IV SA/Wr 290/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, zażalenia H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 290/14, odrzucające skargę kasacyjną H. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 290/14, oddalającego skargę H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zmiany decyzji oraz ustalenia wysokości zasiłku stałego postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 22 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 290/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez H. K. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) od wyroku tegoż Sądu z 8 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 290/14, oddalającego skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...], nr [...], w przedmiocie zmiany decyzji oraz ustalenia wysokości zasiłku stałego. Opisane powyżej postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 stycznia 2015 r. Pismem z 18 stycznia 2015 r., nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 20 stycznia 2015 r., uzupełnionym następnie pismem z 11 lutego 2015 r., skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzone przez siebie osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Stosownie natomiast do treści art. 194 § 4 zd. 1 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątek od tej zasady sformułowany w odpowiednio stosowanym art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a dopuszcza możliwość sporządzenie zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami a także w sprawach własności przemysłowej odpowiednio przez doradców podatkowych oraz rzeczników patentowych. W rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone osobiście przez skarżącego, który – co wynika z treści pisma – pomimo świadomości istnienia obowiązku sporządzenia zażalenia przez podmiot do tego uprawniony, o czym – jak sam wskazuje – został skutecznie pouczony, postanowił jednakże samodzielnie zainicjować postępowanie przed sądem drugiej instancji. Stąd też nie ma wątpliwości, że zażalenie nie spełnia ustawowego wymogu sporządzenia go przez profesjonalnego pełnomocnika, zaś skarżący nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. W tej sytuacji, na podstawie art. 178 w zw. z art. 198 p.p.s.a., zażalenie – jako niedopuszczalne – należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.