwca 2011 r. Sąd ten przekazał zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu (k. 35). Wobec powyższego A. C. przekroczył siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że skoro strona wbrew wyraźnemu pouczeniu skierowała skargę do sądu za pośrednictwem niewłaściwego organu, to za datę nadania skargi należało przyjąć datę przekazania skargi właściwemu organowi przez sąd (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 155/08, LEX nr 381455, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 46/08, LEX nr 381707). Powyższe rozważania dotyczące skargi mają również zastosowanie do zażaleń. Odnosząc się do wniosku złożonego zażaleniu "o wycofanie sprawy z dalszego postępowania sądowoadministracyjnego" Sąd zauważa, że umorzenie postępowania w omawianej sprawie wyklucza uprzednie odrzucenie skargi A. C. postanowieniem Sądu z dnia 24 maja 2011 r. Wobec powyższego, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.