IV SA/Wr 306/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi G. T. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej oddala skargę. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska we W., działając na podstawie ogólnie powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 133, poz. 1422 ze zm.); dalej: rozporządzenie, wydała w dniu [...] orzeczenie nr [...] w sprawie zdolności G. T. do zawodowej służby wojskowej. Komisja podała, że po przeprowadzonym u żołnierza badaniu lekarskim rozpoznała: 1) przewlekłą niestabilność stawu kolanowego prawego z zaburzeniami toru ruchu rzepki - podwichnięcie rzepki leczone operacyjnie (styczeń 2009 r.) w okresie usprawniania (§ 77 pkt 5 z Załącznika nr 2 do rozporządzenia), 2) przebyte stłuczenie stawu kolanowego prawego (01.10.2008 r.) (§ 77 pkt 5), 3) skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa (§ 26 pkt 3). Wobec powyższego rozpoznania, Komisja uznała orzekanego za niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, przyznając mu kategorię zdrowia N. Uzasadniając swe stanowisko organ decyzyjny wskazał, iż stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznania powodują niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Od wydanego orzeczenia G. T. odwołał się do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. W odwołaniu wskazał, że nie zgadza się z orzeczeniem, gdyż uraz, którego doznał dnia 1 października 2008 r. był urazem skrętnym stawu kolanowego, a nie stłuczeniem. Do odwołania załączył zaświadczenie lekarskie o urazie z dnia 1 lutego 2009 r. Nadto, odwołujący się nie zgodził się z tym, że przewlekła niestabilność stawu kolanowego jest wynikiem odrębnego urazu lub schorzenia, które wystąpiło w styczniu 2009 r. Podniósł, że przed urazem z dnia 1 października 2008 r. nigdy nie cierpiał na żadne zaburzenia i schorzenia prawego stawu kolanowego, a Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Sz. po wykonaniu wszystkich badań, w tym ortopedycznych, w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] uznała go za zdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ponadto, odwołujący się wskazał, że w wyniku badań przeprowadzonych przez Terenową Wojskową komisję Lekarską w dniu 16 lutego 2009 r. lekarz ortopeda stwierdził, że nie można jeszcze orzekać w sprawie stanu prawego kolana, ponieważ jest za wcześnie na takie opinie, a pacjent wciąż używa kul łokciowych. Wątpliwości odwołującego się budzi także komplet dokumentacji wypadkowej przedłożonej Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Podał, iż WSOWLąd, kierując go na komisję w dniu 9 lutego 2009 r., nie dostarczyła wszystkich niezbędnych dokumentów. Wśród brakujących dokumentów były: protokół powypadkowy, kwalifikacja prawna WszW, skierowanie o ustalenie uszczerbku z JW. Jak dalej podał, dnia 16 lutego 2009 r. dostarczył wymagane przez komisję dokumenty jednak ponownie bez skierowania o ustalenie uszczerbku z JW, którego nie otrzymał z WSOWLąd. Obecnie jest w trakcie ciągłej rehabilitacji prawego stawu kolanowego w 4 Wojskowym Szpitalu Klinicznym we W., gdyż nadal odczuwa skutki urazu z dnia 1 października 2008 r. Po rozpatrzeniu odwołania Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wydała w dniu [...]. orzeczenie nr [...], którym z powołaniem się na przepisy art.art. 127 § 1, 138 k.p.a., w związku z § 4 pkt 1, § 27 ust. 4, § 31 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 133, poz. 1422 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia podała, że po dokonaniu analizy całości dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej w sprawie, nie stwierdziła nieprawidłowości mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Komisja odwoławcza wskazała, że ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, by charakter i etiopatogeneza schorzenia stawu kolanowego prawego, z powodu którego skarżący miał przeprowadzony w styczniu 2009 r. zabieg operacyjny dawały podstawę do powiązania go z przebytym w dniu 1 października 2008 r. urazem co powoduje, iż brak jest przesłanek do uznania przewlekłej niestabilności stawu kolanowego prawego z zaburzeniami toru ruchu rzepki - podwichnięcia rzepki leczonego operacyjnie za następstwo tego wypadku. Natomiast w kwestii przebytego stłuczenia stawu kolanowego prawego (01.10.2008 r.) Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska stwierdziła, że komisja I instancji prawidłowo uznała, że przebyty w tym dniu wypadek (co wynika ze zgromadzonych dokumentów) nie spowodował upośledzenia sprawności ustroju. W tej sytuacji, zdaniem Komisji odwoławczej, prawidłowo ustalono, że aktualny stan i funkcja kolana prawego będące następstwem długotrwałego procesu chorobowego (nie związanego z przebytym urazem w dniu 01.10.2008 r.), mieszczące się w zakresie pojęciowym - w zast. wg § 77 pkt 5 z Zał. nr 2 do rozporządzenia kwalifikuje w grupie I osób badanych do kategorii "N" - niezdolny do zawodowej służby wojskowej i nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Na powyższe rozstrzygnięcie G. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art.art. 7, 10, 77, 78, 107 § 1 i 3 k.p.a. Skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w odwołaniu, starając się wykazać brak rozpoznanego przez Komisje orzecznicze schorzenia stawu kolanowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że o niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej zdecydowała długotrwała, przewlekła niestabilność stawu kolanowego prawego, a nie skutki wypadku skarżącego z dnia 1 października 2008 r. Według Komisji fakt ten nie został zauważony w skardze w sposób należyty i zasadnie zinterpretowany. Natomiast zarzuty skarżącego co do postępowania powypadkowego nie są przedmiotem sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny właściwy jest do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać swojej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./; dalej: p.p.s.a.). Wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami) i poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. nr 133, poz. 1422), jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. W sprawach jednak nie uregulowanych w rozporządzeniu przepisy Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału kandydata w tym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w sprawach ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej zasadnicze znaczenie ma kwestia zebrania odpowiednich danych co do wiedzy medycznej, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz o zakwalifikowaniu do kategorii tej służby. Z treści § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach wynika, że orzeczenie m.in. o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz o związku choroby lub ułomności z zawodową służbą wojskową wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 14, wykorzystując w szczególności: 1) odpis przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego; 2) opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza zawodowego; 3) historie chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego; 4) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; 5) kartę badań profilaktycznych i okresowych; 6) książkę zdrowia żołnierza zawodowego; 7) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego. Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Sąd natomiast nie jest władny, aby rozważać kwestie medyczne. Oceniając pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym rozstrzygnięcie będące przedmiotem zaskarżenia, Sąd uznał, że odpowiada ono prawu. Wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Należycie rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci tych badań nie budził wątpliwości, zaś przedstawiona przez skarżącego dokumentacja nie daje podstaw do uznania, że ustalenia dokonane przez organy nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. Orzeczenia, mimo dostrzeżonych przez Sąd uchybień proceduralnych nie mających jednak wpływu na wydane rozstrzygnięcie, zawierały wymagane elementy. W ocenie Sądu wojskowe komisje lekarskie obu instancji prawidłowo uznały, w oparciu o pełen materiał orzeczniczy, że rozpoznanie: 1) przewlekła niestabilność stawu kolanowego prawego z zaburzeniami toru ruchu rzepki - podwichnięcie rzepki leczone operacyjnie (styczeń 2009 r.) w okresie usprawniania (§ 77 pkt 5 z Załącznika nr 2 do wyżej powołanego rozporządzenia), 2) przebyte stłuczenie stawu kolanowego prawego (01.10.2008 r.) (§ 77 pkt 5), 3) skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa (§ 26 pkt 3), kwalifikuje skarżącego do kategorii N, tj. niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wskazać również trzeba, że skarżący nie przedstawił, na etapie orzekania przez Komisje wojskowe, badań przemawiających za inną kwalifikacją orzeczniczą niż dokonana, a załączone do skargi opinie, zaświadczenia lekarskie, stwierdzające brak cech niestabilności stawu kolanowego prawego, noszą datę późniejszą aniżeli zaskarżone orzeczenie. Tym samym, nie mogły mieć wpływu na dokonaną wówczas ocenę schorzenia. Nie ma też znaczenia dla sprawy przywoływanie przez skarżącego okoliczności, że orzeczeniem z dnia [...] nr [..] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Sz. uznała go zdolnym do pełnienia zawodowej służby wojskowej w następstwie czego zawarł on kontrakt na pełnienie służby kandydackiej, gdyż skierowanie skarżącego na badania w kierunku przewlekłej niestabilności kolana i zaburzeń toru ruchu rzepki nastąpiło niemal rok później, po zabiegu operacyjnym - artroskopii kolana. Bez wpływu na dokonaną kwalifikację pozostaje także dokumentacja sporządzona ściśle dla celów odszkodowawczych oraz orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie ustalenia dla celów odszkodowawczych uszczerbku na zdrowiu. Zresztą Komisja stwierdziła w nim, że przebyty w dniu 1 października 2008 r. uraz nie spowodował upośledzenia funkcji kończyny dolnej prawej dodając poniżej, iż stwierdzone aktualnie zaburzenia ze strony narządu ruchu są następstwem długotrwałego procesu chorobowego nie mającego związku przyczynowego z przedmiotowym wypadkiem. Na marginesie jeszcze powiedzieć należy, że owszem we wskazanym przez skarżącego zaświadczeniu lekarskim, wydanym w związku z przeprowadzeniem w dniu 29 grudnia 2008 r. badania usg, wykonujący badanie lekarz stwierdził, iż układ więzadłowy i łękotki są wydolne, jednakże niezaprzeczalnym jest, że u skarżącego w kolejnym miesiącu przeprowadzono zabieg operacyjny w związku z rozpoznaną przewlekłą niestabilnością kolana i zaburzeniami toru ruchu rzepki - podwichnięciem rzepki. Zbieg ten mógł odbyć się tylko za zgodą skarżącego, w więc wnioskować stąd można, iż zgodził się on z postawioną diagnozą. W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, iż wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów i przy braku naruszeń prawa, które należałoby uwzględnić z urzędu, podlega oddaleniu, co na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono w sentencji wyroku.