IV SA/Wr 289/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), Sędzia (del.) WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko, Asesor WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia pozostawania bez pracy wskutek represji politycznych oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych – zwany dalej Kierownik Urzędu, na podstawie art. 117 ust. 4 w zw. z art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. nr 162, poz. 1118 z późn. zm.) art. 22 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o Kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002, Nr 42, poz. 371 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił M. R. potwierdzenia, iż w okresach: od [...] roku do [...] roku, od [...] roku do [...] roku, [...]roku do [...] roku, od [...] roku do [...] roku, od [...] roku do [...] roku i od [...] roku do [...] roku pozostawał bez pracy na skutek represji politycznych. W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu wskazał, iż przedstawiony przez wnioskodawcę materiał dowodowy potwierdza, że w/w okresach pozostawał bez pracy. Nie daje on jednak podstaw do stwierdzenia, że rozwiązanie umowy nastąpiło w związku ze stosowaniem wobec wnioskodawcy represji politycznych oraz że w okresie objętym wnioskiem odmawiano mu zatrudnienia ze względów politycznych. Ponadto w nadesłanym do Urzędu zaświadczeniu Powiatowego Urzędu Pracy we W. z dnia [...]roku, wnioskodawca umieścił dopisek: "nie brałem czynnego udziału w tym czasie w demontażu PRLu". W "odwołaniu" od powyższej decyzji M. R. wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Urzędu po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawie art. 127 § 3, 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 117 ust. 4 w zw. z art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. Nr [...] odmawiającą M. R. potwierdzenia okresów pozostawania bez pracy na skutek represji politycznych. W motywach orzeczenia wskazano, iż strona na okoliczność pozostawania bez pracy przedstawiła następujące dowody: kopię zaświadczenia Wojskowej Komisji Uzupełnień T. G. z dnia [...] roku poświadczającego odbycie służby wojskowej, kopię książeczki wojskowej, kopię orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającego niezdolność do służby wojskowej w czasie pokoju, kopię kwestionariusza dotyczącego okresów składkowych i nieskładkowych z dnia [...]roku, kopię świadectwa pracy BS i PPUE "[...]" z [...] roku, kopię zawiadomienia o zwolnieniu z pracy w Biurze Projektów Kolejowych z dnia [...] roku, kopię skierowania do Z.O.Z. z dnia [...] roku celem wydania orzeczenia o możliwości wykonywania zawodu technika telekomunikacji, kopię decyzji Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z dnia [...]roku, zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy we W. poświadczające, iż strona jest zarejestrowana w tym Urzędzie od dnia [...] roku jako osoba bezrobotna, kopię legitymacji ubezpieczeniowej potwierdzającej okresy zatrudnienia strony od [...] roku. Kierownik Urzędu stwierdził, iż niniejsze dowody potwierdzają pozostawanie strony bez pracy. Natomiast w aktach sprawy brak jest dowodów, które wskazywałyby, iż pozostawanie bez pracy miało charakter represji politycznych. Jedną z przesłanek, których spełnienie warunkuje możliwość potwierdzenia przez Kierownika Urzędu okresu niewykonywania pracy na podstawie art. 7 pkt 4 ustawy jest przedstawienie dowodów potwierdzających okresy pozostawania bez pracy "na skutek represji politycznych". Zdaniem Kierownika Urzędu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednak przyjąć, by okresy pozostawania strony bez pracy miały charakter represji, o których mowa w art. 7 ust. 4 ustawy. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł "o przyznanie uprawnień do 5-letniego okresu, jako okres nieskładkowy do emerytury ZUS". W uzasadnieniu skargi skarżący ustosunkował się do orzeczenia Wojskowej Komisji Lekarskiej z 1964r. o niezdolności do pełnienia służby wojskowej które w jego ocenie uniemożliwiało znalezienie zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono, iż wojskowe orzeczenie o niezdolności do służby nie było represją polityczną. Jak wynika bowiem z dokumentów przedstawionych przez Stronę miało ono podłoże czysto medyczne. Wprawdzie orzeczenie to mogło w pewnym sensie utrudnić stronie znalezienie pracy w zawodzie – uznanie tego za represję polityczną było by wnioskiem zbyt daleko idącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola obejmuje zatem materialną i formalną prawidłowość zaskarżonego aktu. Orzeczenia sądu administracyjnego mają charakter kasacyjny a nie merytoryczny. Oznacza to, iż Sąd nie przyznaje określonych uprawnień jak i nie odmawia ich przyznania. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118 z późn. zm.). Według art. 7 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy okresami nieskładkowymi są m.in. niewykonywania pracy w okresie przed dniem 4 czerwca 1989r. na skutek represji politycznych, nie więcej jednak niż 5 lat. Zgodnie z art. 117 ust. 1 powołanej ustawy okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7, mogą być uwzględnione, jeżeli zostały udowodnione dokumentami (zaświadczeniami) lub wpisane w legitymacji ubezpieczeniowej bądź uznane orzeczeniem sądu, z uwzględnieniem ust. 3 i 4 tegoż przepisu. W myśl ust. 4 art. 117 powyższej ustawy okresy o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10 i art. 7 ust. 4 mogą być udowodnione dokumentami lub zeznaniami świadków. Oceny tych dokumentów i zeznań dokonuje w drodze decyzji, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zgodnie z przepisami o Kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Przesłanką ustawową warunkującą potwierdzenie przez Kierownika Urzędu niewykonywania pracy przed dniem 4 czerwca 1989r. jest udokumentowanie okresu pozostawania bez pracy na skutek represji politycznych. Analiza treści dowodów przedstawionych w sprawie dowodzi, iż skarżący pozostawał bez pracy przed dniem [...]r. Natomiast dowody te nie dają podstaw do stwierdzenia, iż niewykonywanie pracy miało charakter represji politycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o Kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. W myśl bowiem art. 4 ust. 1 powołanej ustawy represjami są okresy przebywania: 1) z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych: a) w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady, b) w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. c) innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. 2) z przyczyn narodowościowych i masowych w gettach, 3) z przyczyn politycznych, religijnych i narodowościowych: a) w więzieniach oraz poprawczych obozach pracy i poprawczych koloniach pracy podległych Głównemu Zarządowi Obozów i Kolonii Poprawczych NKWD, a od marca 1946, NWD ZSRR, b) na przymusowych zesłankach i deportacji w ZSRR 4) w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski na mocy skazania w latach 1944-1956, na podstawie przepisów wydanych przez władze polskie, przez sądy powszechne, wojskowe i specjalne albo w latach 1944-1956 bez wyroku – za działalność polityczną, bądź religijną związaną z walką o suwerenności i niepodległość. 2. Przepisy ustawy stosuje się także do osób, które jako dzieci zostały odebrane rodzicom w celu poddania eksterminacji lub w celu przymusowego wynarodowienia. W niniejszej sprawie nie została zatem spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w przepisie art. 7 ust. 4 cyt. na wstępie ustawy. W świetle powyższego należało także stwierdzić, iż Kierownik Urzędu dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wobec tego brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją pierwszoinstancyjna decyzja nie naruszyły prawa w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Ponieważ skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstawa należało ją oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).