IV SA/Wr 302/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr RD-DST.5501.1.1026.2023 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania stypendium rektora uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 23 stycznia 2024 r., nr RD-DST.5501.1.1026.2023 Decyzją z 7 grudnia 2023 r. (nr RD-DST.5501.1.1026.2023) Prorektor Uniwersytetu Ekonomicznego we W. ds. Studenckich i Kształcenia, działający z upoważnienia Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. (dalej: organ) przyznał S. W. (dalej: skarżąca) w roku akademickim 2023/2024 od 1 października 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. stypendium rektora w kwocie 1.300 zł miesięcznie, za uzyskanie 82 punktów rankingowych. Decyzja ta została doręczona skarżącej 11 grudnia 2023 r. (system USOSweb). W dniu 11 grudnia 2023 r. organ wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Podstawą wszczęcia postępowania było stwierdzenie, że w złożonym wniosku o przyznanie stypendium socjalnego w roku akademickim 2023/2024 skarżąca wskazała jedynie studia I stopnia na Politechnice Śląskiej na kierunku I., rozpoczęte 1 października 2017 r., ukończone 10 marca 2022 r. Tymczasem z danych zawartych w systemie POL-on wynika, że skarżąca składając wniosek o stypendium rektora, studiowała również na: - Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w L., Wydziale A. na kierunku [...] w okresie od 1 października 2014 r. do 9 marca 2016 r. (3 semestry), - Akademii Sztuk Pięknych im. [...] we W., Wydziale G. na kierunku [...] w okresie od 1 października 2025 r., do 21 marca 2017 r. (3 semestry), - Politechnice Śląskiej na studiach I stopnia na kierunku I. w okresie od 1 października 2017 r., do 10 marca 2022 r. (9 semestrów), - Uniwersytecie Ekonomicznym we W. na studiach II stopnia na kierunku I. od 1 października 2022 r, do dnia złożenia wniosku (2 semestry). Tym samym organ (w ramach weryfikacji danych zawartych w POL-on) ustalił, że łączny okres dotychczasowych studiów skarżącej był dłuższy niż ten wskazany we wniosku i wynosił 17 semestrów. Dlatego też, organ uznał, że decyzja o przyznaniu skarżącej stypendium w roku akademickim 2023/2024 jest wadliwa, gdyż kształtuje wadliwe skutki materialno-prawne, polegające na przyznaniu skarżącej prawa do otrzymania stypendium rektora pomimo istnienia negatywnej przesłanki do jego przyznania i otrzymania tj. upływu przewidzianego w art. 93 ust. 4 p.s.w.n. okresu 12 semestrów studiów, przez które przysługują studentowi świadczenia stypendialne. Z tych też powodów organ decyzją z 23 stycznia 2024 r. (RD.DST.5501.1.1026.2023) – podjętą na podstawie art. 156 § 1 pkt 5, art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a., oraz art. 23 ust. 1 i 4, art. 86 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 i art. 93 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2023 r. 742), dalej: p.s.w.n. – stwierdził nieważność decyzji z 7 grudnia 2023 r. o przyznaniu skarżącej stypendium rektora. W ocenie organu, zaistniała bowiem przesłanka, o której mowa w art. 156 § pkt 5 k.p.a. tj. niewykonalność prawna ww. decyzji z 7 grudnia 2023 r., gdyż wykonanie tej decyzji byłoby niezgodne z art. 93 ust. 4 p.s.w.n. Decyzja ta dotknięta jest zatem ciężką wadą kwalifikowaną prawną, polegającą na przyznaniu (konkretyzacji) prawa majątkowego w postaci stypendium rektora osobie, której ze względu na przekroczenie łącznej liczby semestrów studiów, ustawodawca zakazuje przyznawać i wypłacać świadczenia stypendialne lub zapomogi. Organ podkreślił, że gdyby skarżąca wskazała wszystkie kierunki podejmowane poza Uniwersytetem Ekonomicznym we W., wówczas od samego początku wydałby decyzję o odmowie przyznania jej stypendium ze względu na to, iż w dniu jej wydania skarżąca studiowała już łącznie ponad 12 miesięcy. Od niniejszej decyzji skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, po rozpoznaniu którego, organ (przywołując w jej podstawie art. 156 § pkt 5 k.p.a.) wydał zaskarżoną decyzją z 2 kwietnia 2024 r. (RD-DST-5501.1.1026.2023) utrzymującą w mocy decyzję z 23 stycznia 2024 r. stwierdzającą nieważność decyzji z 7 grudnia 2023 r. o przyznaniu skarżącej w roku akademickim 2023/2024 od 1 października 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. stypendium rektora w kwocie 1.300 zł miesięcznie, za uzyskanie 82 punktów rankingowych. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał (w szczególności), że zastosował w sprawie obowiązujące przepisy w oparciu o aktualny stan faktyczny, zgodnie z którym na dzień wydania decyzji z 7 grudnia 2023 r, w przedmiocie przyznania stypendium skarżąca studiowała przez okres dłuższy, aniżeli wyznaczony przez ustawodawcę maksymalny okres studiów, w ciągu którego student może ubiegać się o przyznanie stypendium. Tym samym, jak wskazał organ, nie naruszył on zakazu retroaktywności, gdyż nie zastosował nowego prawa do zdarzenia "zamkniętego w przeszłości", a do zdarzenia aktualnego, które zainicjowane zostało zawnioskowaniem przez skarżącą o przyznanie stypendium. Wskazał, że sam fakt studiowania przez skarżącą w okresie przed nowelizacją ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jest z punktu widzenia logiki oczywiście zdarzeniem "zamkniętym w przeszłości", jednak zdarzenie to miało bezpośredni wpływ na kształt aktualnej sytuacji prawnej skarżącej, do której już należało zastosować obowiązujące przepisy, Dalej rgan nie zgodził się z zarzutem, że "do okresu studiowania błędnie zaliczono okres 1 roku, w którym jak twierdzi skarżąca nie była studentem z uwagi na fakt, że pomiędzy ukończeniem studiów, a obroną pracy dyplomowej "zrobiła sobie przerwę". Zgodnie bowiem z art. 93 ust. 6 p.s.w.n., do okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 i 5 p.s.w.n., wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studia semestry na studiach, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3 p.s.w.n. Tym samym skarżąca, pomimo jednorocznej przerwy w studiowaniu, zachowywała nadal status studenta, a zatem okres ten został, zdaniem organu, prawidłowo wliczony w okres studiowania. Organ nie zgodził się również z zarzutem błędnej interpretacji art. 93 ust. 4 wskazując, że w tym zakresie podzielił pogląd WSA we Wrocławiu, który w wyroku z 19 lipca 2023 r., w sprawie o sygn. akt IVSA/Wr 149/23 określił, iż "wskazana regulacja odwołuje się do okresu studiowania, a nie pobierania świadczenia". Abstrahując od powyższego, organ podniósł, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku, wynikającego z art. 94 ust. 1 i 2 p.s.w.n. oraz z § 3 ust. 6 w zw. z ust. 11 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu Ekonomicznego we W., wprowadzonego Zarządzeniem Rektora nr 152/2022 z 6 października 2022 r., oraz pomimo posiadania przez nią stosownej wiedzy, we wniosku o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2023/2024, nie wskazała w sposób rzetelny i wyczerpujący informacji w przedmiocie kierunków studiów podejmowanych przez nią na innych niż UEW uczelniach do dnia złożenia wniosku o przyznanie tego stypendium. Ponadto skarżąca oświadczyła o kompletności i zgodności ze stanem faktycznym podanych przez nią danych, pod rygorem odpowiedzialności za podanie nieprawdziwych danych, w tym pod rygorem odpowiedzialności dyscyplinarnej i świadomości obowiązku zwrotu bezprawnie pobranych środków. Tymczasem jak ustalił organ, po dacie wydanie decyzji z 7 grudnia 2023 r., w systemie POL-on pojawiła się informacja o podejmowaniu przez skarżącą studiów na innych kierunkach w innych uczelniach niż UEW, które to informacje nie zostały przez nią wskazane we wniosku o przyznanie stypendium. Okres studiowania przekroczył 12 semestrów. Tym samym, zdaniem organu, w sprawie wyszły na jaw istotne, nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji z 7 grudnia 2023 r., a nieznane mu w dacie orzekania o przyznaniu stypendium rektora. Zatajenie zaś przez skarżąca przed organem faktów lub dowodów istotnych dla sprawy może spowodować błędne ustalenie przez ten organ stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy i w efekcie stanowić podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Końcowo organ wyjaśnił, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwołał się również do uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłanki nieważności decyzji (niewykonalności prawnej decyzji). Końcowo zaś organ wskazał, iż decyzja z 7 grudnia 2023 r. o przyznaniu skarżącej stypendium na rok akademicki 2023/2024 została wydana w oparciu o nieprawdziwy stan faktyczny oraz była niewykonalna już w dniu jej wydania, dlatego też stwierdził jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem przyznania stypendium rektora w sytuacji, w której skarżąca spełniała ustawowe przesłanki uprawniające ją do pobierania stypendium tj. przesłanki wskazane w art. 94 p.s.w.n., - art. 7 a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem uwzględnienia jej słusznego interesu w sytuacji gdy interpretacja art. 94 ust. 4 nie jest jednolita w orzecznictwie sądów administracyjnych, - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, - art. 7, 77 oraz 107 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania; - art. 93 p.s.w.n. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji w której skarżąca spełnia wszystkie kryteria uprawniające do otrzymania stypendium. Końcowo skarżąca podniosła, że organ w ogóle nie uzasadnił dlaczego jego zdaniem decyzja z 7 grudnia 2023 r. była niewykonalna w dniu jej wydania i dlaczego stwierdził jej nieważność. Tymczasem, zdaniem skarżącej, decyzja przyznająca jej stypendium retora była (jest) wykonalna w dniu jej wydania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art.57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Postępowanie z art. 156 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz 527), dalej: k.p.a, jest nadzwyczajnym trybem postępowania mającym na celu rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Celem takiego postępowania jest weryfikacja, czy konkretna decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Chodzi tu wyłącznie o wady kwalifikowane. Ciężar gatunkowy takich wad musi być na tyle istotny, by uzasadniać odstępstwo od zasady ochrony stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 i art. 110 k.p.a.) i wyeliminowanie jej z systemu prawnego ze skutkiem wstecznym. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Orzeczenie stwierdzające nieważność decyzji musi zatem powoływać się na co najmniej jedną z wyżej wymienionych wad, przy jednoczesnym przekonującym wykazaniu, że w konkretnym przypadku taka wada wystąpiła. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego we W. z 2 kwietnia 2024 r. (RD-DST-5501.1.1026.2023) utrzymująca w mocy decyzję z 23 stycznia 2024 r. stwierdzającą nieważność decyzji z 7 grudnia 2023 r. o przyznaniu skarżącej w roku akademickim 2023/2024 od 1 października 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. stypendium rektora w kwocie 1.300 zł miesięcznie, za uzyskanie 82 punktów rankingowych, powołuje się na wadę z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a, a więc trwałą niewykonalność decyzji. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. niewykonalność decyzji zachodzi wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych jej wykonania lub istnieją prawne nakazy bądź zakazy, które stwarzają nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. Niewykonalność prawna oznacza więc brak możliwości zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy obowiązek nałożony decyzją jest obiektywnie i trwale niemożliwy do wypełnienia w świetle aktualnej wiedzy naukowej i technicznej (wyrok NSA z 3 III 2023 r., II OSK 616/20, CBOSA). Z powyższego wynika, że niewykonalność decyzji administracyjnej może wynikać z przeszkód natury faktycznej lub prawnej. W pierwszym przypadku chodzi o sytuację, gdy prawa lub obowiązki zostały w decyzji określone w taki sposób, że nie istnieją fizyczne, techniczne czy przyrodnicze możliwości jej wykonania. Drugi przypadek dotyczy zaś sytuacji, gdy istnieją w porządku prawnym prawne nakazy lub zakazy kolidujące in concreto z wykonaniem decyzji. Podkreślić przy tym należy, że chodzi tu o nakazy lub zakazy dotyczące "wykonania" decyzji, a nie jej "wydania". Wydanie decyzji administracyjnej niezgodnej z prawnymi nakazami lub zakazami powinno być bowiem oceniane przez pryzmat przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, a więc podstawy odwołującej się do sytuacji wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. W niniejszej sprawie przedmiotem decyzji stwierdzającej nieważność jest decyzja z 7 grudnia 2023 r. przyznająca skarżącej stypendium rektora w kwocie 1.300 zł miesięcznie w roku akademickim 2023/2024 na okres od października 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. Wykonanie takiej decyzji sprowadza się zatem do comiesięcznego "wypłacania" skarżącej określonej sumy pieniężnej. W takim przypadku nie zachodzi zatem niewykonalność decyzji o charakterze faktycznym. Odnośnie zaś niewykonalności o charakterze prawnym, to jak słusznie podniosła skarżąca, w zaskarżonej decyzji nie wskazano tak de facto, jakie konkretnie prawne nakazy lub zakazy sprzeciwiają się "wypłacaniu" skarżącej kwoty przyznanego jej stypendium. Powołany przez Rektora przepis art. 93 ust. 4 p.s.w.n, według którego łączny okres przysługiwania studentowi świadczeń stypendialnych wynosi 12 semestrów, reguluje bowiem jedną z przesłanek "wydania" decyzji przyznającej stypendium, a nie jej "wykonania". Upływ tego terminu oznacza bowiem, że Rektor nie może przyznać świadczenia stypendialnego i w takiej sytuacji zobligowany jest do wydania decyzji odmownej. Jeśli zaś wydana została decyzja pozytywna nieuwzględniająca okresu z art. 93 ust. 4 p.s.w.n., to należy ocenić legalność "wydania" takiej decyzji, a nie możliwość jej "wykonania". Z tych też względów nie było podstaw do zaakceptowania zasadniczego stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji, jakoby decyzja przyznająca skarżącej stypendium była niewykonalna z uwagi na niezgodność jej wykonania z art. 93 ust. 4 p.s.w.n. Sąd podkreśla, że nie ma przeszkód prawnych w wypłacie skarżącej stypendium rektora, skoro wydana została decyzja przyznająca skarżącej takie świadczenie. Jeśli zaś ta decyzja – w ocenie Rektora – budzi zastrzeżenia pod kątem zgodności z prawem, to należało weryfikować podstawy wydania tej decyzji, a nie jej wykonania. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się do problematyki wykładni art. 93 ust. 4 p.s.w.n przy uwzględnieniu kontekstu historycznego, oraz ewentualnej retroaktywności jego stosowania, czy też sposobu obliczania okresu studiowania (art. 93 ust. 6 u.s.w.n.), pomijając, że są to kwestie mogące mieć wpływ na ocenę legalności wydania decyzji przyznającej stypendium, a nie jej wykonalności. Powiązanie tych okoliczności z podstawą stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. było zatem błędne i jako takie prowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że analogiczne stanowisko tutejszego Sądu zostało wyrażone w wyroku o sygn. akt IV SA/WR 302/24, CBOSA. Stanowisko to Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w całości też podzielił, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia. Poza tym wskazania wymaga, że jak wynika z akt sprawy Rektor – z urzędu – wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przyznania skarżącej stypendium rektora. Podstawą wszczęcia tego postępowania było stwierdzenie, że w złożonym wniosku o przyznanie stypendium socjalnego w roku akademickim 2023/2024 skarżąca wskazała jedynie studia I stopnia na Politechnice Śląskiej na kierunku I. (rozpoczęte 1 października 2017 r., ukończone 10 marca 2022 r.). Podczas gdy, z danych zawartych w systemie POl-on wynika, że skarżąca studiowała również na innych uczelniach (łącznie) przez 17 semestrów. Tym samym organ - chociaż w podstawie prawnej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu skarżącej stypendium rektora wskazał na art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. – to jak sam przyznał w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji – oparł ją również "na nowych okolicznościach faktycznych", które istniały w dniu wydania decyzji z 7 grudnia 2023 r. o przyznaniu skarżącej stypendium rektora, a które nie były mu w tej dacie znane. Organ podkreślił, że "zapewne gdyby studentka – wnioskodawczyni wskazała wszystkie kierunki studiów podejmowane poza Uniwersytetem Ekonomicznym we W., wówczas (...) od samego początku wydałby decyzję o odmowie przyznania stypendium rektora ze względu na to, iż w dniu jej wydania student studiował już łącznie ponad 12 semestrów". Taki sposób działania organu należy uznać za co najmniej wadliwy, gdyż wskazana przez niego "nowa okoliczność" (studiowanie przez skarżąca przez okres 17 semestrów na różnych uczelniach, zamiast na jednej uczelni przez okres 1 października 2017 r. - 10 marca 2022 r.) stanowi przesłankę upewniającą organ do (ewentualnego) wznowienia postępowania (art. 145 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) i dotyczy wyłącznie do decyzji ostatecznych i jako taka nie mogła znaleźć zastosowania w postępowaniu nieważnościowym. W konsekwencji, za niedopuszczalne należało również uznać końcowe twierdzenie Rektora, iż "decyzja z 7 grudnia 2023 r. o przyznaniu skarżącej stypendium na rok 2023/2024 wydana została w oparciu o nieprawdziwy stan faktyczny oraz była niewykonalna w dniu jej wydania", co stanowiło przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. uprawniającą go do stwierdzenia nieważności decyzji. Z tych też przyczyn należało uchylić zaskarżoną decyzję jak i decyzję utrzymaną nią w mocy, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., z uwagi na istotne naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozpatrując sprawę należy przeprowadzić ponowną ocenę decyzji w przedmiocie stypendium Rektora, biorąc pod uwagę, że powołany przez rektora art. 93 ust. 4 p.s.w.n formułuje jedną z przesłanek wydania decyzji, a nie jej wykonania. W rezultacie należy rozważyć, czy w sprawie może mieć zastosowanie inna podstawa stwierdzenia nieważności, czy też z uwagi na ujawnienie nowych okoliczności w sprawie, trafniejsze byłoby zastosowanie wspomnianej przez Sąd instytucji wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niemniej jednak w każdym przypadku weryfikacji podlegać powinny podstawy wydania decyzji i dopiero w tak zakreślonych ramach jest miejsce na prezentację określonej wykładni art. 93 ust. 4 p.s.w.n. oraz ewentualnych kontrowersji związanych z jego stosowaniem. Na obecnym etapie, odnoszenie się przez Sąd do tych kwestii byłoby przedwczesne, bowiem – jak wyżej wyjaśniono – nie miały one istotnego znaczenia dla zastosowanej przez Rektora podstawy stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd, pomimo uwzględnienia skargi, nie przyznał skarżącej zwrotu kosztów postępowania, albowiem nie zgłoszono takiego żądania. Zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Skarżąca w piśmie sądowym z 18 września 2024 r. (doręczonym jej skutecznie 19 września 2024 r.) została pouczona m.in. o treści art. 210 p.p.s.a.