IV SA/Wr 305/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. z dnia 10 września 2013 r. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 305/13 w sprawie ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego zażaleniem na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia i wydania decyzji postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia; II. odmówić wstrzymania wykonania powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 305/13 odrzucona została skarga Z. R., dalej skarżący, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego zażaleniem na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie pomocy w uzyskaniu zatrudnienia i wydania decyzji. Pismem z dnia 21 czerwca 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem". Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 305/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Postanowienie Sądu jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jaki i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Wskazał również, że we wniosku skarżący nadto podniósł, że Sąd nie powinien odrzucać skargi, ale zawiesić postępowanie sądowe na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. Kwestie te jednakże nie mieszczą się w istocie wykładni. Za ich pośrednictwem bowiem skarżący prowadzi już polemikę z rozstrzygnięciem zawartym w postanowieniu. To dodatkowo przemawia za odmową dokonania wykładni wspomnianego na wstępie postanowienia. Pismami z dnia 6 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 19 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 p.p.s.a. ponownie wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego oraz niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wydanych w sprawie. Zdaniem skarżącego, postępowanie przed tut. Sądem powinno zostać zawieszone na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 305/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne z wniosku o dokonanie wykładni postanowienia tegoż Sądu. Uznał, że pisma skarżącego z dnia 6 i 19 sierpnia 2013 r. są ponownymi wnioskami o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 305/13. Wskazał, że postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. Tut. Sąd odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Tym samym ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 305/13, oparte na tych samych przesłankach, jest bezprzedmiotowe. Wskazał również, że wobec odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., bezcelowe było analizowanie, czy została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skoro skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zdaniem Sądu, nawet gdyby ustalono, że przesłanka ta istotnie w sprawie zachodzi, to i tak nie spowodowałoby to wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd wyjaśnił skarżącemu, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, wskazał, że przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika. W dniu 10 września 2013 r. skarżący złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sygnowanych sprawach oraz o wstrzymanie wykonania orzeczenia. W skardze wezwał Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem, stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń i rozstrzygnięcia w sprawach oraz wstrzymania wykonania orzeczeń. Wskazać należy, że skarga skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia zostanie rozpoznana przez tut. Sąd w odrębnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek ten nie jest zasadny. Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. zawarty w skardze z dnia 10 września 2013 r. jest ponownym wnioskiem o dokonanie wykładni tego postanowienia. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 305/13 Tut. Sąd odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu, wskazując, że nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Następnie postanowieniem z dnia 18 września 2013 r. umorzył postępowanie sądowe wszczęte kolejnym wnioskiem skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. Tym samym ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 305/13, oparte na tych samych przesłankach, jest bezprzedmiotowe. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. odrzucającego jego skargę, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie ma zastosowania do wszystkich postanowień wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Instytucja ta może mieć zastosowanie: 1) gdy zaskarżone postanowienie jest natychmiast wykonalne, co oznacza, że jest wykonalne przed jego uprawomocnieniem oraz 2) jedynie do postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia, od których zażalenie to zostało wniesione. Wskazać należy również, że zgodnie z doktryną o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia sąd może orzec jedynie na wniosek strony, zawarty z reguły w tym samym zażaleniu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że postanowienie Tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. odrzucające skargę skarżącego jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., nie jest postanowieniem na które służy zażalenie, bowiem od powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. Zatem omawiana instytucja wstrzymania wykonania postanowienia nie znajduje zastosowania w tej sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postępowanie sądowe z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 10 czerwca 2013 r. należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, co orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Natomiast odmówiono wstrzymania wykonania powyższego postanowienia na podstawie art. 196 p.p.s.a. (punkt II).