IV SA/Wr 294/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 31 marca 2010 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z powodu jej wniesienia po upływie ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 83 § 3 p.p.s.a oddanie pisma (skargi) w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona osobiście skarżącemu w dniu 2 marca 2010 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem w czwartek 1 kwietnia 2010 r. Natomiast skarżący w dniu 14 kwietnia 2010 r. nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę listową zawierająca skargę na powyższą decyzję. Powyższe oznacza, iż skarga została wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., który w niniejszej sprawie upłynął bezskutecznie w czwartek 1 kwietnia 2010 r. Ponadto skarga nie zawiera wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W tej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną i tym samym podlegającą odrzuceniu. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.