IV SA/Wr 309/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania winnym zarzucanego naruszenia dyscypliny służbowej i odstąpienia od wymierzenia kary I. uchyla zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we W. nr [...] z [...]; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Orzeczeniem z 4 lutego 2021 r. (nr [...]) - po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym - Komendant Wojewódzki Policji we W. (dalej: KWP) - utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji we W. (dalej: KMP) z 18 listopada 2020 r. (nr [...]) uznające obwinioną mł. asp. K. K. (dalej: strona, skarżąca) winną zarzucanego jej naruszenia dyscypliny służbowej i przewinienia dyscyplinarnego oraz odstępujące od jej ukarania. Jako podstawę prawną orzeczenia podał art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm. - dalej: u.o.P.) w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610). Z akt sprawy wynika, iż ww. orzeczeniem KMP uznał stronę winną popełnienia zarzucanych jej naruszeń dyscypliny służbowej i przewinienia dyscyplinarnego polegających na tym, że: 1) w dniu 4 września 2019 r. we W. dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej w ten sposób, że w trakcie udzielania asysty dla pracownika socjalnego, przy realizacji postanowienia Sądu Rejonowego dla W. III Wydział Rodzinny i Nieletnich, w zakresie umieszczenia małoletniego Ł. Ż. (dalej: małoletni) w instytucjonalnej pieczy zastępczej, podjęła czynności służbowe wobec małoletniego polegające na przytrzymywaniu go oraz udzielaniu asysty i pomocy podkom. P. J. (dalej: przełożony skarżącej) podczas stosowania środka przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek zakładanych na ręce trzymane z tyłu, pomimo braku konieczności odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie lub zdrowie pracownika socjalnego A. O. (dalej: pracownik socjalny), tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 u.o.P. w zw. z pkt 3 Ogólnych zasad postępowania przy zapewnieniu przez Policję asysty pracownikowi socjalnemu prowadzącemu rodzinny wywiad środowiskowy lub świadczącemu pracę socjalną w środowisku z 3 sierpnia 2016 r.; 2) w dniu 4 września 2019 r. we W. dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w trakcie udzielania asysty jw. naruszyła społeczny wizerunek Policji, jako formacji, w której służy, podejmując czynności służbowe wobec małoletniego podczas zajęć lekcyjnych w obecności uczniów Szkoły Podstawowej nr [...] oraz nie dostosowała swojego zachowania do sytuacji i cech osób uczestniczących w zdarzeniu, w szczególności ich wieku, tj. o czyn określony w art. 132 ust. 1 u.o.P. w zw. § 8 i § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. Z orzeczenia KMP wynika, że 26 sierpnia 2019 r. Sąd Rejonowy dla [...] III Wydział Rodzinny i Nieletnich wydał postanowienie o umieszczeniu małoletniego w instytucjonalnej pieczy zastępczej do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się postępowania o powierzenie władzy rodzicielskiej nad małoletnim. W związku z realizacją tego postanowienia kierownik Działu Instytucjonalnej Pieczy Zastępczej wystosował do Komisariatu Policji [...] wniosek o zapewnienie asysty Policji. Asystę dla pracownika socjalnego realizował przełożony skarżącej (Naczelnik Wydziału do Spraw Nieletnich i Patologii ww. Komisariatu) wraz z skarżącą. Funkcjonariusze policji, pracownik socjalny oraz psycholog szkolny (B. T.) udali się pod salę lekcyjną, w której małoletni miał zajęcia szkolne. Zgodnie z ustaleniami do sali wszedł psycholog, który poprosił chłopca o wyjście na korytarz. Po chwili psycholog wyszedł i poinformował, że chłopiec odmówił wyjścia z sali lekcyjnej. Wówczas przełożony skarżącej podjął decyzję o wejściu do sali (nie konsultował decyzji z pozostałymi stojącymi przed salą osobami). Po wejściu policjant przedstawił się, przedstawił osoby mu towarzyszące i podał powód wizyty. Policjant polecił małoletniemu opuszczenie sali i uprzedził, że w przypadku niepodporządkowania się jego poleceniom zostaną wobec niego zastosowane środki przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej i kajdanek. Małoletni nie chciał dobrowolnie upuścić sali. Wobec powyższego policjant ponownie poinformował o możliwości zastosowania siły fizycznej w postaci dźwigni łokciowo-barkowej, po czym chwycił chłopca za ramię i w wyniku szamotaniny, która się wywiązała, obaj upadli na podłogę. Policjant podjął decyzję o założeniu małoletniemu kajdanek na ręce trzymane z tyłu. Pomocy przełożonemu udzieliła skarżąca, która asystowała mu w czynności założenia kajdanek przytrzymując małoletniego. KMP podkreślił, że fakt założenia małoletniemu kajdanek na ręce trzymane z tyłu potwierdzają (przesłuchani w charakterze świadków) psycholog i pracownik socjalny. Wskazał, że na zabezpieczonym nagraniu z kamery monitoringu widać moment wyprowadzania małoletniego z sali lekcyjnej (jest pochylony, prowadzony przez przełożonego skarżącej przy zastosowaniu dźwigi łokciowo-barkowej, a skarżąca przytrzymuje małoletniego za prawą rękę na wysokości ramienia). Organ podniósł, że przesłuchana w charakterze obwinionej skarżąca złożyła obszerne wyjaśnienia, jednak nie przyznała się do zarzucanych jej czynów, tłumacząc swoje zachowanie koniecznością ochrony życia i zdrowia funkcjonariuszy przeprowadzających interwencję, jak również przedstawicieli szkoły i MOPS-u. Zauważył, że w przedstawionej przez siebie linii obrony skarżąca zastrzegła, iż czynności wykonywała na polecenia swojego przełożonego. Zdaniem KMP - wbrew podanej przez obwinioną interpretacji zdarzeń - zebrany materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca dopuściła się zarzucanego jej w pkt 1 czynu, a jej wina, jak i okoliczności jego popełnienia, nie pozostawiają wątpliwości. KMP poinformował, że Prokuratura Rejonowa [...] prowadziła śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy w trakcie mającej miejsce 4 września 2019 r. we W. interwencji na terenie Szkoły Podstawowej Nr [...] przy ul. [...] z udziałem małoletniego. Wskazał, że wobec braku podstaw dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa śledztwo umorzono. Stwierdził jednak, że reakcja na zachowanie małoletniego polegająca na obezwładnieniu go, założeniu mu kajdanek na ręce trzymane z tyłu i wyprowadzenie go z lekcji, czego świadkami byli jego koledzy ze szkoły, rzutuje na ocenę sposobu realizacji tej czynności przez skarżącą. Uznał, że obowiązek przestrzegania zasad etyki zawodowej dotyczy każdego policjanta w każdej sytuacji. Podkreślił, że szczególnie dla funkcjonariuszy Policji zajmujących się problematyką nieletnich istotnym winno być, aby postawa policjanta podczas podejmowanych czynności wobec nieletnich była dla nich zrozumiała oraz budowała w nich poczucie bezpieczeństwa. Ocenił, że siłowe wyprowadzenie chłopca z klasy i zastosowanie wobec niego środków przymusu bezpośredniego na forum klasy nie było właściwym działaniem w tej sytuacji. Podsumował, że ustalony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny pozwolił na przyjęcie, że skarżąca dopuściła się zarzucanych jej czynów, a jej wina i okoliczności ich popełnienia nie pozostawiają w tym względzie żadnych wątpliwości. Obwiniona złożyła odwołanie od orzeczenia KMP. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym KWP utrzymał w mocy zaskarżone odwołaniem orzeczenie KMP. Podzielił stanowisko organu I instancji, że podejmowane przez skarżącą względem małoletniego czynności wykraczały poza zadania przewidziane do realizacji w ramach udzielanej asysty pracownikowi socjalnemu. Wskazał, że zachowanie skarżącej w czasie popełnienia przewinień dyscyplinarnych wyczerpuje znamiona winy nieumyślnej. Wyjaśnił, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika również, iż swoim zachowaniem obwiniona naruszyła zasady etyki zawodowej policjanta w sposób opisany w pkt 2. Zgodził się z twierdzeniem organu I instancji, że siłowe wyprowadzenie małoletniego z klasy oraz podjęcie decyzji o zastosowaniu wobec niego środków przymusu bezpośredniego na forum klasy nie było właściwym działaniem w tej sytuacji. Zdaniem organu odwoławczego taka sytuacja, zarówno dla małoletniego, jak i dla pozostałych uczniów, może mieć wpływ na postrzeganie Policji i skutkować negatywną oceną działań podejmowanych przez Policję. KWP uznał, że brak jest okoliczności, które usprawiedliwiałyby postępowanie skarżącej. Wyjaśnił, że policjant posiadający odpowiednie kwalifikacje zawodowe, w tym ukończone szkolenie zawodowe podstawowe oraz roczny staż służby w Wydziale ds. Nieletnich i Patologii Komisariatu Policji [...], winien działać zgodnie z pragmatyką służbową i przepisami w tym zakresie. W opinii KWP uznanie skarżącej winną naruszenia dyscypliny służbowej i odstąpienie od ukarania jest adekwatne do rodzaju i okoliczności zarzucanych jej czynów określonych w pkt 1 i 2 orzeczenia. W jego ocenie zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie uwzględnia rodzaj winy, stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby, dotychczasowy przebieg służby, jak i fakt umorzenia przez Prokuraturę prowadzonego wobec skarżącej postępowania karnego. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie orzeczeń organów obu instancji i jej uniewinnienie od zarzucanych czynów oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 132 ust. 3 pkt 2 u.o.P. poprzez błędne uznanie, sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, że skarżąca popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej przez niewłaściwie przeprowadzoną interwencję w klasie, podczas gdy decyzję o interwencji i zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego podjął jej przełożony a ona wykonywała jego polecenia; 2) art. 132 ust. 1 u.o.P. w zw. z § 8 i § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta przez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca swoim zawinionym działaniem naruszyła społeczny wizerunek policji, podczas kiedy wykonywała ona zgodne z prawem polecenie służbowe i społeczny wizerunek policji nie został naruszony; 3) art. 135 i u.o.P. poprzez zapoznanie z aktami pomimo nierozpoznania wniosków dowodowych. Skarżąca uzasadniła swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę skarżonego orzeczenia stanowi art. 132 u.o.P., w brzmieniu z daty wszczęcia wobec skarżącej postępowania dyscyplinarnego. Aby określone działanie lub zaniechanie służbowe policjanta mogło podlegać pod postępowanie dyscyplinarne musi być ono postrzegane w kategorii przewinienia dyscyplinarnego polegającego - wedle art. 132 ust. 1 u.o.P. - na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W art. 132 ust. 3 u.o.P. ustawodawca zawarł przykładowy katalog czynów stanowiących przewinienia dyscyplinarne w ramach naruszenia dyscypliny służbowej. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 2 u.o.P. za zachowanie takie uznaje się zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Stosownie zaś do art. 132 ust. 3 pkt 1 u.o.P. przewinieniem służbowym jest odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom. Przedmiotem kontroli sądowej jest orzeczenie KWP utrzymujące w mocy orzeczenie KMP w sprawie uznania skarżącej winną zarzucanych jej naruszeń dyscypliny służbowej i odstąpienia od jej ukarania. Orzekające w sprawie organy uznały, że skarżąca swoim zachowaniem dopuściła się naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na wykonaniu czynności służbowej w sposób nieprawidłowy oraz przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, podczas gdy skarżąca uważa, że - według art. 132 ust. 3 pkt 1 u.o.P. - była obowiązana do wykonania polecenia swojego przełożonego. Analizując sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Ze zgromadzonego w przeprowadzonym wobec skarżącej postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego wynika, że skarżąca w trakcie udzielanej asysty dla pracownika socjalnego wykonywała polecenia swojego przełożonego podkom. P. J. (Naczelnika Wydziału do Spraw Nieletnich i Patologii KP [...]). Jako dowód potwierdzający ww. okoliczność należy przywołać w pierwszej kolejności protokół przesłuchania świadka w osobie właśnie podkom. P. J. z 22 września 2019 r. (k. 253 i 254 tom II akt administracyjnych), którego treść dowodzi, że przełożony skarżącej zeznał wprost, iż w trakcie udzielania asysty skarżąca wykonywała jego polecenia. Sąd wskazuje, że zeznania innych naocznych świadków podejmowanych przez funkcjonariuszy policji czynności, uznanych przez organy I i II instancji jako naruszenie dyscypliny służbowej, korespondują z zeznaniami przełożonego skarżącej. Zgodnie bowiem z protokołem przesłuchania świadka - pracownika socjalnego z 24 października 2019 r. (k. 146-148 tom I akt administracyjnych) decyzję o zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego podjął przełożony skarżącej bez konsultacji z innymi osobami uczestniczącymi w czynnościach. Według protokołu przesłuchania świadka - psychologa z 30 października 2019 r. (k. 151-153 tom I akt administracyjnych) to przełożony skarżącej podejmował samodzielnie decyzje dotyczące wejścia do klasy i zastosowania środków przymusu bezpośredniego wobec małoletniego, a skarżąca pomagała mu w podejmowanych czynnościach na wyraźne polecenie przełożonego. Sąd zauważa nadto, że także pozostałe zgromadzone w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego dowody, w tym znajdujące się na karcie nr 73, 78 i 32 (tom I akt administracyjnych) notatki urzędowe, jak i drugi protokół przesłuchania świadka - przełożonego skarżącej z 5 września 2019 r. (k. 59-61 tom I akt administracyjnych) stanowią dowód tego, że skarżąca podczas przeprowadzonej 4 września 2019 r. asysty wykonywała wyłącznie polecenia swojego przełożonego. W związku z powyższym i z uwagi na charakter niniejszej sprawy przypomnieć należy, że jedną z cech właściwych dla stosunków służbowych jest dyspozycyjność i posłuszeństwo poleceniom służbowym funkcjonariuszy służby publicznej oraz podleganie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Takie rozwiązanie przyjmuje również ustawa o Policji, która w art. 25 ust. 1 stanowi, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według roty określonej w art. 27 ust. 1 u.o.P., ślubując m.in. chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia, a ponadto wykonywać powierzone zadania oraz przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Dochowanie obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania, w tym wykonywanie rozkazów i poleceń przełożonych, jest zatem zasadniczą powinnością każdego policjanta (art. 58 ust. 1 u.o.P.). Granice związania funkcjonariusza Policji poleceniem służbowym reguluje zaś art. 58 ust. 2 i 3 ustawy. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego, jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. Natomiast w myśl ust. 3, o odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, policjant powinien zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej. Z powyższych przepisów wynika, że funkcjonariusz Policji jest związany rozkazem i poleceniem przełożonego. Zobowiązany jest zatem otrzymany rozkaz i polecenie wykonać, niezależnie od tego, jak ocenia takie decyzje przełożonego oraz czy zgadza się z nimi, czy też nie. Wyjątek w tym zakresie stanowi tylko polecenie, którego wykonanie łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że za naruszenie obowiązków służbowych policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej i że - według art. 132 u.o.P. - policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (ust. 1). Naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający m.in. na niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez uprawnionych przełożonych (ust. 2). Przepis art. 132 ust. 3 u.o.P. stanowi, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 ustawy (pkt 1). Treść przytoczonych przepisów nie może nasuwać wątpliwości interpretacyjnych. Jednoznacznie wynika z nich, że w omówionych przypadkach pociągnięcie policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej nie zależy od uznania organów dyscyplinarnych. Powinność wykonania polecenia służbowego jest obowiązkiem policjanta, niewykonanie lub nieprawidłowe wykonanie polecenia jest podstawą do obligatoryjnego pociągnięcia funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jeżeli nie zachodzi wyłączenie przewidziane w art. 58 ust. 2 u.o.P., a mianowicie, gdy realizacja polecenia nie łączy się z popełnieniem przestępstwa, to przyczyny i okoliczności niewykonania (niewłaściwego wykonania) polecenia służbowego nie mogą mieć w sprawie znaczenia, gdyż nie uwalniają policjanta od odpowiedzialności dyscyplinarnej za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, o jakim mowa w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy. Dla pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej na wskazanej podstawie istotny jest jedynie fakt wydania określonego polecenia służbowego oraz fakt niewykonania (niewłaściwego wykonania) takiego polecenia. Pojęcie rozkazu przełożonego policjanta jest analogiczne (zgodnie z normą art. 141a u.o.P.) do definicji rozkazu funkcjonującej na gruncie art. 115 § 18 k.k. Rozkazem będzie zatem polecenie określonego działania lub zaniechania wydane służbowo policjantowi przez przełożonego lub uprawnionego funkcjonariusza starszego stopniem. W judykaturze podnosi się natomiast, że polecenie służbowe należy traktować jako ustne bądź pisemne zlecenie pracownikowi konkretnego obowiązku lub czynności do wykonania. Mając na uwadze fakt, że wydawane skarżącej polecenia pochodziły od jej przełożonego i nie stanowiły przestępstwa (postanowienie o umorzeniu przez Prokuraturę Rejonową dla [...] postępowania przeciwko skarżącej), skarżąca była obowiązana je wykonać niezależnie od tego, jak oceniała te polecenia oraz czy się z nimi zgadzała, czy też nie, co uczyniła. W tej sytuacji nie może ona odpowiadać dyscyplinarnie na podstawie art. 132 ust. 3 pkt 2 u.o.p. Reasumując - zdaniem Sądu - w skarżonych orzeczeniach nieprawidłowo uznano skarżącą winną popełnienia zarzucanych jej naruszeń dyscypliny służbowej i przewinienia dyscyplinarnego. Powyższe dowodzi, że w sprawie naruszono art. 132 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 2 u.o.P. W tym stanie sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy (pkt II sentencji wyroku). Rozstrzygając sprawę ponownie organ administracji zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu tego wyroku. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Stosownie do tego przepisu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.