IV SA/Wr 300/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. T. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie dotyczącej przyznania zaliczki alimentacyjnej na dzieci: J., D., R., K., K., K. T. oraz decyzji Specjalisty Pracy Socjalnej w Dziale Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania D. T. zaliczki alimentacyjnej na dzieci: J., D., R., K., K., K. T. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji I i II instancji. Decyzją Specjalisty Pracy Socjalnej w Dziale Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] przyznano D. T. zaliczkę alimentacyjną na dzieci: J., D., R., K., K., K. T. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] umorzono postępowanie odwoławcze w sprawie przyznania zaliczki alimentacyjnej na dzieci: J., D., R., K., K., K. T. Pismem z dnia 14 maja 2007 r. R. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższe decyzje. Skarżący wniósł jednocześnie o "wstrzymanie wykonania decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] do czasu wydania orzeczenia sądowego – rozwodu". Pismem z dnia 2 lipca 2007 r. Sąd zwrócił się o wyjaśnienie, czy zawarty na końcu skargi wniosek, dotyczy wstrzymania wykonania decyzji I instancji z dnia [...] nr [...], czy też decyzji zaskarżonej, tj. decyzji z dnia [...]. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 16 lipca 2007 r. skarżący wyjaśnił, że wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji I instancji z dnia [...]. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. Sąd odrzucił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może być tylko i wyłącznie żądanie wstrzymania aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego. Niedopuszczalny będzie zatem wniosek, którego przedmiotem jest akt poprzedzający ( w tym wypadku decyzja organu I instancji) działanie zaskarżone do Sądu. Zażalenie na to postanowienie złożył R. T. podnosząc między innymi, że zarówno jego skarga jak i wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczyły decyzji obu instancji. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt I OZ 824/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że zamiarem skarżącego było żądanie wstrzymania wykonania decyzji obu instancji. Zdaniem Sądu możliwe jest także wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem również decyzji I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na tle orzecznictwa sądowego ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez tenże sąd zostałby wzruszony w wyniku uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonych decyzji w omawianej sprawie nie powoduje negatywnych konsekwencji finansowych dla strony, nie grozi także powstaniem nieodwracalnych skutków oraz wyrządzeniem znacznej szkody. Podkreślić należy, iż skarżący nie wykazał, że takie niebezpieczeństwo w jego przypadku realnie zachodzi, nie przytoczył też żadnych okoliczności na poparcie swojego wniosku. W związku z powyższym, na podstawie z art. 61 §3 cytowanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.