IV SA/Wr 308/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na działalność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w przedmiocie naruszenia zasady udzielania odpowiedzi na pisma stron postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. K. K., zwana dalej stroną lub skarżącą, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na działalność Komendanta Powiatowego Policji w Ś., wyrażając niezadowolenie z otrzymanej od tego organu odpowiedzi z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie doprowadzenia do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. w celu przeprowadzenia badania przez biegłego psychiatrę. Strona wskazała, że nie była badana przez biegłego psychiatrę, w związku z czym pismo Komendanta jest niezgodne z prawem. Nadmieniła również, że w trakcie zatrzymania i transportu została uderzona, zaś samo zatrzymanie nie mogło się odbyć na mszy pogrzebowej, lecz poza kościołem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów praw, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W badanej sprawie skarżąca złożyła skargę do sądu administracyjnego na działalność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w przedmiocie rozpatrzenia jej podania z dnia 7 czerwca 2016 r. dotyczącego doprowadzenia na badanie lekarskie przez biegłego psychiatrę. Przedmiotowa skarga zawiera zarzut wadliwej – według skarżącej – działalności Komendanta w zakresie sposobu udzielenia odpowiedzi na wniosek strony, a zatem ma charakter skargi składanej w trybie art. 227 k.p.a., w stosunku do której brak jest po stronie sądu administracyjnego legitymacji do jej rozpoznania. Żaden przepis ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości kontroli przez wojewódzki sąd administracyjny postępowania dotyczącego rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., zarówno w odniesieniu do czynności podejmowanych przez właściwy organ jak i ewentualnej jego bezczynności lub przewlekłości. Sąd administracyjny ocenia bowiem zasadność zastosowania określonych przepisów prawa oraz dokonuje ich interpretacji wyłącznie w związku z rozpoznawaniem skarg wnoszonych na skonkretyzowane akty lub bezczynność organów administracji, mieszczące się w wskazanym katalogu określonym w przepisie art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozpoznania podniesionych przez skarżącą zarzutów dotyczących bezprawnego i nieprawidłowego – według niej – zatrzymania i doprowadzenia w celu badania przez biegłego psychiatrę. Nakaz doprowadzenia skarżącej został bowiem wydany w trybie art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 546 ze zm.), a więc wszelkie zastrzeżenia strona powinna była zgłosić właściwemu sądowi powszechnemu w ramach odpowiedniej procedury zażaleniowej. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądu administracyjnego, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.