IV SA/Wr 293/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 10 kwietnia 2024 r., nr SKO 4101/14/2024 w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z 19 maja 2024 r. B. K. (dalej: strona, skarżąca) wniosła skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO) z 10 kwietnia 2024 r., nr SKO 4101/14/2024 w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. Z dołączonego do akt sprawy odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że skarżąca zmarła w dniu 7 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: ppsa), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 ppsa). W zakresie wyżej przywołanego pojęcia znajdują się więc takie prawa i obowiązki, które odnoszą się do określonych interesów konkretnej osoby ze względu na jej indywidualną sytuację i z tej przyczyny nie przechodzą na następców prawnych tej osoby. Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie był spór powstały na tle wsparcia udzielanego w ramach systemu opieki społecznej. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały bowiem wydane na podstawie przepisów ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283), w tym art. 39. Z treści wskazanego przepisu wyraźnie wynika, że prawo do otrzymania zasiłku celowego jest prawem ściśle związanym z osobą, która ubiega się o to świadczenie w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (ust. 1), bowiem zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, wyrobów medycznych i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). W sprawie prawo do otrzymania zasiłku celowego zostało przyznane stronie mocą decyzji orzekających w sprawie organów (tj. Burmistrza Strzegomia i SKO). Zatem należy stwierdzić, że prawa i obowiązki wynikające z będącej przedmiotem skargi decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie dotykają sfery prawnej innego podmiotu, lecz są związane stricte z osobą skarżącej. Zasadnym jest więc uznanie, że toczące się postępowanie sądowoadministracyjne odnosi się wyłącznie do uprawnień związanych z osobą zmarłej strony, która o wsparcie w formie zasiłku celowego ubiegała się ze względu na swoją indywidualną sytuację życiową. Ponadto wskazać trzeba, że udziału w sprawie nie zgłosiła żadna inna osoba, której interesu prawnego mógłby dotyczyć wynik tego postępowania. W związku z powyższym - zważywszy na śmierć skarżącej, która nastąpiła w toku postępowania sądowoadministracyjnego oraz biorąc pod uwagę, że przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony - postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie należało umorzyć. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.