IV SA/Wr 282/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie. | Przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na pozostawienie podania bez rozpoznania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. strona zwróciła się do Komendanta Powiatowego Policji w J. o wydanie decyzji w indywidualnej sprawie, poruszając temat równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, równoważnika pieniężnego za brak lokalu, sortów mundurowych, dodatku rodzinnego, dodatku za przejazd, uposażenia funkcjonariuszy. Pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. (doręczonym stronie w dniu 25 stycznia 2016 r.) Komendant Powiatowy Policji wezwał stronę do usunięcia braków podania z dnia 4 stycznia 2016 r. przez dokładne sprecyzowanie żądania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Jednocześnie pouczono stronę, że niezastosowanie się do wezwania we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W odpowiedzi na to wezwanie strona pismem z dnia 5 lutego 2016 r. powołała szereg przepisów prawa oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Pismem z dnia 17 lutego 2016 r. strona złożyła do Komendanta Powiatowego Policji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z uwagi na niezałatwienie sprawy w terminie, powołując m. in. art. 35, art. 36, art. 38 k.p.a. W dniu 8 marca 2016 r. do Komendanta Powiatowego Policji wpłynęło zażalenie strony z dnia 6 marca 2016 r., skierowane do "organu administracji publicznej wyższego stopnia we W.", w którym strona powołuje m. in. art. 37, art. 61a i art. 64 k.p.a. Strona wskazała, że organ pozostaje w bezczynności, nie podjął czynności, nie wydał aktu, nie zakończył postępowania administracyjnego, nie załatwił sprawy w terminie. Pismem z dnia 9 marca 2016 r. (data wysłania 11 marca 2016 r.) Komendant Powiatowy Policji poinformował stronę w związku z pismem strony z dnia 17 lutego 2016 r., że podanie z dnia 4 stycznia 2016 r. zostało pozostawione bez rozpoznania. Organ wyjaśnił, że pismo strony z dnia 5 lutego 2016 r. nie daje możliwości ustalenia treści żądania podania. Dlatego też na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. podanie zostało pozostawione bez rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a, po rozpoznaniu zażalenia z dnia 6 marca 2016 r., stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Organ wyjaśnił, że z art. 64 k.p.a nie wynika, aby w przypadku pozostawienia podania bez rozpoznania przysługiwało stronie zażalenie. W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 24 kwietnia 2016 r., skierowanym do "organu administracji państwowej wyższego stopnia, Pan Komendant Główny Policji w Warszawie", strona powołuje m. in. art. 37, art. 61a i art. 64 k.p.a. Strona wskazała, że organ pozostaje w bezczynności, nie podjął czynności, nie wydał aktu, nie zakończył postępowania administracyjnego, nie załatwił sprawy w terminie. Powyższe "zażalenie" zostało przekazane do WSA we Wrocławiu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji przy piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Komendant Wojewódzki Policji błędnie zakwalifikował zażalenie skarżącego z dnia 6 marca 2016 r. jako zażalenie na pozostawienie sprawy bez rozpoznania, złożone w trybie art. 141 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie. Należy bowiem zauważyć, że zażalenie strony z dnia 6 marca 2016 r. wpłynęło do Komendanta Powiatowego Policji w dniu 8 marca 2016 r. Dopiero po otrzymaniu tego zażalenia, Komendant Powiatowy Policji poinformował skarżącego w piśmie z dnia 9 marca 2016 r. (data wysłania 11 marca 2016 r.) w związku z pismem strony z dnia 17 lutego 2016 r., że podanie skarżącego z dnia 4 stycznia 2016 r. zostało pozostawione bez rozpoznania. Tak więc w dniu 6 marca 2016 r. skarżący nie był poinformowany przez Komendanta Powiatowego Policji o pozostawieniu jego podania bez rozpoznania, a także nie otrzymał jeszcze odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 lutego 2016 r., złożone ze względu na niezałatwienie w terminie podania z dnia 4 stycznia 2016 r. Dlatego też w stanie faktycznym sprawy zbyt daleko idące było więc zakwalifikowanie zażalenia z dnia 6 marca 2016 r. jako zażalenie na pozostawienie sprawy bez rozpoznania. Także treść zażalenia z dnia 6 marca 2016 r. nie wskazuje, aby zamiarem strony było złożenie zażalenia na podstawie art. 141 § 1 k.p.a. na pozostawienie sprawy bez rozpoznania. Należy również zauważyć, że w zażaleniu z dnia 6 marca 2016 r., skierowanym do "organu administracji publicznej wyższego stopnia we W.", skarżący powołuje m. in. art. 37 k.p.a. Strona wskazała, że organ pozostaje w bezczynności, nie podjął czynności, nie wydał aktu, nie zakończył postępowania administracyjnego, nie załatwił sprawy w terminie. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Treść zażalenia wyraźnie wskazuje, że intencją skarżącego było złożenie zażalenia na niezałatwienie w terminie przez Komendanta Powiatowego Policji jego podania z dnia 4 stycznia 2016 r. oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 lutego 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji nie zasadnie zakwalifikował zażalenie skarżącego z dnia 6 marca 2016 r. jako zażalenie na pozostawienie sprawy bez rozpoznania, złożone w trybie art. 141 § 1 k.p.a., a następnie bezpodstawnie stwierdził niedopuszczalność tego zażalenia. Ponownie rozpoznając zażalenie skarżącego z dnia 6 marca 2016 r., złożone na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., organ zobowiązany będzie do zbadania, czy zażalenie to jest uzasadnione i do ewentualnego wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 37 § 2 k.p.a. Stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.