IV SA/Wr 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 13 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 300/17 odrzucającego skargę Z. R. z dnia 20 czerwca 2017 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 300/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. z dnia 20 czerwca 2017 r. (pkt I) oraz oddalił wniosek Z. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (pkt II). Powyższe postanowienie skarżący odebrał osobiście w dniu 17 listopada 2017 r., co pokwitował własnoręcznym podpisem. Pismem z dnia 27 marca 2018 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 31 października 2017 r. odrzucające skargę z dnia 20 czerwca 2017 r. Skarżący podał, że domaga się przywrócenia terminu bowiem do uchybienia terminu doszło ze względów obiektywnych wywołanych postępowaniem na wniosek o wykładnię postanowienia, jaki wniósł w ustawowym terminie 20 listopada 2017 r. do WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z powyższych przepisów wynika, że aby można było orzec o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej strona powinna: – uchybić terminowi dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym; – złożyć wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie czynność tę dokonując; – uprawdopodobnić okoliczność wskazującą, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że warunki formalne związane ze złożeniem wniosku zostały przez stronę zachowane. Niewątpliwie skarżący uchybił terminowi do złożenia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 31 października 2017 r. bowiem do dnia 24 listopada 2017 r., będącego ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia, zażalenia tego nie złożył. Strona skarżąca wystąpiła również ze stosownym podaniem o przywrócenie uchybionego terminu. Skarżący jednak nie sprecyzował ostatecznie kiedy dokładnie ustała przyczyna uchybienia terminu. Niemniej w sytuacji, gdy nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy termin ten został zachowany, wskazany brak nie może zostać potraktowany w sposób formalny, zaś obowiązkiem Sądu jest wówczas wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie uchybienia terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt II OZ 974/13 i powołane tam orzecznictwo, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych). Analiza treści pisma skarżącego zawierającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę wskazuje, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, że nie ponosił winy w uchybieniu terminu. W judykaturze i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (postanowienie NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 196/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zatem wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226). Zatem przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie SN z dnia z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679). Ponadto w świetle orzecznictwa sądowego błędne przekonanie strony nie jest nadzwyczajną okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 597/08, Lex nr 493589). Również nieznajomość prawa nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 153/97, Lex nr 37127, postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04, Lex nr 302279). Ponadto przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 135/12, Lex nr 1121266). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, uznać należy, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Okoliczność wystąpienia z wnioskiem o wykładnię postanowienia o odrzuceniu skargi nie stanowi okoliczności świadczącej o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie, a wręcz przeciwnie wskazuje na brak nienależytej staranności we właściwym prowadzeniu swych spraw. Dodatkowo z przepisu art. 159 p.p.s.a. wynika, że wniosek o wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 orzekł jak w sentencji postanowienia.