IV SA/Wr 294/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Asesor WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody D. - Wydział Polityki Społecznej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że obydwie decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu. A. M. została decyzją z dnia [...]r. uznana od dnia [...] r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia [...] r. W dniu [...]r. A. M. zgłosiła w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. wyjazd od dnia [...] r. poza miejsce zamieszkania i podpisała oświadczenie, że została pouczona o obowiązku zgłoszenia się do urzędu przed upływem 30 dni. Na tej podstawie decyzją z dnia [...] r. wstrzymano jej wypłatę zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. W związku z tym, że A. M. nie zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w okresie 30 dni od daty wyjazdu, Starosta W. wydał decyzję z dnia [...]r., Znak [...], nr [...], pozbawiającą A. M. z dniem [...]r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. W lakonicznym uzasadnieniu stwierdzono, że z dokumentów będących w dyspozycji organu I instancji wynika, że A. M. nie jest zdolna lub gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ uznał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 6 pkt 6 lit. a) i b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), w takiej sytuacji następuje utrata statusu osoby bezrobotnej i utrata prawa do zasiłku. W odwołaniu A. M. wyraziła niezadowolenie z decyzji I instancji, prosząc o przywrócenie prawa do zasiłku. Zarzuciła, że decyzja jest nieuzasadniona, a niekorzystne rozstrzygnięcie wynika z wprowadzenia jej w błąd przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy w W. W związku z koniecznością wyjazdu z W. odwołująca się zgłosiła się w organie I instancji, gdzie została poinformowana o możliwości jednorazowego przerwania okresu gotowości do podjęcia pracy na okres do 30 dni. Pracownik, który ją obsługiwał, wyznaczył następny termin zgłoszenia na [...]r. Kiedy się w tym dniu zgłosiła, została przez pracowniczkę urzędu poinformowana, że termin 30 dniowy upłynął [...] r. W związku z tym utraciła zasiłek dla bezrobotnych. Odwołująca się zarzuciła, że nie może ponosić konsekwencji mylnego poinformowania jej. Gdyby wiedziała, że się ma zgłosić [...]r., to by się zgłosiła. Poza tym odwołująca się wyraziła swoje wątpliwości co do przewlekłego postępowania w jej sprawie. Przedstawiła też trudną sytuację finansową swej rodziny, składającej się z męża i dwuletniego dziecka. Zasiłek był jedynym źródłem dochodu w jej rodzinie. Mąż odwołującej się również jest bezrobotny bez prawa do zasiłku. Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, definiujący bezrobotnego jako osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków z art. 2 ust. 1 pkt 2. Organ II instancji powołał się też na art. 27 ust. 3 ustawy stanowiący, że bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Odwołująca się w dniu [...] r. zgłosiła w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. wyjazd z dniem [...]r. poza miejsce zamieszkania. Nie zgłosiła się jednak do Powiatowego Urzędu Pracy w okresie 30 dni od dnia wyjazdu i nie potwierdziła gotowości do podjęcia zatrudnienia. W tej sytuacji organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżąca z dniem [...] r. przestała spełniać warunki dla posiadania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Nie była bowiem zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ II instancji przyjął ponadto, że zarzuty odwołującej się w sprawie mylnego poinformowania jej o terminie stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy są nieudokumentowane. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. M. podtrzymała stanowisko, wyrażone w odwołaniu. Podkreśliła ponadto, że w materiale sprawy brak jest adnotacji o terminie zgłoszenia się wyznaczonym na [...]r. Nie mogła zatem tego terminu potwierdzić. Pracownik urzędu poinformował ją błędnie o terminie [...]r., w którym się zgłosiła. Opisała także okoliczności złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji oraz argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Podkreślił, że w materiale dowodowym sprawy brak jest informacji, że pracownik Powiatowego Urzędu Pracy wprowadził w błąd skarżącą, jeśli idzie o termin stawienia się na dzień [...]r. Skarżąca była natomiast pouczona, że ma się zgłosić w urzędzie przed upływem 30 dni, czego nie uczyniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Według art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bezrobotny to osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Jeśli się nie zgłosi, wówczas nie spełnia warunków, o których jest mowa w powołanym art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. W rezultacie, zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy, starosta pozbawia taką osobę statusu bezrobotnego. W zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, opartych na powołanych przepisach, przyjęto, że skarżąca nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, to znaczy do [...] r. Skarżąca twierdzi natomiast, że wyznaczono jej termin [...]r., w którym się zgłosiła. Z powołanego przepisu art. 13 ust. 2 ustawy wynika, że termin stawienia się bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy powinien być wyznaczony przez ten urząd. W Karcie Rejestracyjnej Bezrobotnego nr [...], prowadzonej na rzecz skarżącej A. M., znajdującej się w aktach sprawy, terminy stawienia się były dotychczas wyznaczane przez Powiatowy Urząd Pracy w konkretnie określonych dniach, zgodnie z powołanym przepisem art. 13 ust. 2 ustawy. Nie został natomiast wyznaczony termin stawienia się skarżącej następujący po jej zgłoszonym wyjeździe. Zamiast tego w aktach sprawy znajduje się napisane przez skarżącą oświadczenie, że została ona pouczona o obowiązku zgłoszenia się przed upływem 30 dni, bez określenia terminu początkowego, od którego rozpoczyna bieg ów 30 dniowy termin. Organ I instancji nie spełnił zatem ustawowego obowiązku, określonego w art. 13 ust. 2, polegającego na wyznaczeniu skarżącej następnego terminu stawienia się. Ewentualne ustne poinformowanie skarżącej przez pracownika organu, nieudokumentowane w aktach sprawy, czy też pisemne, nieprecyzyjne zobowiązanie się skarżącej, nie spełnia tego wymogu. W takiej sytuacji nie można było z faktu nieterminowego stawienia się skarżącej wyprowadzać negatywnych skutków prawnych dla skarżącej. Mając na względzie powyższe ustalenia należy uznać, że decyzje organów obu instancji naruszyły powołane wyżej przepisy prawa materialnego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji. Orzekając stosownie do art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, orzeczono o ich wstrzymaniu.