IV SA/Wr 283/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Henryk Ożóg, sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi D. Ż. na pismo Kierownika Działu Departamentu Nieruchomości i Eksploatacji Urzędu Miejskiego W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu socjalnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 marca 2017 r., Nr [...] skierowanym do skarżącego D. Ż., Kierownik Działu Departamentu Nieruchomości Urzędu Miejskiego W. poinformował, że wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego z tytułu pozostawania w niedostatku wraz ze złożoną ankietą został poddany procedurze weryfikacyjnej w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2013 r. poz. 4430). Łączna liczba uzyskanych punktów wyniosła: 3. Wyjaśniono także, że osoby samotne oraz rodziny 2-, 3-osobowe, które zostały ujęte na opracowanej przez Wydział liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umów najmu lokali socjalnych uzyskały od 21 do 35 punktów, natomiast rodziny 4- osobowe i większe uzyskały od 27 do 43 punktów. Wskazano ponadto, że sprawa skarżącego może być rozpatrywana podczas procedury weryfikacyjnej związanej z opracowaniem kolejnej listy przydziału lokali socjalnych. Ponownie zostaną wówczas wysłane ankiety weryfikacyjne wraz ze szczegółowymi informacjami na temat przebiegu weryfikacji wniosków, jak również terminem złożenia dokumentacji. Jednocześnie przypomniano o konieczności powiadamiania Wydziału o wszelkich zmianach dotyczących złożonego wniosku, a w szczególności o zmianie adresu kontaktowego oraz wysokości uzyskiwanego dochodu. W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżący w skierowanym do Wydziału Lokali Mieszkalnych we W. piśmie z dnia 23 marca 2017 r., zatytułowanym "Wniosek" opisał swoją sytuację osobisto-rodzinną, wskazując, że powołana uchwała Rady Miejskiej ma na celu wspierać i pomagać właśnie takim osobom jak On. Skarżący wyjaśnił, że od 12 lat przebywa w Zakładzie Karnym, a do końca kary pozostało Mu 13 lat, dodając, że w 2020 roku może ubiegać się o przedterminowe warunkowe zwolnienie. Nadto podkreślił, że od stycznia 2011 roku cały czas kontynuuje naukę i ukończył już Zasadniczą Szkołę Zawodową 2-letnią w zawodzie malarz-tapeciarz oraz Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, zdobywając tym samym wykształcenie. W chwili obecnej uczy się w zawodzie kucharza (2-letni kurs), który ukończy w 2018 roku. Wskazał, że przedstawił zaświadczenie o braku środków finansowych oraz braku zatrudnienia, a przyznana ilość punktów "3" ma jedynie zdaniem skarżącego na celu cyt.: "odbicie piłki, bym się odczepił na przyszłość". W dalszej części pisma, skarżący wyjaśnił, że we W. zamieszkuje od 1966 roku, stąd ma prawo do godnego życia, zwłaszcza że są mieszkania socjalne choćby przy ul. [...]. Podkreślił, że wnioskował jedynie o pokój z kuchnią i łazienką. Zdaniem skarżącego, gdyby nie został aresztowany w 2005 roku to prawdopodobnie mieszkanie przy ulicy [...] (po zmarłym ojcu w 2003 roku), byłoby już jego. Poddniósł przy tym, że choć tam mieszkał od 1970-1987, będac zameldowanym na pobyt stały, został wymeldowany bez poinformowania go o tym fakcie. Zamieszkiwał także przy ul. [...]. Skarżący oświadczył, że decyzję pozostawi w/w Urzędowi oraz cyt.: "P. Aniu właśnie Pani, by podjęła decyzję słuszną, by mnie nie zbywać w istotnej sprawie bo to moja przyszłość". Zastępca Dyrektora Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego W. w odpowiedzi na powyższe pismo skarżącego, w piśmie z dnia 25 kwietnia 2017 r., Nr [...]. wyjaśnił, że warunkiem uzyskania lokalu z zasobu mieszkaniowego Gminy Wrocław jest uprzednie zakwalifikowanie wnioskodawcy na listą osób, które w danym roku mogą uzyskać lokal socjalny z tytułu pozostawania w niedostatku. Wskazano, że w odniesieniu do wszystkich wnioskodawców procedura związana z rozdziałem mieszkań jest taka sama i wynika z przepisów prawa miejscowego, które nie przewiduje priorytetowego traktowania wnioskodawców. Odnosząc się natomiast do poruszanej kwestii terminu przydziału takiego lokalu wyjaśniono, iż sytuacja życiowa wnioskodawców ulega zmianie, a ma to wpływ na sposób oceny spraw, nie jest zatem możliwe określenie terminu, w jakim danemu wnioskodawcy przydzielony zostanie lokal socjalny z zasobu Gminy W. oraz czy zostanie z nim zawarta umowa najmu. Nadto zaznaczono, że przydział lokalu socjalnego, o jaki się ubiega wnioskodawca, może nastąpić wyłącznie w oparciu o obowiązujące przepisy, które nie przewidują indywidualnego trybu rozpatrywania tego typu spraw. Dlatego też Wydział nie ma możliwości przyjścia z pomocą i wskazania lokalu socjalnego w trybie innym niż obowiązujący. Dalej stwierdzono, że mimo pełnego zrozumienia niewątpliwej trudnej sytuacji w jakiej się obecnie znajduje skarżacy, brak jest prawnych możliwości przydzielenia takiego lokalu, bowiem jest to podyktowane wyłącznie zobowiązaniem gminy do działania w ramach obowiązujących przepisów. W dniu 27 kwietnia 2017 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga D. Ż. dotycząca, jak to określił w/w, cyt.: "decyzji odmowy przydziału mieszkania socjalnego przez WLM we W. z dnia 07.03.2017 roku o sygn.[...].". W jej uzasadnieniu skarżący ponowił argumentację zawartą w opisanym wyżej piśmie z dnia 23 marca 2017 r. dodatkowo podnosząc, że wnioski o przydział mieszkania socjalnego po opuszczeniu zakładu karnego zaczął składać w maju 2016 r. Nadmienił – podobnie, jak wcześniej, że w Zakładzie Karnym przebywa od 2005 roku, a przewidziany koniec kary przypada mu na rok 2031, lecz o przedterminowe warunkowe zwolnienie może ubiegać się w 2020 roku, a w przypadku udzielenia mu przez sąd warunkowego zwolnienia może wyjść wcześniej, lecz problem tkwi zdaniem skarżącego w niekompetencji Wydziału Lokalowego, który w piśmie z dnia 7 marca 2017 roku poinformował go, że uzyskał 3 punkty czyli za mało by być wpisanym na listę oczekujących na mieszkanie socjalne. W dalszej części skargi, podkreślił, że w Zakładzie Karnym kontynuuje dalszą naukę na kursie dwuletnim – kucharza, ukończył już ZSZ-2 letnią i zdobył zawód – malarz-tapeciarz oraz ukończył 3-letnie liceum. Stara się o pracę zarobkową, lecz z powodu ograniczonych miejsc pracy, a także z uwagi na wyrok ma w związku z tym ograniczone możliwości, choć ciągle składa prośby o pracę. Zdaniem skarżącego, nie jest Jego winą, że nie pracuje odpłatnie, a wpisanie na listę oczekujących na mieszkanie socjalne nie może być problemem stałym, a ciągłe utrudnianie mu wpisu na listę osób oczekujących na mieszkanie socjalne prowadzić może do tego, że nigdy nie otrzyma mieszkania. Dalej skarżący oświadczył, że cyt.: "Nie żąda willi, a jedynie bym po wyjściu z więzienia, być może wcześniej mógł godnie funkcjonować w społeczeństwie i godnie żyć, a przecież nie zamieszkam na ławce w parku, bo co to za życie i bez przyszłości na cokolwiek. Wydział Lokali Mieszkalnych nie zamierza mi pomóc, a jedynie przesyłając mi pisma odmowy chce mnie zniechęcić i doprowadzić do tego bym się odczepił od nich, ale ja nie zamierzam rezygnować i stąd moja skarga do Sadu wojewódzkiego by zechciał mi pomóc w sprawie przyznania mi mieszkania socjalnego. W przyszłości chcę mieć świadomość i spokój umysłowy, że będąc na liście oczekujących mam jakąkolwiek szansę, a na razie to mam jedynie niepokój.". W odpowiedzi na skargę, Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie, podkreślając, że skarżący nie formułuje precyzyjnie swoich zarzutów, wskazuje, że nie został wpisany na listę oczekujących na mieszkanie socjalne posługując się sformułowaniami "decyzji odmowy przydziału mieszkania socjalnego", "utrudnianie mi wpisu na listę osób oczekujących na mieszkanie socjalne". Skarżący nie kwestionuje jednak w treści skargi konkretnego aktu - zarządzenia Organu w zakresie zapewniania lokali socjalnych z zasobu Gminy, jak i dotychczas nie wzywał Organu do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego takim zarządzeniem. Nadto organ wskazał, że zasady wynajmowania lokali mieszkalnych, w tym lokali socjalnych, przez Gminę W. sprecyzowane zostały uchwałą Nr XXXVII/2420/05 Rady Miejskiej W. z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2013r., poz. 4430). Uchwała określa kryteria uprawniające członków wspólnoty samorządowej W. do ubiegania się o lokal socjalny z tytułu pozostawania w niedostatku. Postępowanie w sprawie zawarcia umowy najmu takiego lokalu rozpoczyna złożenie wniosku mieszkaniowego. Z kolei umowy najmu lokali socjalnych zawierane są z wnioskodawcami, których nazwiska zostały ujęte na liście osób zakwalifikowanych do otrzymania takiego lokalu. Lista osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego opracowywana jest w każdym roku w ramach procedury obejmującej ocenę punktową uaktualnionych wniosków dokonywaną zgodnie z załącznikiem do w/w uchwały. O ujęciu na liście (a wcześniej w projekcie listy) decyduje wyłącznie liczba uzyskanych punktów. Zarówno projekt listy, jak i lista osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu zatwierdzana jest w drodze zarządzenia Prezydenta W. i podawana do publicznej wiadomości. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że w dniu 1 stycznia 2016r. do Wydziału Lokali Mieszkalnych Urzędu Miejskiego W. wpłynął wniosek D. Ż. o najem lokalu socjalnego z tytułu pozostawania w niedostatku, który zarejestrowano pod nr [...] Wniosek ten, uaktualniony ankietą weryfikacyjną, poddano ocenie punktowej w ramach wdrożonej w dniu 20 maja 2016 r. procedury opracowania listy osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Uzyskana przez skarżącego punktacja (3 pkt) była niewystarczająca do ujęcia go na zatwierdzonej Zarządzeniem Nr 6160/17 Prezydenta W. z dnia 19 stycznia 2017r. liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umów najmu lokali socjalnych, na której ujęto, w części dotyczącej osób samotnych oraz rodzin 2-, 3- osobowych, wnioskodawców którzy uzyskali od 21 do 35 punktów. O braku możliwości ujęcia na liście z zaznaczeniem, że wniosek skarżącego może być przedmiotem rozpatrzenia podczas następnej analogicznej procedury D. Ż. został poinformowany pismami z dnia 7 marca 2017 r. i 25 kwietnia 2017 r. Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale tegoż Sądu z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt I OPS 4/08, zgodnie z którym, rozpatrywanie i załatwianie wniosków o najem lokali jest zadaniem, którego realizacja polega na dokonaniu oceny, czy określona osoba, będąca członkiem wspólnoty samorządowej może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych w drodze zakwalifikowania do kręgu osób, z którymi może być zawarta umowa najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest to sprawa rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej, ani sprawa załatwiana w drodze aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ nie dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z przepisu prawa. Rozstrzygnięcie w tym zakresie pozostaje jednak aktem z zakresu administracji publicznej, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016 poz. 446) i art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Etap ten jest wykonywaniem publicznoprawnych zadań gminy i poprzedza drugi etap postepowania dotyczącego udzielenia pomocy mieszkaniowej obejmujący czynności zmierzające do zawarcia umowy najmu lokalu z konkretną osobą, które mają już charakter cywilnoprawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest także właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art.227 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje jedynie stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz.1066) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369), kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w dziale IV, V, i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postanowień, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publ.; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w dziale IV, V, i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postanowień, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższa regulacja oznacza, że skarga do sądu administracyjnego dopuszczalna jest tylko w zakresie określonym w cyt. wyżej art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Istotne jest w niniejszej sprawie to, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, a jak określił to sam skarżący w skardze jest, cyt.: "decyzja odmowy przydziału mieszkania socjalnego przez WLM we W. z dnia 07.03.2017 roku o sygn. WLM-LM. 7142.68.2016.AK.". Niewątpliwe jest zatem, że przedmiot sporu, a to kwestia związana z przyznaniem lokalu socjalnego, swój byt wywodzi z regulacji określonej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz.1610 ), ustanawiającej zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. I tak ustawa ta w art. 4 stanowi, że tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy (ust. 1). Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (ust. 2). Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem sądów administracyjnych, kwestie związane z najmem lokali komunalnych reguluje generalnie prawo cywilne. Natomiast kontroli sądu administracyjnego podlega jedynie - jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż akt prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej – uchwała, zarządzenie uprawnionego organu gminy wydana w sprawie zakwalifikowania wnioskodawcy do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie z nimi umowy najmu lokalu mieszkalnego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Uchwała ta nie jest decyzją administracyjną, gdyż ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nie daje podstaw do przyjęcia takiej formy prawnej dla załatwiania ww. sprawy. Jest ona zaś aktem, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwałę NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, ONSAiWSA z 2008 r. nr 6, poz. 90 oraz wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1735/12, lex nr 1360821). Podkreślić przy tym należy, że w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy, odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)." Z faktu, że zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy nie wynika, aby gmina czyniła to w formach przewidzianych dla działań organu administracji publicznej, tj. w formach aktów administracyjnych wydanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast z w/w ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego wynika natomiast, że kwestie związane z najmem lokali komunalnych są załatwiane w formie cywilnoprawnej i wszelkie spory w takim przypadku rozstrzygać powinny sądy powszechne. Kontroli sądu administracyjnego podlega jedynie - podjęty przez uprawniony do tego organ gminy (w mieście W. - Prezydent W.) akt o zakwalifikowaniu, bądź odmowie zakwalifikowania i umieszczenia wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jako akt z zakresu administracji publicznej, a o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak to już wyżej Sąd zauważył, z jednoznacznie oznaczonego przez skarżącego przedmiotu skargi wynika, że przedmiotem zaskarżenia do tut. Sądu, skarżący uczynił skierowane do Niego pismo Kierownika Działu Departamentu Nieruchomości Urzędu Miejskiego W. z dnia 7 marca 2017 r., Nr [...] , nazwane przez skarżącego błędnie "decyzją". Mając na względzie treść tegoż pisma, jak i funkcję sprawowaną przez osobę, która to pismo podpisała, przyjąć należy, że pismo to było jedynie pismem informującym skarżącego o ilości punktów, uzyskanych w wyniku oceny Jego wniosku i ankiety, równocześnie stanowiąc jedynie wyjaśnienie wnioskującemu stanu faktycznego i prawnego sprawy w zakresie zgłoszonego żądania - przyznania lokalu socjalnego, co nie jest równoznaczne z wydaniem rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie. Istotne jest przy tym, że powyższe pismo z dnia 7 marca 2017r. nie mieści się w katalogu wymienionych w cyt. wyżej art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzji, postanowień, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko Sądu niewątpliwie zdeterminowane zostało: z jednej strony postanowieniami wymienionej wyżej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, a z drugiej strony postanowieniami podjętej na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w/w ustawy uchwały Nr XXXVII/2420/05 Rady Miejskiej W. z dnia 21 kwietnia 2005r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W. (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego z 2013 r., poz. 4430), będącej aktem prawa miejscowego, a co za tym idzie mogącej byc zatem przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Istotne jest przy tym, że powołana wyżej uchwała określająca tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy wyodrębnia dwa etapy procedury zmierzającej do umownego nawiązania stosunku najmu lokalu. I tak w pierwszym etapie przy rozpatrywaniu wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu komunalnego, organ ustala, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie, że wnioskodawca spełnia określone wymagania skutkuje umieszczeniem kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie z nimi umowy najmu lokalu mieszkalnego. Organ podejmuje w tym przedmiocie stosowną uchwałę lub zarządzenie. Kolejnym etapem procedury mającej już stricte cywilistyczny charakter jest nawiązanie stosunku najmu lokalu z osobą zakwalifikowaną. W tym miejscu należy przywołać jeszcze raz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, w której to jednoznacznie przyjęto, że tylko zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu (ewentualnie też skreślenie z listy) jest aktem należącym do kategorii aktów z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. i jedynie ta materia podlega ocenie legalności poddanej kognicji sądów administracyjnych. Pozostałe kwestie należą do właściwości sądów powszechnych (tak NSA w postanowieniu z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1279/15). W niniejszej sprawie, będące przedmiotem skargi opisane wyżej pismo z dnia 7 marca 2017 r., po pierwsze nie było aktem organu gminy, a po drugie nie obejmowało stricte odmowy zakwalifikowania skarżącego na listę osób do zawarcia umowy najmu. Stanowiło jedynie - jak to już wyżej Sąd podkreślił, informację o ilości punktów, uzyskanych w wyniku oceny wniosku i ankiety skarżącego w sprawie zgłoszonego żądania o przydział lokalu socjalnego. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, wniesiona przez D. Ż. skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych to zatem względów, Sąd orzekł jak na wstępie.