IV SA/Wr 308/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (sprawozdawca) Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi R. P. o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 475/05 postanawia: odrzucić skargę. R. P., skargą z dnia 12 maja 2010r. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 sierpnia 2006r. sygn. akt III SA/Wr 475/05. W uzasadnieniu skargi podał, że w wyżej wymienionej sprawie prawomocnym wyrokiem została oddalona jego skarga na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Z wyrokiem nie mógł się zgodzić, w związku z tym, aby wnieść skargę kasacyjną, zwrócił się z wnioskiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przyznanie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 9 października 2006r. Sąd przyznał mu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Pełnomocnikiem została ustanowiona radca prawny M.M. Radca prawny skontaktowała się z nim tylko raz przesyłając do podpisania pełnomocnictwo, później podjęta próba kontaktu z pełnomocnikiem okazała się niemożliwa z uwagi na nieaktualność telefonu przez nią podanego. Sądził jednak, że skarga została wniesiona; wiedział że na rozpoznanie skargi czeka się długo. W dniu 28 kwietnia 2009r. zwrócił się do pełnomocnika z pismem o informację o skardze. Pismem z dnia 20 maja 2009r. pełnomocnik odpowiedziała, że po otrzymaniu wyroku napisała w dniu 13 kwietnia 2007r. opinię prawną, którą przesłała do akt sprawy, że jej zdaniem nie ma podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przez dwa lata pełnomocnik nic nie zrobiła w sprawie i nie poinformowała skarżącego o treści opinii. Skarżący w dniu 2 czerwca 2009r. wniósł do Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu skargę na pełnomocnika. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny orzeczeniem z dnia [...] uznał M. M. za winną przewinienia dyscyplinarnego i na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych wymierzono jej karę nagany z ostrzeżeniem. Według skarżącego został pozbawiony przez pełnomocnika możności działania i obrony swych interesów przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zatem zachodzą przesłanki z art. 401 ust. 2 kpc do wznowienia postępowania. Gdyby pełnomocnik powiadomiła go w wydanej opinii prawnej mógłby zwrócić się np. do Rzecznika Praw Obywatelskich o wniesienie skargi kasacyjnej. Skarżący dodał, że stosownie do art. 407 § 1 kpc zachowany został 3 miesięczny termin do wniesienia skargi, ponieważ orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane [...]. W piśmie z dnia 26 lipca 2010r. zainteresowany podał, że w skardze została mylnie powołana podstawa prawna to jest przepisy k.p.c. dotyczące wznowienia postępowania. Wskazał, że skargę opiera na art. 271 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a w uzasadnieniu przywołał dotychczasowe argumenty w ocenie organu uzasadniające nieuwzględnienie wniosku o ustalenie istnienia choroby zawodowej. W dalszym piśmie z dnia 11 sierpnia 2010r. ustosunkowując się do pisma skarżącego z dnia 6 listopada 2010r. i podtrzymując wniosek o oddalenie skargi organ podniósł, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki wymienione w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Nieważność stanowiąca podstawę wznowienia musi występować w chwili wydania prawomocnego orzeczenia. Wystąpienie tych przyczyn już po wydaniu orzeczenia nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarżący w postępowaniu przed WSA zakończonym wydaniem orzeczenia miał zdolność sądową i procesową. W sprawie występował samodzielnie, sam składał wnioski. Nie korzystał z reprezentacji. Nie zachodzi w sprawie również przyczyna naruszenia przepisów prawa w sprawie zakończonej orzeczeniem przed WSA, wskutek czego skarżący pozbawiony był możności działania. Pełnomocnik skarżącego w oparciu o art. 175 § 1 u.p.p.s.a. miał prawo do wydania opinii prawnej o niewnoszeniu kasacji. Opinia taka stanowi skonsumowanie przyznanego stronie prawa pomocy. Popełnienie wykroczenia dyscyplinarnego opisanego w orzeczeniu Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] w ocenie organu nie jest przesłanką pozbawienia skarżącego możności działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Instytucja wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego uregulowana jest w art. 270 – 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Żaden przepis powołanej ustawy nie odsyła do stosowania przepisu ustawy kodeksu postępowania cywilnego. Zatem zastosowanie mają tylko przepisy powołanej ustawy – nazwanej w skrócie p.p.s.a. Z treści art. 270 p.p.s.a. wynika, że wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia. Są one określone w art. 271 - 274 p.p.s.a. Ustawodawca uruchomienie powyższej instytucji uzależnił jednak od spełnienia określonych warunków – przede wszystkim terminu wniesienia skargi. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jest to ustawowy termin procesowy. Skarżący opiera swoją skargę na przesłance pozbawienia możliwości działania i braku należytej reprezentacji – czyli okolicznościach określonych w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanego art. 277 p.p.s.a. oraz okoliczności faktyczne zaistniałe w sprawie a także oczywiście podstawę wznowienia wskazaną przez stronę, uznać należy, że skarżący uchybił terminowi określonemu w w/w przepisie. Ze skargi i z dołączonego do niej dowodu z orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych we W. z dnia [...], sygn. akt [...] oraz akt sprawy III SA/Wr 475/05 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynika, że wyrok w sprawie został ogłoszony 30 sierpnia 2005r. a na ogłoszeniu wyroku, był obecny skarżący, któremu udzielono informacji o sposobie i terminie wniesienia kasacji. Postanowieniem z dnia 9 października 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał, w związku z wnioskiem skarżącego, prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Pełnomocnikiem została ustanowiona radca prawny M. M. Pełnomocnictwo dla radcy prawnego skarżący podpisał 23 października 2006r. Dnia 13 kwietnia 2007r. pełnomocnik złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak wynika ze skargi, w dniu 28 kwietnia 2009r. skarżący zwrócił się do radcy prawnego M. M. o informację w jego sprawie, a pismem z dnia 20 maja 2009r. otrzymał od pełnomocnika informację, że po otrzymaniu wyroku napisała w dniu 13 kwietnia 2007r. opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych we W. z dnia [...], sygn. akt [...] skargę na sposób prowadzenia sprawy przez radcę prawnego M. M. wnioskodawca złożył 5 czerwca 2009r. Według skarżącego skargę tę wniósł 2 czerwca 2009r. Opisanym wyżej orzeczeniem radca prawny M. M. została uznana za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to jest nie zachowania należytej staranności t.j. nie informowania swego mandanta o przebiegu sprawy oraz nie powiadomienia go o treści opinii prawnej sporządzonej dla sądu, to jest popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz.U. 2002r., nr 123 poz. 1059 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 oraz 28 ust. 7 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego – w związku z powyższym wyznaczono jej karę nagany z ostrzeżeniem. Z przedstawionych wyżej faktów wynika, że o prawomocności wyroku a także o złożeniu opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia kasacji skarżący dowiedział się w dniu 20 maja 2009r., po udzieleniu na piśmie informacji przez radcę prawnego. Jeżeli nawet wskazana data 20 maja 2009r. odnosiła się do daty pisma to niewątpliwie skarżący musiał je otrzymać najpóźniej w dniu 5 czerwca 2009r., gdyż na taką datę złożenia skargi wskazuje uzasadnienie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego. Skarga wniesiona do tego Sądu powołuje fakty zawarte w piśmie pełnomocnika. Zatem termin trzymiesięczny, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia i prawomocności orzeczenia upływał najpóźniej 5 września 2009r. Wnioskodawca złożył skargę w dniu 17 maja 2010r. Dodać w tym miejscu należy, że nie można zgodzić się ze skarżącym, że zachował trzymiesięczny termin do wniesienia skargi, gdyż skargę złożył przed upływem trzech miesięcy po wydaniu orzeczenia przez Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych we W. Data wydania orzeczenia i fakt uznania radcy prawnego za winnego uchybień nie ma dla rozpoznawanego wniosku żadnego znaczenia. Stwierdzenie w/w Sądu o uchybieniu w zakresie udzielenia informacji mandantowi nie mają żadnego związku z przesłankami wymienionymi w art. 277 p.p.s.a. We wskazanych wyżej okolicznościach Sąd na podstawie art. 281 p.p.s.a. skargę jako wniesioną po upływie ustawowego terminu odrzucił.