IV SA/Wr 290/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] lutego 2015r., sygn. akt [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 149), po rozpatrzeniu odwołania P. R. od decyzji Prezydenta Miasta W. [...], z dnia [...] stycznia 2015r., orzekającej o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 1 grudnia 2014r. zaskarżoną decyzję utrzymuję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że zaskarżoną decyzją orzeczono o odmowie uznania P. R. za osobę bezrobotną z dniem 1 grudnia 2014r. z uwagi na fakt, iż w dniu rejestracji posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, a tym samym nie spełniał definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 149). Zainteresowany odwołał się od tej decyzji i wniósł o przyznanie statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 grudnia 2014r. Podniósł, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem art. 35 kpa, w związku z czym powinna być uznana za nieważną, a odwołujący automatycznie uznany za bezrobotnego z prawem do zasiłku. Skarżący zarzucił, że podany powód odmowy w żaden sposób nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podał, że wniosku o rejestrację działalności gospodarczej nie składał od maja 1992r., a działalność gospodarczą po dacie 31 maja 1994r. zawiesił i nie wznowił jej do dnia zamknięcia tj. 16 grudnia 2014r. Odwołujący wskazał także, że data zamknięcia, nie zawieszenia działalności gospodarczej, na którą powołuje się organ pierwszej instancji, tj. 16 grudnia 2014r., jest datą zamknięcia spowodowaną przez polecenie pracowników urzędu pracy. Według zainteresowanego, Powiatowy Urząd Pracy we W. nie realizuje swoich statutowych zadań, a jego pracownicy niezgodnie z ustawa żądali od strony dowodu zamknięcia działalności gospodarczej twierdząc, że dokument ten jest niezbędny do rejestracji. Strona twierdzi również, że wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej jest dla niego niekorzystne, ponieważ w przypadku chęci ponownego rozpoczęcia działalności będzie musiał przejść całą procedurę wraz z kosztami. Dodatkowo nie będzie się mógł legitymować firmą z datą założenia z roku 1992r. Zainteresowany twierdzi także, że w żaden sposób nie naruszył art. 233 KK, bowiem w dniu zgłoszenia do rejestracji nie prowadził działalności gospodarczej. Jak dalej wskazał, w związku za znacznym upływem czasu od zawieszenia działalności gospodarczej, firma nie widniała w systemie elektronicznym Urzędu Miasta, a pojawiła się tam po zamknięciu działalności spowodowanej żądaniami urzędników z urzędu pracy. Według odwołującego, całkowicie pominięto fakt, że przyczyną zgłoszenia się do rejestracji było zakończenie stosunku pracy który trwał od 1 sierpnia 1998r. do 31 sierpnia 2014r., a nie z powodu zwieszenia działalności gospodarczej. Organ na podstawie akt sprawy ustalił, że zainteresowany zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy we W., celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna w dniu 1 grudnia 2014r. W oświadczeniu rejestrowanego z dnia 1 grudnia 2014r. wskazał, że nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. W trakcie czynności rejestracyjnych na podstawie informacji uzyskanych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP (zwanej dalej CEIDG), organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 15 maja 1992r. strona dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, który posiada status "aktywny". W dniu 16 grudnia 2014r., podczas kolejnej weryfikacji danych potwierdzonych wydrukiem, z CEIDG, organ pierwszej instancji ustalił, że Pan P. R. posiadał wpis do CEIDG, gdzie jako datę rozpoczęcia działalności wskazano 15 maja 1992r., zaś jako datę wykreślenia wpisu 16 grudnia 2014r. Powołany wpis nie wskazywał żadnych okresów zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Strona dodatkowo przedstawiła w dniu 17 grudnia 2014r. zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział we W. z dnia 15 lipca 1998r., z którego wynika, że podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie - transport bagażowy w okresie od dnia 18 maja 1992r. do 31 maja 1994r. i składki z w/w okresy zostały opłacone. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 19 grudnia 2014r. wystąpił do Urzędu Miejskiego W. o przesłanie dokumentów źródłowych tj. wniosku o dokonanie wpisu i wniosku o wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej Pana P. R. Jednocześnie, pismem z dnia 23 grudnia 2014r. strona została powiadomiona, że zgodnie z art. 35 § 3 kpa decyzja kończąca postępowanie w przedmiotowej sprawie zostanie wydana w ciągu 2 miesięcy od dnia rejestracji, tj. do dnia 30 stycznia 2015r. Urząd Miejski W. pismem z dnia 29 grudnia 2014r., odpowiadając na powyższy wniosek poinformował, że Pan P. R. posiadał wpis nr [...] w Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta W. dokonany w dniu 15 maja 1992r., który jako wpis aktywny został przekazany do CEIDG w dniu 27 grudnia 2011r. W załączeniu do niniejszego pisma załączono wydruk z CEIDG, z którego wynika, że strona w dniu 15 maja 1992r. rozpoczęła wykonywanie działalności gospodarczej, jako datę zaprzestania wykonywania wskazała 31 maja 1994r., natomiast wpis został wykreślony z dniem 16 grudnia 2014r. Biorąc pod uwagę powyższe organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2015r. W dniu 16 lutego 2014r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji oraz pismo w którym doprecyzował swoje żądanie zawarte w piśmie z dnia 16 stycznia 2015r. Wskazał, że jego pismo należy traktować jako skargę, powołał się jednocześnie na "art. 227 w związku z art. 232 § 2 oraz 233, 235 Kodeksu Postępowania Administracyjnego". Dodał, że w związku z żądaniem pracownika urzędu pracy, w wyznaczonym terminie tj. do 17 grudnia 2014r. uzupełnił żądane dokumenty, a także dostarczył dokumenty niewymagane przez przepisy prawa, a żądane przez urząd pracy (dokumenty potwierdzające wykreślenie działalności gospodarczej, podczas gdy przepis mówi o zawieszeniu działalności) Podkreślił, że organ miał określony przepisami czas na odpowiedź na wniosek o rejestrację, a "zażalenie dotyczy przewlekłego załatwiania sprawy z przyczyn leżących po stronie urzędu zgodnie z art. 227 K.P.A.". Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 234 pkt 1 kpa w sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. W związku z tym, że skarga wniesiona przez stronę dotyczyła postępowania w sprawie odmowy uznania za osobę bezrobotną z dniem 1 grudnia 2014r., tj. w sprawie w której w dniu 16 lutego 2014r. wpłynęło do tut. organu odwołanie, skarga ta została rozpatrzona w toku postępowania odwoławczego łącznie ze złożonym odwołaniem. Analizując powyższe okoliczności organ zauważył, iż podstawą wydania zaskarżonej decyzji było niespełnienie przez stronę definicji osoby bezrobotnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którą pod pojęciem bezrobotnego należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jeżeli: (...). f) nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: - zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo - nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej, Przesłanki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej są ściśle określone w powyższym przepisie, a organ administracyjny nie ma możliwości orzekania na podstawie uznania administracyjnego. Postępowanie administracyjne sprowadza się do ustalenia, czy zostały spełnione wszystkie wyliczone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy przesłanki. Niespełnienie choćby jednej z nich powoduje odmowę uznania za osobę bezrobotną. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że strona w dniu 1 grudnia 2014r. posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie zgłosiła wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności. Tym samym nie spełniała przesłanki określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy. Co prawda, z informacji w CEIDG wynika, że strona w dniu 31 maja 1994r. zgłosiła zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej, lecz sam wpis został wykreślony dopiero w dniu 16 grudnia 2014r. Natomiast przepis art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f wyraźnie wskazuje, iż nabycie statusu osoby bezrobotnej uniemożliwia już samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jeżeli działalność ta nie została formalnie zawieszona. Podpisane przez stronę oświadczenie rejestrowanego również wskazuje na posiadanie wpisu, a nie prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto, jeżeli osoba ubiegająca się o rejestracje złożyła wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, w oświadczeniu rejestrowanego powinna także podać datę wskazaną we wniosku jako datę rozpoczęcia tej działalności oraz okres na jaki złożyła wniosek o zawieszenie wykonywania tej działalności. Wobec powyższego, jeżeli strona tak jak twierdzi w odwołaniu, zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej po 31 maja 1994r. powinna wskazać w oświadczeniu rejestrowanego okres na jaki złożyła wniosek o zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej, a następnie odpowiednio udokumentować ten fakt. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy, rejestracja osób bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Wobec powyższego, jeżeli strona powołuje się na określone fakty, w tym zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, powinna przedłożyć stosowne dokumenty potwierdzające powołane okoliczności. Pan P. R. w oświadczeniu rejestrowanego wskazał, że nie złożył wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz nie podał żadnych okresów zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Natomiast z informacji w CEIDG jednoznacznie wynikało, że odwołujący taki wpis posiadał, nie złożył wniosku o zawieszenie tej działalności i wpis został wykreślony dopiero w dniu 16 grudnia 2014r. Powyższe informacje zostały potwierdzone w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie danych osobowych z Urzędu Miejskiego W. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że skarżący w dniu 1 grudnia 2014r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, więc nie spełniał definicji osoby bezrobotnej. Tym samym badanie dalszych przesłanek niezbędnych do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, w tym analiza przedłożonych przez stronę świadectw pracy i innych dokumentów, nie ma wpływu na rozstrzygniecie. Stwierdził też, że działania organu pierwszej instancji były zgodne z prawem, bowiem przed wydaniem decyzji organ powinien, zgodnie z art. 7 oraz 77 § 1 kpa ustalić właściwy stan faktyczny i zebrać niezbędny materiał dowodowy. W związku z tym, że w trakcie czynności rejestracyjnych Pan P. R. nie przedłożył stosownych dokumentów potwierdzających wykreślenie bądź zawieszenie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a złożone przez stronę oświadczenie rejestrowanego było sprzeczne z informacją uzyskaną z CEIDG, organ I instancji obowiązany był ustalić czy w tej sytuacji zainteresowany spełniał wymogi do uznania jej za osobę bezrobotna w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy. W szczególności należało ustalić czy wpis do ewidencji działalności gospodarczej został wykreślony bądź zawieszony, a jeżeli tak to z jaką datą. Postępowania nie można było zakończyć we wcześniejszym terminie z uwagi na nieprzedłożenie przez skarżącego dokumentów i oczekiwanie ich nadesłania przez Urząd Miasta W. Ponadto sprawa miała charakter skomplikowany i zgodnie z art. 35§3 kpa termin do jej załatwienia wynosi 3 miesiące. Strona została również powiadomiona o terminie zakończenia sprawy. Ostatecznie organ stwierdził, że biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy nie można potwierdzić zarzutów strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, zaniedbaniu czy nienależytym wykonywaniu zadań. W tej sytuacji nie ma żadnych podstaw faktycznych, ani prawnych dla uznania skargi za zasadną. Skargę na powyższą decyzję złożył P. R. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Podał, że w dniu 1 grudnia 2014r. zgłosił się do Urzędu Pracy we W. celem rejestracji jako bezrobotny. Podał, że przedstawił wówczas dokument z dnia 15 grudnia 2014r. - dołączony do akt administracyjnych wydany przez ZUS, potwierdzający, że nie figuruje w ewidencji ZUS jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Na skutek żądań organu wypełniając polecenie pracownika PUP zamknął - wykreślił działalność gospodarczą. Jednakże takie żądanie nie było uzasadnione do uzyskania statusu osoby bezrobotnej wystarczy jej zawieszenie. O tym fakcie mówi broszura "Pouczenie dla osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku", a także zmiana przepisów wskazująca, że osoba, która zawiesiła działalność ma prawo uzyskać status bezrobotnego. Wskazał, że również organ odwoławczy w swojej odpowiedzi, na jego skargę potwierdził ten fakt, jednak stwierdził on, że udowodnienie zawieszenia działalności gospodarczej leży po stronie skarżącego. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że informacje podane przez stronę nie są zgodne z systemem CEIDG z uwagi na to, że w tym systemie figuruje jako osoba prowadząca działalność. W ocenie skarżącego organ zignorował fakt, że w momencie zawieszenie przez niego działalności system ten nie funkcjonował. CEIDG działa od 1 lipca 2011r., a więc w momencie zawieszenia działalności fakt ten został zgłoszony przez skarżącego zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami. Według skarżącego fakt zawieszenia działalności potwierdza również system CEIDG, bowiem działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego nie występowała w systemie do dnia 16 grudnia 2014r., a została tam wprowadzona w związku z zamykaniem, "de facto" zbytecznym, przez skarżącego działalności gospodarczej. O fakcie wprowadzenia do ewidencji działalności gospodarczej, zarejestrowanej w 1992r. poinformowała stronę urzędniczka zamykająca tę działalność. Wskazał, że również urząd rejestrujący go jako osobę bezrobotną nie miał informacji o prowadzeniu przez skarżącego działalności gospodarczej w dniu 1 grudnia 2014r. mimo dostępu do CEIDG. Skarżący zarzucił również organowi przewlekłe prowadzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości kontrolując działalność administracji publicznej oraz rozstrzygając sprawy kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2 ustawy). W postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega zatem prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takie uchybienie i wady występują. Skarga zasługiwała zatem na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2015r, poz. 149 - w brzmieniu aktualnym na dzień wydawania decyzji). Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem bezrobotnego należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a i g, lit. I, oraz osobę o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona, nieprzerwanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole (...) jeżeli : (...) f ) nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: • zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłyną, albo • nie upłynął jeszcze okres do określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Stan faktyczny w przedmiocie prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej jest niesporny. Z centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej RP (dalej CEIDG) wynika, że z w dniu 15 maja 1992r. strona dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W ewidencji tej znajduje się również wpis iż skarżący wskazał jako datę zaprzestania wykonywania działalności 31 maja 1994r. Natomiast wykreślenie wpisu nastąpiło z dniem 16 grudnia 2014r. Strona złożyła również zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 15 lipca 1998r., z którego wynika, że podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności społecznej w zakresie transport bagażowy, w okresie od dnia 18 maja 1992r. do dnia 31 maja 1994r. i składki w w/w okresie zostały opłacone. Przedmiotowy stan faktyczny oraz treść powołanego art. 2 ustawy dała organowi podstawę do uznania, że skarżący w grudniu 2014r. przed wykreśleniem wpisu nie spełnia przesłanek osoby bezrobotnej. Posiadał bowiem wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej. Nie zaistniała również sytuacja, o której mówi omawiany przepis ustawy - nie upłynął jeszcze okres do określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Skarżący w toku postępowania administracyjnego wskazał na fakt odnotowania w ewidencji działalności gospodarczej zaprzestania jej prowadzenia po 31 maja 1994r. Interpretował ten zapis i swoje w tym względzie oświadczenie jako zawieszenie prowadzonej działalności gospodarczej. Organ odwołał się do powyższego stwierdzenia, podał, że nie może dokonać kwalifikacji tego oświadczenia jako zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na to iż nie wskazano okresu na jaki strona złożyła wniosek o zawieszenie prowadzonej działalności. Według organu osoba zainteresowana winna następnie również udokumentować ten fakt, w myśl art. 33 ust. 2 ustawy. W ocenie Sądu nie można dokonać tak prostego zabiegu jak uczynił to organ " przytoczyć" aktualny stan faktyczny do aktualnie brzmiącego przepisu - art. 2 ustawy - bez dokonania oceny znaczenia oświadczenia skarżącego w oparciu, o które dokonano wpisu o zaprzestaniu prowadzenia działalności, w dniu jego złożenia. Skarżący niewątpliwie podjął określone czynności aby "aktualizować" wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Pozostaje zatem pytanie, czy w wówczas obowiązującym stanie prawnym powyższe oświadczenie wywierało skutek i o jakim charakterze. Obowiązująca wówczas ustawa z dnia 16 października 1991r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457 ze zm.) w art. 2 ust. 1 pkt 9 lit. e mówiła, że bezrobotny- oznacza to osobę zdolną do pracy i gotową do jej podjęcia w ramach stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, pozostającą bez pracy i nie uczącą się w szkole, z wyjątkiem szkół wieczorowych i zaocznych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zamieszkania rejonowym urzędzie pracy, jeżeli : nie prowadzi działalności gospodarczej lub nie podlega ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej działalności. Istotne jest również, czy w związku z oświadczeniem odnotowanym w ewidencji działalności gospodarczej, iż z dniem 31 maja 1994r. zaprzestał prowadzenie działalności gospodarczej organ powinien podjąć określone czynności, czy fakt braku jakiegokolwiek działania organu nie wpłynął ujemnie na aktualną sytuację skarżącego. Sąd zaznacza, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest pisma skarżącego, w oparciu o które dokonano zapisu, że skarżący zaprzestaje prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem Sąd nie ma możliwości dokonania pełniej oceny charakteru tegoż pisma. Organ administracyjny winien ten brak uzupełnić i zwracając się do odpowiednich jednostek posiadającej powyższy dokument. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak wyżej.