IV SA/Wr 282/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na czynności Prezydenta W. w przedmiocie należności z tytułu czynszu i korzystania z mediów postanawia: odrzucić skargę Uzasadnienie: A. S. pismem z dnia [...] r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, domagając się "ustalenia sprawy w następującym kierunku na podstawie pism Zarządu Zasobu Komunalnego". W uzasadnieniu powyższego pisma, nakreślając swoją sytuację lokalową, powołała się na szereg pism skierowanych do niej przez Zarząd Zasobu Komunalnego i Prezydenta W. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia [...] r. skarżąca pismem z dnia [...] r. została wezwana do skonkretyzowania przedmiotu skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez wskazanie jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, jakiego organu i kiedy podjęty- skarga obejmuje. W piśmie tym zawarto również szczegółową informację dotyczącą zakresu działania sądów administracyjnych. W odpowiedzi skarżąca pismem z dnia [...] r. skonkretyzowała przedmiot swojej skargi podając, że wnosi: - o ustalenie co stało się z wpłaconymi do Urzędu Miejskiego W. wpłatami za czynsz i media, które wpłaciła za czas od [...] r. do [...] r., - wycofanie jej sprawy z Centrum Egzekwowania Należności Trudnych, - zasądzenie od Zarządu Zasobu Komunalnego Gminy Miasta W. wpłaconych kaucji na mieszkanie przy Placu B . B. [...] we W. oraz Placu W. [...] . W uzasadnieniu podniosła, że ma prawo do zwrotu zwaloryzowanych wpłaconych kaucji na wskazane lokale, bowiem kaucje te są jej własnością i nie można jej krzywdzić brakiem ich zwrotu, tym bardziej, że od [...] r. obowiązuje ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu Cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz 8/ skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Tym samym w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżenie czynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, jaki wyznaczają ją postanowienia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Owe akty lub czynności muszą mieć charakter publicznoprawny oraz muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku ( post. NSA z 16 września 2004r., sygn. OSK 247/04, ONSAiWSA 2004r. z.2, poz. 30). Chodzi tu przy tym o uprawnienia lub obowiązki o charakterze administracyjno-prawnym, ponieważ wojewódzki sąd administracyjny sprawuje sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej. Nie mieszczą się zatem w tym znaczeniu wszelkie przejawy działania organów administracji publicznej podlegające kwalifikacji jako czynności prawne w rozumieniu przepisów prawa cywilnego (por. post. NSA, sygn. I SA 264/97,ONSA 1997, nr 4, poz.182, uchwała NSA 7 sędziów, sygn. FPS 2/97, ONSA 1997, nr 4, poz. 147). Jak wynika z pisma stanowiącego uzupełnienie skargi, skarżąca domaga się ustalenia, co stało się z uiszczonymi przez nią opłatami za czynsz i media, wpłaconymi w związku zamieszkiwaniem w mieszkaniach komunalnych w latach [...] , oraz wycofania jej sprawy z Centrum Egzekwowania Należności Trudnych, wszczętej w związku z brakiem płatności za najem lokalu. W świetle przedstawionych powyżej rozważań należy stwierdzić, iż sprawy te jako związane z istnieniem stosunku zobowiązaniowego, w tym przypadku dłużnik -wierzyciel, nie należą do kompetencji sądu administracyjnego. A. S. żąda również zasądzenia od Gminy W. zwrotu kwot wpłaconych kaucji mieszkaniowych z tytułu najmu mieszkań komunalnych. Należy podkreślić, że zarówno zawarcie umowy najmu, która ze swej natury należy do czynności z zakresu prawa cywilnego, jak i związane z nią wszelkie roszczenia stron są regulowane przepisami Kodeksu Cywilnego. Brak jest bowiem określonej normy, na gruncie obowiązujących przepisów prawa administracyjnego, wyznaczającej podmiotowi w tym przypadku Prezydentowi Miasta, określone zachowanie się w odniesieniu do wnioskodawcy. Zatem analizując wymieniony na wstępie katalog spraw należało uznać, iż wszystkie żądania skargi, w tym również wnioskowana przez stronę skarżącą czynność w postaci zwrotu od Gminy W. jako właściciela, określonych kwot pieniężnych wpłaconych z tytułu najmu wskazanych na wstępie lokali komunalnych nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzecznictwa , sąd administracyjny jest właściwy w sprawach z zakresu administracji publicznej, z wyłączeniem tych, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne (B.Adamiak , J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sadowoadminstracyjne, Warszawa 2005, s.380) W tej sytuacji skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) u.p.s.a.