IV SA/Wr 30/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Rektora Uniwersytetu W. we W. na rzecz skarżącej J. D.kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia Nr DN.539.11.2013.KS-Ż wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2012 r., poz. 572 ze zm..), oraz § 40 ust.2 pkt 2 uchwały Senatu Uniwersytetu W. z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie Regulaminu studiów w Uniwersytecie W., Rektor Uniwersytetu W. utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. z dnia [...] o skreśleniu J.D. z listy studentów V roku niestacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku Prawo z powodu nieuzyskania zaliczenia roku w określonym terminie. Powyższe rozstrzygnięcie oparto na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych: Dziekan Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. podjął w dniu 10 października 2013r. opisaną wyżej decyzję o skreśleniu J.D. z listy studentów V roku niestacjonarnych jednolitych studiów magisterskich na kierunku Prawo z powodu nieuzyskania zaliczenia roku w określonym terminie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazany został art. 190 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepis § 40 ust.2 pkt 2 uchwały Senatu Uniwersytetu W. z dnia 25 kwietnia 2012r., Nr 30/2012. W odwołaniu od tej decyzji J.D. wniosła o przywrócenie Jej na listę studentów, oświadczając, że, cyt. "Od dłuższego czasu borykam się z poważnymi problemami zdrowotnymi, częste pobyty w szpitalach i leczenie uniemożliwiały mi dopełnienie obowiązku związanego ze studiami. Dołożę wszelkich starań, aby w tym roku akademickim uporać się z zaległościami i ukończyć studia. Bardzo mi na tym zależy. Regularnie uczęszczam na wykłady. Uiściłam opłatę za semestr zimowy w wysokości 2 tys. zł." Organ odwoławczy nie uwzględnił przedmiotowego odwołania i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że stosownie do § 40 ust.2 pkt 2 Regulaminu studiów w Uniwersytecie W., podstawą zaliczenia semestru (roku) jest zaliczenie przedmiotów przewidzianych w semestralnym (rocznym) planie studiów albo uzyskanie 30 (60) punktów kredytowych za zaliczenie przedmiotów zgodnie z programem studiów lub innych uznanych przez dziekana. Zgodnie z Uchwałą Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. student przy obowiązkowym stosowaniu Uniwersyteckiego Systemu Obsługi Studiów jest zobowiązany do sprawdzania na swoim indywidualnym koncie, bez zbędnej zwłoki, uzyskanych ocen lub ich braku oraz zgłaszania na piśmie uwag i zastrzeżeń w zakresie uzyskanej oceny lub jej braku bezpośrednio u prowadzącego zajęcia, co zaś nie miało miejsca w przypadku skarżącej. W świetle powyższych ustaleń, zdaniem organu odwoławczego - Dziekan Wydziału Prawa Administracji i Ekonomii prawidłowo ustalił stan faktyczny tj.: nieuzyskanie zaliczenia roku w określonym terminie i w oparciu o art. 190 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym podjął decyzję o skreśleniu z listy studentów Prawa na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W.. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że wobec nieuzyskania przez skarżącą zaliczenia w obowiązującym trybie i terminie, nie spełniła w/w warunków uzyskania wpisu na następny semestr/rok. Wskazane przez skarżącą w odwołaniu przyczyny (twierdzenia) nie uzasadniają uchylenia decyzji Dziekana Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną wyżej decyzję Rektora, J.D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zwróciła się z prośbą o uchylenie decyzji i wzięcie pod uwagę Jej trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej. Wyjaśniła przy tym, że podczas dwukrotnej konsultacji z Dziekanem została zapewniona o możliwości kontynuacji nauki na V roku, gdy nadto uczelnia pobrała opłatę za semestr IX. Skarżąca podobnie jak w odwołaniu podniosła, że brak postępów w nauce i nieuzyskanie zaliczenia roku w określonym terminie spowodowany był Jej złym stanem zdrowia i skutkami ubocznymi leków farmakologicznych zaburzających koncentrację i wyłączających okresowo ze społeczeństwa. W dalszej części skargi, skarżąca zwróciła uwagę, że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym istnieje podział na przesłanki obligatoryjne i fakultatywne skreślenia z listy studentów. Podział ten w ocenie skarżącej ma na celu ochronę studenta w przypadku zaistnienia nieprzewidzianych sytuacji zdrowotnych, życiowych lub rodzinnych. Z przytoczonych wyżej względów, a także na naruszenie przepisów art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., skarga zdaniem skarżącej zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że istotę władztwa zakładowego stanowi zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu - w rozpatrywanym wypadku ze studentką. Przez wskazanie w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym odpowiedniego stosowania k.p.a. (art. 207 ust. 1 cyt. ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym) należy rozumieć minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasadach komunikowania - o rozstrzygnięciach organów uczelni. Zatem nie sposób oczekiwać, aby szkoła wyższa działała tak jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ stwierdził, że wziął pod uwagę fakultatywny charakter przepisu art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej (dziekan) może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Nadto organ wskazał, że stosownie do § 40 ust. 2 pkt 2 Regulaminu studiów w Uniwersytecie W., podstawą zaliczenia semestru (roku) jest zaliczenie przedmiotów przewidzianych w semestralnym (rocznym) planie studiów albo uzyskanie 30 (60) punktów kredytowych za zaliczenie przedmiotów zgodnie z programem studiów lub innych uznanych przez dziekana. Organ podkreślił, że w toku wnikliwie przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że J.D. nie uzyskała zaliczenia semestru/roku w określonym terminie. Ponadto istotną w sprawie okolicznością jest, że J.D. rozpoczęła studia na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii 1 października 2000r.. Począwszy od 2003 r. czterokrotnie była wpisana na III rok, następnie trzykrotnie na IV rok oraz już czterokrotnie na V rok studiów, którego nie ukończyła z wynikiem pozytywnym. W świetle przedstawionego wyżej uzasadnienia, wydane w sprawie decyzje w oparciu o art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, nie naruszają - zdaniem organu, przepisów prawa, w szczególności powołanych przez skarżącą art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Wobec takiego stanu faktyczno-prawnego wniosek o oddalenie skargi jest zdaniem organu zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wobec treści skargi godzi się podnieść, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że ma prawo wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit." c" p.p.s.a., co powoduje, że decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwości uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z przepisem art. 140 k.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nieuregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniesienie odwołania przenosi zatem na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Przy czym należy podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, wynikającą z treści art. 138 k.p.a., organ odwoławczy nie może się ograniczyć wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Rozstrzygnięcie to polega na ponownym rozpoznaniu sprawy merytorycznie w jej całokształcie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ ten musi ocenić, czy na tle określonego stanu faktycznego organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Ponadto organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzeć wszystkie żądania strony podniesione w odwołaniu i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Uprawniony jest także , zgodnie z art.136 k.p.a. do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie (wyrok NSA z dnia 1 października 2009r., sygn. akt II FSK 658/08, publ. LEX nr 532803). Powyższe pozwala na przyjęcie stwierdzenia, że organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ drugiej instancji nie przeprowadził należycie postępowania odwoławczego, gdyż nie rozpoznał w całokształcie merytorycznie sprawy. Niesporne jest w sprawie, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012r., Nr 572 ze zm.). I tak zgodnie z treścią art. 190 ust.1 w/w ustawy, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku: 1) niepodjęcia studiów; 2) rezygnacji ze studiów; 3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego; 4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni. Z kolei ust.2 w/w art.190 ustawy stanowi, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. W myśl zaś art.190 ust.3 ustawy - od decyzji takiej przysługuje odwołanie do rektora, a decyzja rektora jest ostateczna . Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 207 ustawy, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Odwołać się w tym miejscu należy, do poglądu wyrażonego przez Trybunał Konstytucyjny, że odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej (por. wyrok TK z dnia 8 listopada 2000r., sygn. akt SK 19/99, publik. w OTK nr 7, poz. 258). Powyższy pogląd zaakceptowany został w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn.akt I OSK 1304/11 , Lex nr 1069584). Oznacza to, że orzekające w niniejszej sprawie organy, obowiązane były przestrzegać przepisów procedury administracyjnej, w tym między innymi zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7, art. 8 k.p.a.) oraz zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), podejmując działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art.77 § 1, art.80 k.p.a.) Istotne jest w niniejszej sprawie to, że cyt. wyżej przepis art. 190 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - wskazuje na obligatoryjne i fakultatywne przesłanki skreślenia studenta z listy studentów. Niewątpliwe jest, że w niniejszej sprawie zastosowanie miała przesłanka fakultatywna określona w cyt. wyżej art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy. Jeżeli tak, to decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją podejmowaną w ramach tzw. "uznania administracyjnego", a wskazuje na to sformułowanie przepisu, który stanowi, że "kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów". W takiej sytuacji, wydanie decyzji musi być poprzedzone po pierwsze : dokładnym wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie zaistnienia, bądź nie - przesłanek do skreślenia studenta z listy studentów, a po drugie winna być dokonana analiza (ocena) tychże przesłanek, znajdująca następnie odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji. Skoro z akt sprawy niewątpliwie wynika, że skarżąca w odwołaniu powoływała się na nienajlepszy stan zdrowia i związane z tym pobyty w szpitalach oraz związane ze stanem zdrowia leczenie, to w tej sytuacji organ odwoławczy winien był ze szczególną starannością ( wnikliwością ) ocenić, czy organ I instancji rozstrzygnięcie swe oparł na należycie zgromadzonym materiale dowodowym. W okolicznościach niniejszej sprawy, oparcie się organu odwoławczego jedynie na materiale sprawy zgromadzonym przez organ I instancji, z równoczesnym całkowitym pominięciem powyższych wyjaśnień odwołującej się, zwłaszcza, że do skargi skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 13 grudnia 2013 r., gdzie K. D. Specjalista Medycyny Rodzinnej stwierdza, że cyt.: "Pacjentka jest osobą przewlekle chorą i wymaga systematycznego leczenia specjalistycznego oraz farmakologicznego", pozwala na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie nie był dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy. Oznacza to tym samym, że nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak było dostatecznych podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ odwoławczy jest co najmniej przedwczesne. Zdaniem Sądu, powyższe uchybienia stanowią niewątpliwie naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), a także przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81, art. 138 k.p.a., a także przepisu art. 107 § 3 k.p.a.. Zważyć należy, że w orzecznictwie podkreśla się pogląd, że to organ administracji podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje bowiem formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Powyższym regułom proceduralnym zmierzającym do ustalenia prawdy obiektywnej nie sprostał w rozpatrywanej sprawie organ II instancji. Treść uzasadnienia podjętej przez ten organ odwoławczy decyzji nie zawiera bowiem ustaleń świadczących o tym, że podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również w sposób wyczerpujący nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie tylko, że nie ustosunkował się do twierdzeń (wyjaśnień) skarżącej podniesionych w odwołaniu, lecz i nie przeprowadził w tym zakresie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. Uchybienie to ma o tyle istotne znaczenie, że decyzja o skreśleniu z listy studentów podejmowana w przypadkach określonych w cyt. wyżej art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy, jako podejmowana w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek szczególnie wszechstronnego zgromadzenia i zbadania materiału dowodowego. Uzasadnienie zaś takiej decyzji musi wskazywać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały przez organ wszechstronnie rozważone i ocenione, przy równoczesnym wykazaniu, iż organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, a tym samym nie pominął dowodów powoływanych przez stronę. Uzasadnienie decyzji uznaniowej, szczególnie o negatywnych dla strony konsekwencjach – a co ma miejsce w niniejszej sprawie - powinno szczegółowo wskazywać także przyczyny, argumenty, na których oparł się organ rozstrzygający sprawę, jak i powody dla których organ zastosował tę instytucję. Brak zaś prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji, nie wyjaśnienia stronie zasadności zastosowania takiego rozstrzygnięcia, uniemożliwia nadto właściwą kontrolę ze strony Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę rozpoznającego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w doktrynie, jak i w orzecznictwie, gdzie przyjęte zostało, że z decyzjami uznaniowymi wiąże się ukierunkowana kontrola sądowa, przy której rolę, zadania i zakres kompetencji Sądu rozumie się znacznie szerzej i głębiej niż w innych sytuacjach. Kontrolę tę zaś musi umożliwiać szczegółowe uzasadnianie takich decyzji. Stąd nie tylko nie są one zwolnione z takiego obowiązku, ale ich uzasadnienie musi wskazywać w sposób jasny i czytelny na motywy, jakimi kierowano się, podejmując określone rozstrzygnięcie (por. M.Jaśkowska, Uznanie administracyjne w orzecznictwie sądów administracyjnych, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 5-6/2010, str.174 –175). W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że zaniechanie przeprowadzenia przez organ odwoławczy wnikliwego postępowania dowodowego, naruszenie obowiązku wyczerpującej oceny zgromadzenia materiału dowodowego, brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, stanowi w niniejszej sprawie naruszenie przepisów proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie ugruntowany został pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy - a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to nie można ocenić, czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W konsekwencji powyższych uwag, zaskarżoną decyzję organu II instancji uznać należy za naruszającą prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym zauważyć, że w sytuacji, a jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy organ II instancji nie rozważył wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów i nie sporządził wyczerpującego uzasadnienia podjętej decyzji, rozstrzyganie przez Sąd dalszych zarzutów zawartych w skardze byłoby przedwczesne i zastępowałoby w znacznym stopniu rozstrzygnięcie organu administracyjnego. Wskazać przy tym również należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż podjęta w odpowiedzi na skargę, złożonej po zakończeniu postępowania administracyjnego, próba usunięcia braków uzasadnienia decyzji (a co ma miejsce w niniejszej sprawie), nie może zastąpić uzasadnienia decyzji, określonego w art.107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, organ winien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ocen w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2012r., sygn.akt IV S.A./Wr 137/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 października 2011r., sygn.akt II S.A./Sz 846/11, Lex nr 1084622). Oznacza to, że odpowiedź na skargę nie może konwalidować braków skarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punktach I i II sentencji. O kosztach orzeczono zaś na podstawie art. 200 tejże ustawy. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu, a zwłaszcza korzystając z uprawnień określonych art.136 k.p.a. podjąć wszelkie niezbędne działania do dokładnego wyjaśnienia faktycznego sprawy i dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego, dać temu wyraz w uzasadnieniu podjętej decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. H.B.14.07.2014 r.