IV SA/Wr 307/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 26 marca 2024 r. nr SKO 4103/129/2024 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 26 marca 2024 r. (nr SKO 4103/129/2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej: SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Lądka-Zdroju z dnia 30 stycznia 2024 r. (nr OPS.433-o.2.2024.MH) o odmowie przyznania D. M. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lu innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad babcią J. M. Decyzja ta, doręczona stronie w dniu 4 kwietnia 2024 r. jest przedmiotem skargi jaką strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze na wspomnianą decyzję, którą strona opatrzyła datą 7 maja 2024 r. i nadała listem zwykłym (data stempla pocztowego odbitego na kopercie – 9 maja 2024 r.) podniesiono, że oprócz skarżącej nie ma osób, które mogłyby się nią opiekować. Dzieci J. M. nadużywają alkoholu i nie mają z nią kontakt od co najmniej 5 lat. Są agresywni i nie nadają się do opieki nad starszą osobą ("dzieci wychowuje im. Dom Dziecka", córka odbywała karę więzienia). J. M. praktycznie nie widzi, trzeba jej we wszystkim pomagać (od higieny po podawanie posiłków i leków). Z uwagi na opiekę nad babcią strona zawiesiła działalność gospodarczą, którą prowadziła prawie 3 lata. Babia od prawie roku mieszka ze stroną w K. B. Skarga nadana bezpośrednio do Sądu, wpłynęła na biuro podawcze Sądu w dniu 10 maja 2024 r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga kwalifikuje się do odrzucenia z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Termin wniesienia skargi do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jak wynika z akt sprawy, stron odebrała decyzję stanowiącą przedmiot skargi w sprawie w dniu 4 kwietnia 2024 r. Trzydziestodniowy termin do zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego upływał zatem z dniem 6 maja 2024 r. (poniedziałek). Przy obliczaniu tego terminu Sąd uwzględnił regulacje z art 83 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Opatrzoną datą 7 maja 2024 r. skargę na decyzję SKO z dnia 26 marca 2024 r. strona nadała listem zwykłym w dniu 9 maja 2024 r. (data stempla na kopercie). Powyższe oznacza, że nie tylko nadanie skargi, ale również i jej sporządzenie nastąpiło już po upływie ustawowego terminu. Uzupełniająco należy dodać, że strona wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a więc z pominięciem trybu pośredniego wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (do sądu administracyjnego ale za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność zaskarżono). Tak zaadresowana skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 10 maja 2024 r. Błędnie zastosowany pośredni tryb wniesienia skargi, z zastrzeżeniem warunku wniesienia skargi wprost do sądu administracyjnego przed upływem terminu ustawowego, obligowałby Sąd do zastosowania art. 53 § 4 p.p.s.a. w całości. W sprawie termin wniesienia skargi nie mógł zostać uznany za zachowany jako, że skarga wpłynęła do Sądu już po upływie ustawowego terminu. W rezultacie, w sprawie znalazł zastosowanie jedynie art. 53 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. Regulacja ta stanowi o tym, że w przypadku skargi wniesionej wprost do sądu administracyjnego sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Mając na uwadze, że wywiedziona w sprawie skarga na decyzję SKO została wniesiona z przekroczeniem terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zobligowany był taką skargę odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.